Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 22,,
22
01/01/2533 00:00:00
1039
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 22

 

ตอนนี้ฉันกับคริสไม่มีใครพูดอะไรเลย หลังจากมานั่งที่ม้านั่งนี่  และราวกับว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปนั้น  ทำให้เราเข้าหน้ากันไม่ติดซะแล้ว

 

ไอคริส!!”

 

และในขณะที่เราสองคนกำลังนั่งเงียบอยู่นั้น  ก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น  เสียงนั่นทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว และนึกออก ใช่แล้ว! เสียงนี้แหละที่เป็นคนโทรไปชวนฉัน ใช่แล้ว เค้านั่นเอง...อลัน!!  

 

สิ้นเสียงของอลัน คนข้างๆฉันก็สะดุ้ง และมองมาที่ฉัน

 

แก!! ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ กับยัยนั่น หา!! ตอบฉันมา! ฉันต้องการคำตอบที่ดีจากแก

 

และในทันใดนั้นเอง อลันก็เดินเข้ามาคว้าคอเสื้อของคริสขึ้น และตะคอกใส่อย่างแรง

 

คือว่า...

 

นี่!! ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย นายเองต่างหากล่ะที่ไม่มา คริสเค้าไม่ผิดนะ ปล่อยเค้าสิ!!”

 

ไม่ทันที่นายคริสจะตอบ ฉันก็พูดขัดขึ้นพร้อมๆกับเข้าไปกระชากมือของอลันออกจากคอเสื้อของนายคริส  ฮึ! นายเองต่างหากที่เป็นคนผิดน่ะ  อย่ามาทำเพื่อนฉันนะ  >_<

 

หา! เธอเข้าข้างมันเหรอ  ถ้าเธอรู้ว่ามันทำอะไร เธอจะไม่ช่วยมันแบบนี้แน่!”

 

อลันพูดเสียงดังใส่ฉัน ก่อนจะหันไปจ้องหน้าคริสเขม็ง  ตะกี้อลันว่าไงนะ  สิ่งที่คริสทำงั้นเหรอ ?? อะไรล่ะ

 

...

 

คริสไม่พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น  

 

เงยหน้าขึ้นมา!! แกบอกฉันซิ ว่าแกทำแบบนี้ทำไม ไหนแกตกปากรับคำฉันดิบดี แล้วแกมาทำแบบนี้เหรอวะ  แกยังเป็นเพื่อนอยู่รึเปล่าวะ!!”

 

อลันตะคอกอีกครั้ง ก่อนจะกระโจนเข้าไปจับไหล่นายคริสและออกแรงเขย่าอย่างแรง

 

...

 

แต่ถึงกระนั้น คนตรงหน้าก็ไม่ส่งเสียงเล็ดลอดออกมาสักนิด  และนั่น ทำให้คนที่ถามคุกรุ่นด้วยความโกรธมหาศาล

 

ทำไมแกไม่ตอบ!!”

 

ผัวะ!

 

อลันพูดพร้อมๆกับปล่อยหมัดขวาเข้าที่หน้าคริสเต็มๆ  กรี๊ดดดดดด  ทำไมต้องมาต่อยกันตรงนี้ด้วยนะ  TT_TT ฉันกลัวเลือด  >O<

 

...

 

คริสยังคงเงียบ และไม่โต้ตอบใดๆเลย 

 

ผัวะ!

 

หมัดอีกหมัดถูกปล่อยออกมาจากอลันอีกครั้ง และคราวนี้ มันทำให้ปากนายคริสแตกจนเลือดไหลออกมา  TT[]TT ม่ายยย เลือดด

 

หา!! ทำไมแกไม่พูด  ถ้าแกไม่พูดฉันจะเล่าเรื่องระหว่างเราให้ยัยนั่นฟัง  แกจะพูดมั้ย

 

อะไรนะ! เรื่องอะไรกัน  เค้าสองคนมีเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้อย่างนั้นเหรอ O_O

 

ไม่!”

 

นั่นเป็นเสียงแรกที่หลุดออกมาจากปากของคริส  เค้าพูดและหันมามองหน้าฉันแวบนึงก่อนจะหันกลับไปจ้องอยู่ที่หน้าของอลัน 

 

เหอะ!  ทำไมล่ะ คนอื่นเค้าจะได้รู้ไง ว่าแกโกหกแม้กระทั่งเพื่อนสนิทของตัวเองน่ะ

 

ไม่! แกไม่ต้องพูดไออลัน ฉันจะพูดเอง...

 

นายคริสมองหน้าอลัน  ก่อนจะหันมาทางฉัน

 

ขอโทษนะเซริส  จริงๆแล้วน่ะ   ฉันต้องพาเธอไปส่งที่สวนสนุกปาร์คฮอลิเดย์ ที่อยู่อีกฟากหนึ่ง  แต่ว่าระหว่างทางมา ฉันฉุกคิดขึ้นมาว่า นี่...อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่ฉันจะได้อยู่กับเธอ เพราะอีกไม่นาน ฉันก็จะต้องไปเรียนต่อที่อเมริกา...เพราะฉะนั้น ฉันก็แค่อยากจะอยู่กับเธอ และได้บอกว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันจึงทำแบบนี้...

 

สายตานั่นดูสลดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  และเค้าก็หันไปหาเพื่อนรัก

 

อลัน...ฉันรู้ว่าแกรู้สึกยังไง ขอโทษที่พาเซริสมาที่นี่  แต่ว่านี่...เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ ขอโทษว่ะ เพื่อน  ขอให้แกมีความสุขนะเว้ย

 

คริสตบไหล่อลันเบาๆ  ตอนนี้อารมณ์โกรธของอลันลดลงไปมากแล้ว หลังจากได้ฟังเหตุผลทุกอย่างจากปากคริส

 

เอ่อ...ขอโทษเหมือนกัน ที่ต่อยแก  เอ่อ...แกจะไปเมื่อไหร่ล่ะ ทำไมไม่เคยบอกกันเลย

 

อลันเริ่มหน้าซีดและทำอะไรไม่ถูก  นั่นสิ! นายคริสไม่เคยเห็นเคยบอกเลย  =O=;;

 

อ๋อ ที่ไม่ได้บอกเพราะว่า ฉันก็เพิ่งรู้ว่ะ  พ่อเพิ่งบอกเมื่อ 2 วันก่อน  พอดีว่าพ่อก็ต้องย้ายไปทำงานที่นู่นเหมือนกัน ก็เลยไม่ได้บอกพวกแก  เดี๋ยวอีก 2-3 วัน ก็ต้องไปแล้ว ^ ^”

 

สีหน้าของอลันยิ่งดูสลดลุงทุกที  แม้กระนั้น นายคริสก็ยังฝืนยิ้มให้เพื่อน  ส่วนฉันน่ะเหรอ  น้ำตาที่นานๆทีจะไหล ก็ไหลรินออกจากดวงตาของฉัน  ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงร้องไห้  รู้แต่เพียงว่า ฉันรู้สึกผิดในอะไรหลายๆอย่าง  รู้สึกผิด ที่ได้เพียงแต่รับรู้เท่านั้น...ทำไมมันถึงรู้สึกเวียนหัวแบบนี้นะ  อ๊ะ...ทำไมภาพทุกอย่างเหมือนจะดับลง  ฉัน..เป็น..อะไร...

 

ตุ๊บ!

 

เซริส!! / เซริส!!”

 

นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินและฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

 

-O- โอ๊ย  ทำไมมันปวดหัวอย่างนี้นะ

 

ฉันรู้สึกปวดหัวจนต้องเอามือไปจับที่ขมับขวาและบีบๆนวดๆเพื่อบรรเทาความปวด  TT^TT สงสัยเล่นเครื่องเล่นมากไปหน่อยมั้งเรา ว่าแต่อยู่ที่ไหนเนี่ย  ตะกี้จำได้ว่าอยู่ที่สวนสนุกนี่นา O_O

 

ฟื้นแล้วเหรอ

 

เมื่อหันไป ฉันก็พบกับอลันที่กำลังขับรถอยู่  เฮ้ย! ทำไมฉันมาอยู่ในรถนายนี่ได้เนี่ย!! O[]O

 

คริสล่ะ

 

เหอะ! ตื่นมาก็ถามถึงมันเลยนะ  คริสขอกลับไปก่อนน่ะ แล้วก็ฝากฉันมาส่งเธอที่บ้านเนี่ย  จะว่าไปเธอนี่ชอบเป็นลมต่อหน้าต่อตาฉันอยู่เรื่อยเลยนะ  ที่โรงพยาบาลก็เหมือนกัน รู้มั้ยว่าฉันตกใจแค่ไหนน่ะ

 

อลันมองถนนสลับกับหน้าฉัน  เหอะ! ก็เพราะนายนั่นแหละ ที่ทำให้ฉันเป็นลมน่ะ  เฮ้อ...พูดแล้วปวดหัวชะมัดเลย  TT_TT9

 

เป็นอะไรน่ะ เธอปวดหัวเหรอ

 

นายอลันทำสีหน้าตื่นและจ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้น  เฮ้ย!! เดี๋ยวรถก็ชนหรอก ไอบ้า  >O<

 

เปล่า ช่างมันเถอะ ว่าแต่ นายขับรถเป็นด้วยเหรอ  แล้วนี่รถนายเหรอ

 

ฉันรีบบอกปัดนิ่งๆ เพื่อที่นายนั่นจะได้หันกลับไปสนใจการขับรถต่อ TTOTT ขืนยังบอกว่าเจ็บมากอยู่อย่างนี้ ฉันได้หายสนิทแน่!! หายไปจากโลกนี้อ่านะ =_=

 

อื้ม ขับเป็นสิ นี่รถฉันเองล่ะ อีกอย่างฉันไม่ได้แขนขาเล็กเหมือนหมีแล้วนะ  ฮ่าๆ จะว่าไป นี่อาจจะเป็นครั้งแรกเลยมั้ง ที่เราคุยกันเป็นจริงเป็นจังตอนที่ฉันเป็นคนน่ะ ^ ^”

 

นั่นสินะ  นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ฉันได้คุยกับอลันที่เป็นคน  นี่ฉันเคยคิดด้วยซ้ำว่าอยากให้นายเป็นหมีตลอดไปน่ะ...

 

นี่! เธอ  นั่นบ้านเธอรึเปล่า  ไอคริสมันเขียนแผนที่ไม่เคลียร์เลยแฮะ -_-+

 

อื้อ ใช่แล้วล่ะ  ขอบคุณนะที่มาส่ง จอดตรงนี้ก็ได้

 

ฉันหันไปหาอลันที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันเช่นกัน

 

เอ่อ...ฉันลงก่อนนะ ขอบคุณ ^ ^”

 

อาจจะเป็นเพราะฉันกลัวความรู้สึกของตัวเองก็ได้ ฉันจึงตัดสินใจที่จะรีบๆลงจากรถคันนี้ซะ  รีบๆละสายตาไปจากผู้ชายคนนี้...ฉัน...ไม่ควรจะรักเค้าไปมากกว่านี้แล้ว 

 

เดี๋ยว...

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตู อลันก็เอื้อมมือมาดึงแขนฉันไว้ 

 

อะไร!!...

 

ฉึ่บ! 

 

หลังจากอลันคว้าแขนฉันไว้ ฉันก็หันมาถามเค้าอย่างรำคาญในใจ ก่อนจะสะบัดแขนเค้าออก ซึ่งนั่นเป็นผลให้กระเป๋าของฉันที่ไม่ได้รูดซิปปล่อยข้าวของข้างในออกมากระจัดกระจาย

 

เฮ้อ...เธอนี่ ซุ่มซ่ามจริงๆเลย

 

อลันถอนหายใจน้อยๆก่อนจะเอื้อมมือไปเก็บข้าวของที่เกลื่อนกลาดอยู่บนเบาะและที่รองเท้า ฉันเองก็ต้องรีบเก็บเช่นกัน  กระเป๋านะกระเป๋า!! ไม่ได้รูดซิปก็น่าจะบอกกันมั่ง  เห็นไหมเนี่ย!! ฉันเลยต้องมาอยู่กะตานี่สองคนต่อเลย   กลับไปจะขว้างทิ้งไม่แยแสเลยคอยดู!! >_<

 

และในขณะที่เก็บของอยู่นั้น  มือของอลันกับมือของฉันก็มาโดนกัน  และไม่แน่ใจว่านายนั่นจงใจรึเปล่า แต่เค้ากำลังจับมือฉันแน่นไม่ยอมปล่อย  ฮึ๊ย! อะไรของนายน่ะ ฉันจะรีบๆไปนะ!!! >O<

 

เอ่อ...

 

นายนั่นทำท่าจะพูดอะไรซักอย่าง ซึ่งฉันก็ค่อนข้างสนใจ จึงขยับตัวเข้ามาใกล้ๆเค้าเพื่อจะฟังได้ถนัด แต่ไม่ทันจะตั้งตัว นายนั่นก็เอื้อมมือมาโอบฉันจากข้างหลังและ...ประกบริมฝีปากบางเข้ามา...ความรู้สึกแผ่ซ่านจากรอยจูบนั้น  เค้าไม่รู้หรอกว่า...มันทำให้ฉันเจ็บปวด...

 

หยุดนะ!”

 

ฉันผลักนายนั่นสุดแรงและเปิดประตูรถออก  ก่อนจะวิ่งสุดแรงเกิด โดยไม่สนใจของที่หล่นออกจากกระเป๋าอีก ทำไมกัน...นายจูบฉันทำไม!!! นายกำลังเล่นอะไร!! นายคิดอะไรอยู่กันแน่ อลัน...

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l : สวัสดีครับ นักอ่านที่น่ารักทุกท่าน  TT_TT ขอโทษจริงๆนะครับ ที่มาอัพช้า  คือว่า พักหลังมานี้ ภารกิจมันเยอะครับ แถมตอนหลังๆนี่ไม่มีการวางพล็อตเลย นั่งงมพล็อตสดๆไปขณะแต่งเลย  คือว่า มันคิดอะไรไม่ออกครับ มืดตื้อมืดมิดมาก  แบบว่า ถนัดแต่งเฉพาะฉากที่พระเอกกะนางเอกทะเลาะกานแบบกัดๆ ที่สุด แล้วก็ถนัดบรรยายน้องหมีมากๆ  แต่ว่าไม่ถนัดบรรยายฉากรักแบบนี้เลย  - -* ไม่คิดด้วยซ้ำว่าอยู่ๆ พระเอกจะจูบนางเอก แต่งไปแต่งมา เฮ้ย! ทำไมมันจูบกันวะ =_= แต่งเอง งง เอง ขอโทษด้วยจริงๆนะครับ ที่ตอนนี้มันห่วยมาก  คิดว่าแย่ที่สุดตั้งแต่เริ่มแต่งมาเลยก็ว่าได้  บรรยายแย่ๆ TT^TT กลุ้มใจ  นี่ก็ยังคิดไม่ออก ว่าจะให้มันรักกันลึกซึ้งยังไง - -* พล็อตมันจะแตกกระจายแล้วเนี่ย  ปวดหัว  =O=;;

ยังไงก็ต้องขอบคุณที่ตามอ่านกันมาเรื่อยๆนะครับ  น่ารักกันจริงๆ นิยายมันก็ไม่ได้ดีมาก แต่ก็ยังตามอ่าน ตามเม้นท์ ตามโหวตกัน กำลังใจท่วมท้นจริงๆครับ ขอบคุณมากๆ  ถ้ายังไง ก็จะพยายามให้ตอนจบออกมาดีที่สุดครับ  แต่ว่าถ้ามันแย่ๆหรือว่าน่าเบื่อแล้ว ก็บอกกานนะครับ ฟูลจะได้รีบแก้ TT^TT ขอบคุณทุกคนมากๆเลยครับ  เจอกานตอนที่  23 ครับผม

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 101 ท่าน