Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 23,,
23
01/01/2533 00:00:00
1115
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 23

               

 หยุดนะ!”

 

ฉันผลักนายนั่นสุดแรงและเปิดประตูรถออก  ก่อนจะวิ่งสุดแรงเกิด โดยไม่สนใจของที่หล่นออกจากกระเป๋าอีก ทำไมกัน...นายจูบฉันทำไม!!! นายกำลังเล่นอะไร!! นายคิดอะไรอยู่กันแน่ อลัน...

 

ฉันตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตรงไปที่บ้านและรีบไขกุญแจบ้านเข้าไปทันที  ตอนนี้ความรู้สึกของฉันสับสนไปหมด  ทำไมอยู่ๆนายนั่นถึงมาจูบฉันกันล่ะ  นายกำลังทำให้ฉันหวัง  ทั้งๆที่นายยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่านายชอบฉันรึเปล่า แล้วนายมาทำแบบนี้!!  ทำไม!!

 

 

เธอผลักผมและวิ่งลงจากรถไปเลย ผม...กำลังทำอะไรอยู่  กะอีแค่บอกว่าผมต้องการเธอมากกว่าใคร  ผมคิดถึงเธอใจจะขาด  ผม...รักเธอ  แค่นี้!! ทำไมผมถึงทำไม่ได้  ทำไมถึงไปจูบเธอแบบนั้น  ผมเป็นอะไรกันแน่!! 

 

ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มีตั้งแต่เมื่อไหร่  ตลอดเวลาที่ผมพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล  ผมได้แต่เฝ้าคิดเรื่องนี้อยู่นาน  และหลายครั้งที่คิดถึงยัยนั่นมาก จนกดเบอร์โทรหาเธอ  แต่ก็ต้องตัดสายไป เมื่อไอคริสเดินเข้ามาพอดี  ใช่!!  ถึงผมจะไม่ได้คุยกับมันเรื่องนี้ แต่ก็ดูออก ว่าไอคริสมันรักเซริส 

 

เฮ้อ...ทำไมเราจะต้องมารักคนคนเดียวกันด้วยวะ เพื่อน...

 

ผมได้แต่เฝ้าคิดทบทวนอยู่อย่างนั้น จนวันนึง ไอคริสก็มาสารภาพกับผมว่ามันรักเซริส  และมันก็ถามผมว่า  ผมรักเซริสรึเปล่า   ตอนนั้นผมได้แต่อ้ำอึ้งและไม่ได้ตอบคำถามมัน  จนกระทั่งวันนั้น วันที่ผมตัดสินใจ โทรชวนยัยเซริสไปเที่ยว  ผมถึงได้โทรไปบอกมันว่า  ใช่! ผมรักเซริส  แต่ว่าผมไม่กล้าที่จะไปรับเธอเอง  จึงบอกให้ไอคริสเป็นคนไปรับ  เหอะ! อันที่จริงผมก็เหมือนเพื่อนเลวๆคนนึงเหมือนกัน  รู้ทั้งรู้ว่าไอคริสมันรักเซริส แต่ก็ยังให้มันทำอะไรแบบนี้  บางที คนที่สมควรจะโดนต่อยที่สุด ไม่ใช่ไอคริส แต่อาจจะเป็นตัวผมเอง 

 

ผมตัดสินใจถอยรถออกจากที่ตรงนั้น และมุ่งตรงกลับบ้านทันที  วันนี้รู้สึกเหนื่อยชะมัดเลย  เธอจะรู้มั้ย ว่าผมยืนรอเธอทั้งวัน  เธอจะรู้มั้ย...ว่าผมกังวลแค่ไหนที่ไม่เห็นเธอมาสักที  เธอจะรู้มั้ย...ว่าวันนี้ ผมคิดถึงเธอจนทรมานขนาดไหน เซริส...

 

 

ฉันล้มตัวลงบนเตียง และพยายามหลับตาลง  ไออุ่นจากริมฝีปากของนายนั่น ยังคงหลงเหลืออยู่ ทำไม ฉันถึงหลงรักนายขนาดนี้ อลัน... แค่เวลาเพียงไม่นาน  แค่เวลาเพียงชั่วพริบตา  นายทำให้ฉันหลงรักนายได้ขนาดนี้เลยเหรอ...

 

## เช้าวันรุ่งขึ้น

 

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!!!!

 

ง่า ใครเป็นคนตั้งนาฬิกาปลุกฟะเนี่ย!! TT_TT  ง่วงชะมัดเลย  ขอต่ออีก 30 นาทีละกัน 

 

งืม...แจ่บๆ

 

ปัง! ปัง! ปัง! 

 

เซริส  ตื่นได้แล้วลูก วันนี้เปิดเทอมวันแรกไม่ใช่เหรอ

 

ง่า แม่ทำไมรีบปลุกจัง.... 

 

O_O เฮ้ย!!  ใช่!!! วันนี้เปิดเทอมนี่หว่า   ตายๆๆ กี่โมงแล้วเนี่ย!! >O<

 

ฉันรีบลุกเด้งดึ๋งขึ้นจากเตียงทันที และรีบวิ่งโล่ๆถอดเสื้อผ้าตรงดิ่งเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังแข่งทีมชาติอาบน้ำก็ไม่ปาน  ฟ้าว~ และเสร็จ ฉันแต่งตัวและคว้ากระเป๋าที่จัดไว้เรียบร้อยแล้ว และตรงดิ่งวิ่งทะยานออกจากบ้านทันที  >O< สายแล้วๆๆๆ

 

ไปนะคะ สวัสดีค่ะ แม่ พ่อ

 

และไม่ลืมที่จะกราบสวัสดีท่านพ่อท่านแม่ก่อนออกจากบ้าน  ฮิฮิ เด็กดีต้องไหว้พ่อแม่ก่อนออกจากบ้านนะคะ  >O<

 

ด้วยเวลาเพียงไม่นานนัก ฉันก็มาถึงที่โรงเรียน  เฮ้อ...โรงเรียนเหรอ  ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไม่อยากมาเลยนะ ว่าแต่ นายคริสจะไปวันไหนนะเนี่ย 

 

ยัยเซริส  >O<”

 

ในขณะที่คิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น  ยัยแพรเพื่อนตัวดีของฉัน  ก็วิ่งเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง เล่นเอาฉันตกใจหมด  >..< คิดว่า ตาโรคจิตลามกที่ไหนซะอีก!

 

ไม่เจอซะนานนะ  ปิดเทอมสนุกมั้ย  อ๊ะ! จริงสิ  เธอได้ยินข่าวนี้รึยัง

 

โหย -_-+  มาถึงก็ตั้งต้นเมาส์เลยนะยะ ยัยแพร >O<

 

หืม? ข่าวอะไรอ่ะ  ฉันไม่เห็นรู้เลย ข่าวอะไรเหรอ

 

ฮิฮิ ก็คู่อริเธอน่ะสิ  นายอลันน่ะ  เค้าออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ เห็นว่าอยู่ๆก็ฟื้นล่ะ  น่าแปลกเนอะ

 

อืม...

 

แย่ล่ะ แค่ได้ยินชื่อเขา ฉันก็ใจวาบหวิวแล้ว  ให้ตายเถอะ!! มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันนะ TT^TT

 

ต่อ

 

เซริส!”

 

อยู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังฉัน ซึ่งนั่นทำให้ฉันต้องเบี่ยงความสนใจจากยัยแพรไป เป็น เขา  นายคริสนั่นเอง 

 

คริส!”

 

ฉันเอ่ยเรียกชื่อเค้าก่อนจะหันมามองหน้ายัยแพรเป็นเชิงบอกว่าขอเวลาแปปนึง ซึ่งยัยแพรก็พยักหน้าตอบมาเช่นกัน ฉันจึงเดินเข้าไปหานายคริสทันที 

 

เอ่อ...เธอสะดวกไหม  คือว่าฉันมีเรื่องจะพูดนิดหน่อยน่ะ

 

นายคริสมองหน้าฉัน ก่อนจะพูดพร้อมๆกับเอามือเกาท้ายทอยหน่อยๆ และส่งยิ้มแห้งๆมาให้ฉัน

อื้อ ได้สิ เหลือเวลาอีกหน่อยก่อนเข้าเรียนนี่นา มีอะไรก็คุยกันได้ ^ ^”

 

ฉันพูดยิ้มๆก่อนจะตบบ่าคริสเบาๆ  นายคริสสะดุ้งน้อยๆก่อนจะเสมองไปทางอื่น  รู้อะไรไหม  การกระทำของเขาทำให้ฉันรู้สึกประหม่า   ทั้งๆที่ฉันพยายามทำตัวธรรมชาติที่สุดแล้วนะ นายคริส!! >~<

 

เอ่อ...มาทางนี้หน่อยสิ

 

เค้าเอื้อมมือมาจับมือฉัน ก่อนจะพาเดินไปตามทางเดิน จนไปถึงสวนหลังโรงเรียน  โหว...เงียบมากมายเลย  นายพาฉันมาที่เงียบๆแบบนี้ทำไมเนี่ย!!! >_<

 

เอ่อ...คือว่า ฉันก็ได้พูดสิ่งที่ฉันอยากพูดออกไปหมดแล้วนะ  ฉัน...อยากรู้ความรู้สึกของเธอจากปากเธอน่ะ

 

นายคริสปล่อยมือฉัน ก่อนจะเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันเบาๆ  เค้าจ้องมองฉันด้วยสายตาที่จริงจังเหลือเกิน    นายจะให้ฉันพูดอะไร...ความรู้สึกของฉันอย่างนั้นเหรอ   ความรู้สึกของฉันทั้งหมดนั้น มันเป็นของผู้ชาย...ที่ขโมยจูบแรกของฉันไปแล้วล่ะ

 

...

 

ฉันไม่สามารถจะบอกเค้าเป็นคำพูดได้  ไม่รู้ว่าทำไม!  แต่ฉันรู้สึกว่าไม่ควรพูดมันออกไป ไม่ใช่เพราะนายคริส แต่เป็นเพราะตัวฉันเอง  เพราะฉันเอง...ยังไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองต่างหาก

 

เธอ...ช่วยบอกฉันที   ความรู้สึกของเธอ!! บอกมาทั้งหมด  ถึงแม้ว่านั่นจะไม่ใช่ความรู้สึกที่มีให้กับฉัน ก็ช่วยบอกฉันที  ฉัน...อยากตัดใจจากเธอนะ  แต่หัวใจมันไม่ยอมฟัง  หัวใจของฉันมีแต่เธอ...เซริส  ฉันไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่  แต่ความรู้สึกของฉันมันต้องการอย่างนั้น  ถ้าเธอจะช่วยบอกความรู้สึกทั้งหมดของเธอให้ฉันได้รับรู้ ให้หัวใจของฉันได้เข้าใจ   มัน...อาจจะช่วย...ให้ฉันไม่ต้องรักเธอมากไปกว่านี้ก็ได้นะ

 

นายคริสพูดด้วยสีหน้าทรมาน ก่อนจะปล่อยน้ำตาใสๆออกมาจากดวงตาคู่ที่คมคายนั่น นาย...ทรมานขนาดนั้นเลยเหรอ คริส

 

ขอร้องล่ะ

 

นายคริสเอื้อมมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากดวงตา ก่อนจะจับจ้องมาที่ใบหน้าของฉันด้วยสายตาวิงวอน   ฉันควรจะทำยังไงดี!!

 

เอ่อ...ฉันขอโทษนะคริส  บางทีฉันก็อาจจะเหมือนนาย  ฉันก็รักใครคนนึงอยู่  ซึ่งฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเค้ารักฉันบ้างรึเปล่า  แต่ฉันไม่กล้า...ที่จะบอกเค้าแบบนาย  ฉันรักเค้า ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน  รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้ฉันคิดถึงเค้า  ฉันเป็นห่วงเค้า  ฉันขอโทษ...ที่ไม่สามารถรับรักนายได้ คริส... สำหรับเรา  ฉันอยากจะให้เราเป็นแค่เพียงเพื่อนกันเถอะนะ นายเป็นเพื่อนที่แสนดีของฉันจริงๆ

 

ฉันพยายามกลั่นกรองคำพูดทุกอย่างออกมา  ไม่รู้ว่าทำไม  แต่ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งตอกย้ำหัวใจของตัวเอง  ใช่!! เค้าไม่บอกฉันด้วยซ้ำว่าเค้ารักฉัน  เค้าไม่บอกฉันว่า เค้าทำอะไร ด้วยเหตุผลแบบไหน  เค้า...ขโมยหัวใจของฉัน! 

 

อือ...ฉันเข้าใจแล้ว  อันที่จริง ฉันรู้มาตั้งนานแล้วล่ะ ว่าเธอรักมัน...เซริส  ขอให้เธอมีความสุขนะ  วันนี้ฉันต้องกลับไปเตรียมพาสปอร์ต และกระเป๋า เพื่อเดินทางพรุ่งนี้แล้วล่ะ  ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขมากๆนะ  แล้วถ้าไปถึงที่นู่นแล้ว ฉันจะส่งจดหมายมาหาเธอ   ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆ ฉันจะไม่ลืมว่าฉันเคยรักเธอ...เซริส

 

นายคริสรีบพูดและวิ่งออกไปจากที่นั่นทันที! และปล่อยฉันให้ยืนอยู่คนเดียว   คริสฉันก็เหมือนกัน ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลย  ผู้ชายที่บอกว่ารักฉัน...เพื่อน...ที่แสนดีของฉัน

 

 

หลังจากที่คุยกับนายคริสเสร็จ ฉันก็เดินกลับมาที่ห้องเรียน ซึ่งยัยแพรก็นั่งรอเตรียมจะถามเต็มที่  แต่จากสีหน้าของฉัน คงบอกยัยนั่นได้ว่า อย่าถามอะไรคงจะดีที่สุด  เธอจึงได้แต่เงียบๆและเอื้อมมือมาโอบฉันไว้ 

 

ตลอดวัน ฉันได้แต่คิดวนเวียนถึงวันเวลาเก่าๆ  และภาพทุกอย่างที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉัน คงหนีไม่พ้นเรื่องของนายนั่น  กี่ครั้งกี่หนแล้วที่ฉันคิดถึงเรื่องพวกนี้  ฉันได้แต่หวัง...ว่าเค้าจะรักฉันบ้าง ฉันก็ได้แต่หวังว่าเค้าจะคิดถึงกัน  มันจะมีทางเป็นจริงไหม  ความรักของฉันน่ะ 

 

นี่! วันนี้แกเป็นอะไรไปน่ะ  ตั้งแต่เช้าแล้ว แกดูเงียบๆแล้วก็หน้าซีดๆนะ  ไม่สบายรึเปล่า เซริส  

 

ยัยแพรเอ่ยถามขึ้นพร้อมๆกับตรงดิ่งเข้ามาจับหน้าผากฉัน ด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

เปล่า ขอบใจนะ ^ ^”

 

ฉันพูดยิ้มๆขณะที่เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะที่ฟุ๊บอยู่  เฮ้อ...วันนี้ไม่ค่อยมีสติเลยแฮะเรา >.<

 

เอ้อ! วันนี้คาบสังคม อาจารย์สั่งให้ทำรายงานประวัติศาสตร์นะ เราไปหาข้อมูลเตรียมไว้กันก่อนไหม  ถึงมันจะอีกนาน แต่ทำเสร็จเร็วก็ดีกว่านะ ไปกันเถอะ!!”

 

ไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยตอบ ยัยนั่นก็จัดแจงเก็บของใต้โต๊ะของตัวเองอย่างรวดเร็ว และแค่นั้นยังไม่พอ  เธอยังมาเก็บของให้ฉันด้วย -_-+ นี่ฉันบอกแล้วเหรอว่าจะไปน่ะ!!! >()<

 

ป่ะๆ ไปกันเล้ย!!”

 

เมื่อเก็บเสร็จ  ยัยนั่นก็ลากฉันออกจากห้องทันที!! อ้ากกก  ทำไมเพื่อนฉันมันไม่คิดจะฟังฉันตอบเลยคะ ท่านผู้อ่าน >[]<!!

 

และเราสองคนก็มาถึงห้องสมุดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกที่เราเรียนนัก  TT_TT ทำไมฉันต้องโดนยัยนี่ลากมาด้วยนะ  เห็นตัวเล็กๆแบบนี้น่ะ  มันแรงเยอะมากค่ะ!! นี่จะมีคนเห็นน้องหมูสามตัวใต้กระโปรงของฉันกันมั้ยเนี่ย >O<!!

 

เธอไปหาทางนู้นนะ  เดี๋ยวฉันจะหาทางนี้เอง   แล้วเรามาเจอกันที่โต๊ะตัวนี้นะ โอเคมะ ^O^”

 

พอมาถึงปุ๊ป! ยัยนั่นก็รีบสั่งการและวิ่งไปที่ชั้นหนังสือทันที  โหย~ แกจะขยันไปไหนเนี่ย!! >[]< เฮ้อ...ไหนๆก็มาแล้ว ก็หาเลยละกัน  โอเค! ลุย!!

 

อยู่ตรงไหนเนี่ย  ประวัติศาสตร์...ประวัติศาสตร์…”

 

ในขณะที่กำลังงุดๆเงยๆหาหนังสืออยู่นั้น ฉันก็เผอิญไปเหยียบหาง เอ้ย! เท้า ผู้ชายคนนึงเข้า ซึ่งนั่นเป็นผลให้เค้าร้องเสียงดังออกมากลางห้องสมุดกันเลยทีเดียว!!!

 

โอ๊ยยยยยยยยย

 

อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!! ขอโทษนะคะ คือฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะ

 

ฉันรีบก้มหัวขอโทษผู้ชายคนนั้นทันที อ้ากกก วันนี้มันวันอะไรกันนะ วันซวยแหงๆเลย TT^TT กลับบ้านไป ฉันจะชวนแม่ไปทำบุญล้างซวย ฮึ้ยๆ  >..<

 

เซริส...

 

เอ๊ะ! ทำไมนายนี่รู้จักฉันล่ะ  O_O  เฮ้ย!!! อลัน ตายล่ะ ทำไมถึงต้องเป็นนายด้วยน้า >[ ]< ออกไปจากชีวิตฉันซักที!!!!!

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l : กราบสวัสดีครับ!!  โหย~ ขอโทษจริงๆครับผม ที่หายไปนาน  ไม่ไหวเลยนะ นายฟูล! ปล่อยให้นักอ่านที่น่ารัก รอขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย   ขอโทษจริงๆครับผม >[]< 

นี่ก็มาอัพตอนที่ 23 [100%] แล้วนะครับ รีบที่สุดแล้ว เพิ่งได้คีย์บอร์ดใหม่มาด้วย แล้วก็หวัดทุเลาลงแล้ว  ขอบคุณทุกคนที่ช่วยอวยพรให้หายไวๆนะครับ แหะๆ รีบหายเลยนะเนี่ย -_-+ เพื่อนักอ่านทุกท่าน!!

เอ่อ...ตอนนี้อ่านแล้วงงกันไหมอ่า  ดีไม่ดียังไง บอกนะครับผม คือว่าจบไม่เป็นเลย นี่ก็ไล่คริสไปแล้ว 55+  ก็คงใกล้จริงๆละ  แต่จะรักกันยังไงดีน้า จะบอกรักกันที่ไหน เมื่อไหร่พระเอกของเราจะบอกรักนางเอกซะที แล้วนี่มาเจอกันที่ห้องสมุดนี่จะเกิดอะไรขึ้นกานน้า ฮ้า...ชักอยากรู้แล้วสิ!!! มันจะเป็นยังไงต่อ เฮ้อ  ไม่รู้สิ! คนแต่งคิดอะไรม่าออกละ  TT_TT ช่วงนี้ท้องไส้ก็ไม่ค่อยดี ยังเป็นหวัดอีก เจริญจริงๆคนแต่ง 55+ 

ยังไงก็ฝากติชมกันต่อไปนะครับผม ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตและคอมเม้นท์ทุกๆคอมเม้นท์  จะพยายามรีบมาอัพให้จบไวๆนะครับผม  รักคนอ่านเน้อ จร๊วฟฟฟๆ ขอบคุณมากๆครับ เจอกานตอนที่ 24 คร๊าบบบบ 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 112 ท่าน