Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 18,, .............
18
01/01/2533 00:00:00
1236
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 18

 

 

ในที่สุดฉันก็หาตุ๊กตาหมีพบและก็ได้คืนในที่สุด ฮ่าๆ วันนี้ก็ถือว่าเป็นวันที่สดใสและดีวันหนึ่งทีเดียวนะ  เอ๊ะ! แต่พอได้เจอนายนั่นอีก ทำไม ฉันถึงมีความสุขแบบนี้ล่ะ หรือว่าเรา...ไม่!  ไม่ใช่นะ >_<

 

นี่ เธอมัวแต่ยืนส่ายหัวเป็นอีเพิ้งอยู่นั่นทำไมล่ะ เข้ามาสิ -_-+”

 

เฮอะ! หมีค่ะ หมีมันยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าฉัน  ชิ >~<  นายอย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ ฉัน...ฉัน...ฉันเขินอ่า -///- ฮึ๊ย~ ทำไมฉันต้องเขินสายตาหมีด้วยยยย  อ้ากกกก >O<

 

-_-+ สรุป เธอจะไม่เข้ามาใช่มะ โอเค งั้นก็ลากันตรงนี้ล่ะ บาย =O=”

 

เฮ้ย! หมีอีกแล้วค่ะ จู่ๆก็สรุปเอง ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายหน้าระรื่น หน็อย~ นาย! ไอหมีด่วนสรุป!!!

 

เดี๋ยว!”

 

ฉันรีบเดินเข้าไปเอาตัวขวางประตูที่กำลังถูกหมีลากมาปิด - - + ตัวแค่นั้นยังมีแรงปิดอีกแฮะ ความพยายามเป็นเลิศจริงๆเลยนะนาย =_=

 

อะไรของเธอ เรียกให้เข้าไม่ยอมเข้า พอเค้าจะปิดก็เข้ามา เธอประสาทรึเปล่าเนี่ย -O-”

 

นายหยุดว่าฉันซะที! ฉันยังไม่ได้สะสางคดีกะนายเลยนะยะ!!”

 

ฮึ๊ย~ มันน่าโมโหนัก ถึงนายนี่จะกวนฉันแค่ไหน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกมีความสุขแทนที่จะโกรธนะ อ้ากกก >O< ม่ายยยย ฉันจะไม่รักนายนี่เด็ดขาด แค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น  T_T

 

คดี? คดีอะไรของเธอ ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย

 

ก็คดีที่ว่า นายเอาตุ๊กตาหมีของฉันไปไง

 

หา! ตุ๊กตาหมีของเธอ  ไอตัวที่ฉันสิงอยู่นี่น่ะเหรอ ?

 

โอ๊ย >_< ฉันจะเริ่มยังไงดีนะ

 

เอ่อ...ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่ฉันว่าเราไปคุยกันข้างในบ้านเถอะ

 

จู่ๆ นายคริสก็เอ่ยขัดขึ้น

 

หือ? ทำไมอ่ะ

 

ฉันกับหมีถามขึ้นพร้อมกัน O_O แถมยังจ้องหน้านายคริสด้วยความสงสัยทั้งคู่

 

ก็...คนอื่นเค้ามองกันหมดแล้วนี่นา

 

สิ้นเสียงของนายคริส ฉันก็หันไปเจอะ กับสายตามากคู่ที่จ้องมองมาทางฉันและซุบซิบกันยกใหญ่  TT_TT โฮกกก อย่างนี้เค้าก็คงคิดว่าฉันบ้าคุยคนเดียวสินี่  >..< อายมั้ยเรา อายไหม!! >O<

 

แหะๆ เข้าบ้านกันเถอะเนอะ ^ ^;;”

 

ว่าแล้ว ฉันก็รีบเดินฉับๆ เข้าบ้านอย่างว่องไว และไม่ลืมที่จะปิดประตูลงกรอย่างรวดเร็ว  TT_TT ฉันอยากดำซีเมนต์แล้วหายตัวไปจังเลย แงๆ T^T

 

เอ้อ! จริงสิ อลัน ไปอยู่กับเด็กน้อยคนนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ เล่าให้ฟังบ้างสิ

 

คริสนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะหันมาหาอลันที่พยายามจะปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟาบ้าง กรี๊ดดด ภาพที่ไม่ได้เห็นมานาน  น่ารักอ่า >O<

 

อ๋อ คือว่า เดี๋ยวนะ ก่อนจะเล่าแกช่วยเอาข้าขึ้นไปนั่งก่อนได้มั้ย เมื่อย =_=”

 

นายนั่นพูดก่อนจะมองหน้าคริสอย่างอ้อนวอน( แกมข่มขู่ ) >O< ท่าทางแบบนี้ก็ไม่ได้เห็นมานานอีกนั่นล่ะ

 

ว่าไง ได้นั่งแล้วก็เล่ามาสิ

 

อ๋อ อืมๆ ก็เรื่องมัน...

 

อลันเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด และคำพูดก็สิ้นสุดที่ประโยคนี้...ประโยคที่ทำให้สิ่งบางอย่างเกิดขึ้น!!

 

คือว่า...ข้ามาคิดๆดูแล้ว ข้ารู้สึกว่า เด็กคนนั้นให้ความสำคัญกะข้ามากๆเลย แล้วก็บอกว่า ข้ามอบความกล้าให้ ฮ่าๆ ไม่อยากจะเชื่อ ยัยเด็กนั่นเชื่อจริงๆว่าตุ๊กตาหมีจะพูดได้  แล้วก็นะ ข้าเพิ่งมาเข้าใจว่า เมื่อก่อนข้าก็เคยเป็นแบบเด็กนั่น แต่เราไม่เหมือนกันตรงที่ เด็กคนนั้นมีเรื่องมากกว่าข้า  เค้าได้รับความกล้าจากข้าว่ะ แต่ข้าน่ะ เมื่อก่อนข้าก็มีไอท็อฟฟี่เหมือนกัน เวลาเหงา ข้าก็จะนั่งเล่นกับท็อฟฟี่ มันช่วยได้เยอะเลย เพื่อนที่แสนดีของข้า ข้าลืมเรื่องนี้ไปนานแล้วตั้งแต่ไอท็อฟฟี่หายและข้าโตขึ้น  ตุ๊กตาหมี...มันก็ไม่ใช่แค่ตุ๊กตาสินะ มันคือเพื่อน...เพื่อนที่จะไม่จากเราไปไหน แต่เราเองต่างหากที่เป็นฝ่ายจากไปซะก่อน เฮ้อ พูดแล้วก็คิดถึงท็อฟฟี่ว่ะ ^ ^”

 

“OoO”

 

แกมองข้าแบบนั้นทำไมวะ ไอคริส -_-+”

 

เฮ้ย!! อลัน ดูดิ   แก เรืองแสงทำไมวะ O[]O”

 

O_O จริงด้วย  หลังจากสิ้นคำพูดของอลัน จู่ๆ แสงก็ส่องออกมาจากร่างของหมี

 

ว้ากกกก แสงอะไรอ่า เฮ้ย! แต่ไอคริส มันเย็นๆว่ะ ไม่รู้สึกทรมานด้วย =_= เกิดอะไรขึ้น ข้าไม่ได้กินอะไรเข้าไปนะ

 

สีหน้าของทุกคนตอนนี้ ทั้งงงและตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!!

 

ใจเย็นนะ เดี๋ยวก่อน ตะกี้อย่าบอกนะว่าแก พูด...ถึง...สิ่งที่เป็นกุญแจน่ะ

 

อ๊ะ! นั่นสิ ตะกี้นายนั่นพูดถึงตุ๊กตาหมีนี่  หรือว่า...นายกำลังจะกลับร่าง!!!

 

ไม่รู้สิ อ้ากกกกก.......

 

จู่ๆ อลันก็ร้องลั่น และสิ้นเสียงร้องของอลัน ทุกอย่างก็พลันสงบลง  แสงที่ส่องออกมาหายไปและสิ่งที่หายไปอีกอย่างคือ...วิญญาณ...ร่างของหมีล้มลงหน้าคว่ำกับพื้นและไม่มีทีท่าว่าจะขยับอีก  อลัน...นายได้กลับเข้าร่างแล้วสินะ...

 

 

 

นี่ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย...จู่ๆผมก็รู้สึกทรมานอย่างที่สุด  มันรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก เจ็บเหมือนร่างกายโดนกระแทกอย่างแรง  และรู้สึกปวดหัวเหมือนกับจะระเบิดแล้วแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!

 

ภาพตรงหน้าของผมมืดสนิท ผมมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจาก แสงเล็กๆที่อยู่ปลายทาง  ผมควรทำยังไงดี  ถ้าผมเดินไปหาแสงนั้น จะเกิดอะไรขึ้นกับผมกัน...

 

ฮึก ฮือฮึก

 

จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ดังขึ้น มันไม่ได้ดังจากไหนเลย แต่มันดังอยู่ในหัวของผม อาการปวดหัวทุเลาลงแล้ว แต่เสียงนั่นกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใครกัน...ใครกันที่กำลังร้องไห้  ช่างเป็นเสียงที่คุ้นเคยเหลือเกิน  

 

ฮึก...ฮือ...อลัน...ลูกต้องไม่ตายนะ

 

แม่!! นั่นคือเสียงของแม่  แม่ครับ แม่อยู่ไหน... ตอนนี้ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น น้ำตาค่อยๆไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  ผมรู้สึกว่าหัวใจกำลังถูกดูดให้ดำดิ่งอยู่ในความมืดนี้  ทรมาน...อาการปวดหัวกลับมาอีกครั้ง พร้อมๆกับที่เสียงร้องไห้หายไป ผมควรทำยังไงดี  แสงตรงทางนั้นค่อยๆหรี่ลงอย่างช้าๆ  มันคงเป็นทางเดียวแล้วล่ะ ผมคงต้องเดินเข้าไปหามัน ไม่ว่าทางข้างหน้าจะคืออะไร แต่ผมก็ต้องก้าวขาออกไป แม่ครับ...รอผมด้วยนะครับแม่

 

ผมไม่รู้ว่าผมเดินมานานแค่ไหนแล้ว แต่แสงตรงหน้านั้นใกล้เข้ามาทุกขณะ ทางเดินสีดำสนิทนั้นทำให้หนทางดูยาวไกลออกไป  ร่างกายของผมเริ่มจะไม่ไหวแล้ว  ผมรู้สึก ล้าเหลือเกิน  มัน...คง...ต้อง...หยุด...แล้ว...สิ...นะ...

 

อลัน!!!!”

 

จู่ๆสติของผมที่กำลังจะหมด ถูกเรียกกลับมาด้วยเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง  ใช่! เสียงนั้น ยัยเซริส แทำไมเสียงของเธอ ถึงมาอยู่ในหัวของผมได้ล่ะ...

 

นายต้องไม่ตายนะ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ

 

เธอกำลังบอกผมว่า อย่าเพิ่งตาย...ผมจะตายได้ยังไง ในเมื่อยังไม่ได้ขอโทษแม่เลย...แสงนั่น!! เราต้องไปที่แสงนั่น...

 

 

 

ฮึก...ฮือ...คริส บอกฉันทีว่านายนั่นจะไม่ตายน่ะ

 

ตอนนี้ ฉันมาถึงโรงพยาบาลแล้ว  ตอนที่ฉันมาถึง ก็พบว่า ชีพจรของนายนั่นขาดไป  เสียงเครื่องร้องตี๊ดยาวจนทำให้น้ำตาไหลออกมา  นาย...นายจะตายจริงๆน่ะเหรอ  เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันนะ  ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าให้อลันต้องเป็นอะไรเลยนะคะ  ฉันขอร้อง TT_TT

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l : ตอนนี้ค่อนข้างจะสั้นไปหน่อย แต่ว่ายังไงตอนหน้าจะชดเชยให้นะครับ แหะๆ แล้วก็มาลุ้นกันดีกว่าว่าอลันจะตายจริงๆรึเปล่า ถ้าพระเอกตายก็น่าจะดีเหมือนกันน้า...ช่วงนี้ฟูลอารมณ์แปรปรวนซะด้วย TT_TT ยังไง ถ้านิยายออกมาไม่ดี หรือมีตรงไหนที่แย่มากๆ ก็บอกเลยนะครับ แย่นิดๆก็ได้ ฟูลรู้สึกว่ามันออกมาไม่ค่อยดียังไงม่ารู้ เหอๆ ยังไงก็ฝากติชมกันเยอะๆนะครับ ส่วนเรื่องตอนจบนั้น ขอบคุณทุกความเห็นนะครับ ถ้าอลันไม่ตาย ฟูลจะเอาข้อเสนอแนะบางข้อมาผสมๆรวมๆกันให้ออกมาตามที่ทุกคนอยากจะได้นะครับ จะพยายาม แต่ว่าถ้าไม่ตรงกะที่ใครต้องการก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ แหะๆ มันใส่ไปไม่ไหวจริงๆ ขอโทษด้วยถ้านิยายช่วงหลังๆหรือตอนจบอาจจะออกมาไม่ดี  ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาจนถึงตอนที่ 18 นี้นะครับ ขอบคุณมากๆเลยคร๊าบบบ ^ ^

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 174 ท่าน