Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 17,,[[ ตั้งแต่ตรงนี้ไม่มีชื่อตอนนะครับ ถ้าไง คนอ่านช่วยแต่งชื่อตอนหลังอ่านจบด้วยนะครับ ^ ^]]
17
20/07/2553 01:47:54
757
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 17

 

ปัง!

 

ไม่ทันที่ยัยนี่จะได้ตอบ ประตูก็ถูกเปิดออก และปรากฏร่างของชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางขี้เหล้า พ่อของยัยเด็กนี่สินะ!!

 

เฮ้ย!! จันทร์ แม่แกไปไหนซะล่ะ เอิ้ก... ไปเรียกแม่แกมาดิ๊!!!”

 

ผู้ชายคนนั้นพูดก่อนจะค่อยๆเดินโซเซเข้ามาหายัยเปี๊ยก  โหย! กลิ่นเหล้าแรงมากๆเลย  แถมตาลุงนี่ยังถือขวดเหล้ามาด้วยอ่ะ -_-+ เหมือนในหนังเด๊ะ

 

แม่ไปตลาดค่ะ

 

ยัยนั่นตอบเสียงหนักแน่น เป็นเด็กที่ใจกล้าไม่เบา *O*  ชื่นชมๆ แปะๆ ( ปรบมือให้ )

 

เฮอะ! เหรอ งั้นก็ดี  ฉันจะได้คุยเรื่องนี้กะแก ฮ่าๆ แม่แกน่ะ ห้ามไม่ให้ฉันบอก แต่ฉันอยากบอกว่ะ คันปาก  แกน่ะ มันเป็นลูกชู้  รู้ตัวบ้างมั้ย หา! ฉันไม่ใช่พ่อของแกหรอก เอิ้ก... ฉะนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกฉัน!!!”

 

เพี๊ยะ!

 

เมื่อพูดเสร็จ  ไอแก่ก็ตบหน้ายัยเด็กเปี๊ยกนี่อย่างไม่มีสาเหตุ และระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง  เฮ้ย! คนแบบนี้ยังมีอยู่อีกเหรอเนี่ย สงสารแม่ยัยเปี๊ยกอ่ะ  ว่าแต่เจ้าเปี๊ยกเป็นไงมั่งเนี่ย O_O  เฮ้ย! ยัยเปี๊ยกได้แต่หันไปตามแรง  และเธอ...ไม่ร้องสักแอะเลยครับ  ยัยเปี๊ยกได้แต่นิ่งเงียบและจ้องหน้าพ่อเขม็ง  โห เธอไปเอาความกล้ามาจากไหนเนี่ย -_-+

 

แก!! อย่ามามองหน้าฉันแบบนั้นนะ ไอลูกชู้

 

ลุงนั่นชี้หน้ายัยเปี๊ยก ก่อนจะยกมือขึ้นค้างไว้ ทำท่าเหมือนจะตีกลับมาอีกครั้ง

 

ถ้าแกยังจ้องฉันแบบนั้นอยู่ ฉันจะตีแกให้ตายเลย!! หยุดมองฉันแบบนั้นซะที ไอเด็กเหลือขอ!”

 

แต่กระนั้น สายตาที่ยังจ้องอยู่ก็ไม่คิดจะล่าถอยแม้แต่น้อย ดวงตาสดใสคู่นั้น จ้องมองผู้ที่ตนคิดว่าเป็นพ่อเขม็ง และแล้ว ผู้ชายวัยกลางคนที่โมโหจนถึงขีดสุดก็ต้องตัดสินใจลงมือ มือใหญ่ตวัดตบลงมาที่แก้มน้อยๆอย่างแรง

 

เพี๊ยะ!

 

มือหยาบกระด้างตบลงบนแก้มใสๆ ทำเอาร่างน้อยนั่นทรงตัวไม่อยู่  แต่เธอก็ยังคงหันกลับมาจ้องผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง นี่ยัยเปี๊ยกคิดจะตายจริงๆรึไง  โฮ่ย!! แล้วนี่ผมจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง ไออลันเอ๊ย แกไม่น่ามาอยู่ในร่างหมีเลยว่ะ  ดูดิ แก้มแดงเถือกเลย  อ้ากกก เจ็บแทน >_<

 

เสียงตบดังขึ้นทุกขณะ มือที่ตบค่อยๆเปลี่ยนจากแก้มเป็นขา แขน แต่ถึงจะเจ็บแค่ไหนร่างเล็กก็ยังคงไม่ร้องเสียงใดๆออกมา จนกระทั่ง

 

จันทร์!!!!”

 

แม่เด็กเอ่ยขึ้นเสียงดัง เมื่อเธอเดินเข้าบ้านพร้อมกับของที่ซื้อมา  ฟู่ว! ค่อยยังชั่วที่แม่กลับมาทัน  ไม่อย่างนั้น ยัยเปี๊ยกต้องตายคามือไอบ้านี่แน่ๆ  ฮึ๊ย! ไอนี่มันบ้าแท้ๆเลย  ตีเด็กได้ไร้ความปรานีสุดๆ 

 

แม่!!!”

 

ยัยเปี๊ยกพูดขึ้น หลังจากที่เงียบมานาน เธอโผเข้าไปหาแม่ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  ผมรู้ว่าเธอเจ็บจนอยากร้องไห้ใจจะขาด แต่ต่อหน้าไอบ้านี่ เธอคงไม่อยากจะเสียน้ำตาให้มัน ไอชั่วเอ้ยยยย  ผมก็อย่างกระทืบมันเหมือนกัน  =O=;;

 

คุณ!! คุณตีลูกเหรอคะ

 

แม่เด็กพูดขึ้นก่อนจะมองหน้าตาลุงนั่นอย่างไม่พอใจ

 

ก็ใช่น่ะสิ อีกอย่างนะ มันรู้แล้วล่ะ ว่าฉันน่ะไม่ใช่พ่อของมัน

 

ตาลุงนั่นพูดอย่างไม่ยี่หระ  และกระดกเหล้าในมืออย่างสบายใจ  โอ๊ย!! อยากลากตำรวจมาจับมันโว้ย คนอะไรจะชั่วขนาดนี้  ตีเด็ก ทำร้ายผู้หญิง  โหย ไอ #@%$&* ( ต้องเซ็นเซอร์หน่อยมันรุนแรงมาก - - )

 

คุณ...บอกเค้าเหรอคะ

 

แม่เด็กพูดเสียงสั่นก่อนจะละสายตากลับมา โอบอุ้มลูกน้อยของเธอ พร้อมๆหยิบผมขึ้นมาให้ยัยเปี๊ยกกอด และพาเราสองคนขึ้นไปข้างบน 

 

ฮึก ฮึก ฮึก

 

เสียงสะอื้นไห้นั่น ก้องอยู่ในหูผม ยัยเปี๊ยกกอดผมแน่นไม่ยอมปล่อยพร้อมกับร้องไห้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผมล่ะสงสารเธอจริงๆ ทำไมชีวิตของเด็กน้อยที่อยู่ในวัยกำลังเรียนรู้ ถึงต้องมารับรู้เรื่องแย่ๆแบบนี้ด้วย

 

แม่คะ...

 

เด็กน้อยร้องเรียกแม่ของเธอด้วยเสียงเครือๆ

 

ว่าไงจ๊ะ

 

เธอยิ้มน้อยๆก่อนจะลูบหัวลูกรักอย่างเอ็นดู

 

ทำไม พ่อถึงบอกว่า พ่อไม่ใช่พ่อของจันทร์ล่ะคะ

 

...คือว่า  พ่อเค้าเมาน่ะลูก เอาไว้ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันใหม่นะ

 

แม่เด็กเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบ

 

แม่คะ...จันทร์รู้ว่าแม่โกหก แม่อย่าโกหกเลยนะคะ

 

ยัยเปี๊ยกเอ่ยขึ้น ทำเอาสายตาของแม่ชะงักมองมาที่เธอ

 

โอเคจ๊ะ แม่จะเล่าให้ฟัง คือว่า แม่รักกับพ่อแท้ๆของหนูมาก แล้วเราตกลงจะหนีไปด้วยกัน  แต่แล้วบ้านของแม่ก็ตัดสินใจยกลูกสาวให้กับคนรู้จัก และแม่เลยต้องมาอยู่กับพ่อคนนี้ของลูกไงจ๊ะ หนูเข้าใจใช่ไหมลูก

 

ค่ะ

 

เด็กน้อยพูดพร้อมๆกับพยักหน้าและจ้องมองแม่ของเธอ

 

แล้วทำไม เราไม่หนี...พ่อคนนี้ไปล่ะคะ

 

เธอเอ่ยออกมาอีกครั้ง  ผมไม่รู้ว่าเธอคิดได้ยังไง แต่ว่าเด็กวัยขนาดนี้จะคิดได้ถึงเรื่องแบบนี้เลยเหรอ O_O ผมละทึ่ง

 

...นั่นสินะ ตอนแรกแม่คิดว่า ลูกควรจะมีพ่อ  แต่ตอนนี้ลูกก็รู้เรื่องหมดแล้ว และแถม ถ้าเราหนีรอด เราจะไม่ต้องมาทนอยู่กับไอบ้านี่อีกแล้ว ลูกไม่มีปัญหาใช่ไหม

 

แม่เด็กยิ้มอย่างมีความหวังให้ลูกของเธอ

 

ค่ะ เราจะไปกันใช่มั้ยคะ

 

เด็กน้อยเผยรอยยิ้มมีความสุขอีกครั้ง และรอยยิ้มนั้นก็หันมาให้ผมเช่นกัน 

 

โอเค แต่คืนนี้ลูกต้องหลับก่อนนะจ๊ะ แล้วพรุ่งนี้เราจะไปกัน โอเคมั้ย

 

แม่เธอจุ๊บลงที่หน้าผากก่อนจะชักผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอและก้าวเดินออกไปจากห้อง

 

คุณหมี...ได้ยินไหม เราจะไปอยู่ที่อื่นกันล่ะ ^ ^”

 

อื้ม ดีใจด้วยนะ จันทร์

 

ผมรู้สึกดีใจที่เธอและแม่  จะได้หลุดพ้นไปจากผู้ชายวางก้ามคนนี้ซะที เฮ้อ...พูดไปผมก็คิดถึงแม่ของผมเหลือเกิน...แม่ครับ...ผมขอโทษ

 

คุณหมี อยากกลับไปบ้านเหรอคะ

 

อื้อ อยากสิ  เอ้อ ว่าแต่ ถามอะไรหน่อย

 

อะไรคะ

 

สายตาที่ดูไร้เดียงสาจ้องมองมาที่ผม 

 

ทำไมเธอถึงไม่หนีไปละ ยืนให้ตาลุงนั่นตีทำไมเหรอ

 

นั่นสิ ผมสงสัยสุดๆเลยอ่า >_<

 

อ๋อ  จันทร์แค่คิดว่า พ่อจะตีจันทร์จริงๆรึเปล่าน่ะ

 

เฮ้ย! เด็กนี่ประสาทรึเปล่า  แค่นั้นอ่านะ เกือบตายแล้วนะนั่น -_-+

 

แล้วทำไมเธอกล้าจัง ไม่กลัวพ่อตีบ้างเหรอ

 

ไม่กลัวหรอก ก็จันทร์มีคุณหมีอยู่นี่นา ถ้าจันทร์โดนตีจนไม่ไหวคุณหมีก็จะช่วย ใช่มั้ยคะ

 

เฮอะ! ฉันไม่ใช่ หมีวิเศษนะ จะไปช่วยได้ยังไงกัน เด็กหนอเด็ก =_=

 

อ่า ใช่ๆ

 

-*- ตอบได้แค่นี้สินะเรา  เหอๆ

 

จันทร์น่ะ อยากจะอยู่กับคุณหมีตลอดไปเลยนะ  จันทร์ไม่เคยมีตุ๊กตา ไม่เคยมีของเล่น พอจันทร์ไปเจอคุณหมี จันทร์ดีใจที่สุดเลย  คุณหมีนอนเป็นเพื่อนจันทร์ คุยกับจันทร์  เล่นกับจันทร์  จันทร์มีความสุขที่สุดเลยล่ะ อยากจะอยู่แบบนี้ไปนานๆเลยนะ แต่ว่า คุณหมีก็มีบ้าน ทุกคนที่บ้านก็คงคิดถึงคุณหมีเหมือนกัน แล้วนี่จันทร์จะเอาคุณหมีไปคืนได้ยังไงกันนะ

 

เด็กตัวเล็กแค่นี้ ทำไมต้องมาคิดอะไรเยอะแยะแบบนี้ด้วย   แต่ก็จริงอย่างที่เธอบอก เราจะกลับบ้านได้ยังไงกัน

 

เธอ...นอนหลับได้แล้ว นี่ดึกมากแล้วนะ พรุ่งนี้ต้องเก็บของเตรียมตัวไม่ใช่รึไง

 

อื้อ ฝันดีนะคะ คุณหมี จุ๊บ

 

เธอหอมแก้มผมด้วย - -/// แก่แดดจริงๆนะเรา 

 

อือๆ -///-”

 

………………………………………………………………………………………..

 

จันทร์! จันทร์! ตื่นเร็วลูก เราต้องไปกันแล้วนะ

 

=_= เสียงแม่ของยัยเปี๊ยกปลุกเธอเสียงดัง เล่นเอาผมตื่นด้วยเลย  -O- ฮ้าว~ ง่วงชะมัดเลยแฮะ

 

กรี๊ดดดดด

 

จู่ๆ แม่ของยัยเปี๊ยกนี่ก็กรีดร้องออกมา อะไรๆ เจอแมลงสาบเหรอ เฮ้ย!! ไหนๆ ผมก็กลัว TT^TT ( โหย ไม่แมนเลยแฮะ - -* )

 

แม่คะ เป็นอะไรคะ

 

จันทร์เอ่ยถาม

 

กะ...ก็ ตุ๊กตาหมีมันบิดขี้เกียจ  ลุกขึ้นจากเตียง แล้วก็วิ่งไปหลบเนี่ยสิ ผ...ผีหลอกกก

 

-_-+ ซวยแล้ว ดันลืมตัว TT^TT ทำไมโง่แบบนี้ฟะ!!

 

โธ่! แม่คะ จันทร์ก็บอกไปแล้ว ว่าคุณหมีน่ะ พูดได้  ขยับได้  แม่ไม่เชื่อจันทร์เองนี่นา

 

เอ้อ ใช่ๆ ผมจำได้ ยัยเปี๊ยกบอกแล้วจริงๆนะ  ฮ่าๆ เพราะฉะนั้นผมไม่ผิด >O<

 

เอ่อ...เหรอ งั้นคงไม่เป็นไรสินะ...ไม่ใช่ผีแน่นะ

 

ครับ

 

กรี๊ดดดด พูดได้จริงๆด้วย TOT”

 

อะไรฟะ!! ทำอย่างกะไม่เคยเห็นไปได้  =_= ( ก็ไม่เคยเห็นน่ะสิ ไอบ้า - -* )

 

แม่คะ เรารีบไปกันเถอะนะ

 

เด็กน้อยพูดขึ้น  นี่! ผมขอบอกตามตรงนะ ผมสงสัยจริงๆว่ายัยเด็กนี่มันกี่ขวบกัน  ทำไมรู้เรื่องนั่นเรื่องนี้ พูดก็รู้เรื่อง แถมเป็นเรื่องเป็นราวอีก  สุดยอดอ่า >[]<

 

จ๊ะๆ โอเค ไปๆ เราไปกันเถอะ

 

ว่าแล้ว ทั้งสองคนก็ช่วยกันถือของออกไปจากบ้าน ว่าแต่เค้าสองคนจะไปอยู่ที่ไหนกันน่ะ -_-+

 

เอ่อ...แล้วคุณน้าจะไปอยู่ที่ไหนเหรอครับ

 

สงสัยอ่า ของถามหน่อยละกัน >_<

 

...อ่า..เอ่อ ก็ไม่รู้สิ ไปตายเอาดาบหน้า ว่าแต่พูดได้ขยับได้จริงๆด้วย T_T”

 

ยังไม่จบอีกแฮะ =O=;;

 

คุณหมี!! นั่นพ่อแม่ของคุณหมีนี่นา

 

OoO โอ๊ะ พ่อแม่! พ่อฉันตายแล้วนะ =_= เฮ้ย!! ไม่ใช่ นั่นไอคริสกับเซริสนี่นา O_O  เย้!! ตูจะกลับบ้านแล้วววว TT^TT

 

ใช่! ^O^”

 

ผมตอบเด็กนั่นด้วยรอยยิ้ม  ดีใจโว้ยยยย จะได้กลับบ้านแล้ว ยิ๊ปปี้!!  >[ ]<

 

มาเถอะคุณหมี  เดี๋ยวจันทร์ไปส่ง คุณแม่คะ เดี๋ยวจันทร์มานะคะ

 

อื้อ เร็วๆล่ะ เดี๋ยวแม่เรียกแท็กซี่รอ

 

ค่ะ

 

จันทร์พูดก่อนจะอุ้มผมมาไว้ในอ้อมกอด  ฮ้า~ ผมจะไม่ลืมเธอเลย ขอบคุณที่พาผมมาส่งคืน TT^TT ที่นอน เตียงนุ่มๆ อ้ากกก กลับบ้าน เย้ๆ  >^<

 

อลัน!!!”

 

ยัยเซริสสิ่งเข้ามาหายัยเปี๊ยกก่อนจะเรียกชื่อผม  ฮ้า~ คงเป็นห่วงผมล่ะสิ >O<

 

นี่ค่ะ คุณหมีของคุณ  ขอโทษนะคะ ที่จันทร์ไม่ยอมคืนแล้วเอาไปซ่อน จันทร์อยากจะอยู่กับคุณหมีนานๆก็เลย...

 

เป็นไรหรอกจ๊ะ  ขอบคุณที่ดูแลคุณหมีอย่างดีนะจ๊ะ  ไหน...มีอะไรจะพูดกับคุณหมีไหมจ๊ะ

 

ยัยเซริสพูด  โห -_-+ ทำตัวเป็นคนรักเด็กได้ด้วยแฮะ ทั้งๆที่ปกติเป็นนางมารซะขนาดนั้น ฮ่าๆ ยัยนี้น่าทึ่งอีกคนละ

 

แหะๆ ให้พูดเหรอคะ -///- คุณหมีคะ คือว่า จันทร์แอบชอบคุณหมีมากๆเลยนะคะ  แล้วก็อยากจะอยู่กับคุณหมีจนแก่เลย แต่ว่า...คงจะไม่ได้สินะ  คุณหมีมอบความกล้าให้จันทร์ เป็นเพื่อนของจันทร์ จันทร์รักคุณหมีมากๆเลย แล้วเราคงได้เจอกันอีกนะคะ  ^ ^”

 

O///O นั่นคำสารภาพรักรึเปล่า ฮ่าๆ  เขินๆ -///-

 

อื้อ แล้วเราจะได้เจอกันอีก  รู้มั้ย ว่าจะเจอฉันได้ที่ไหน

 

ผมพูดพร้อมกับเอี้ยวหัวของจันทร์มาทางผมและกะซิบบอกเธอ

 

หัวใจของเธอไงล่ะ ^ ^”

 

อื้อ แล้วเราจะได้เจอกันค่ะ

 

จันทร์!!!! รถมาแล้วลูกรีบมาเร็วๆ ก่อนที่พ่อจะมา

 

แม่เรียกแล้ว จันทร์ต้องไปแล้ว  พี่สาวคะ ฝากดูแลคุณหมีด้วยนะคะ  คุณหมีขอบคุณจริงๆค่ะ บายนะ สวัสดีค่ะ พี่สาว

 

เด็กน้อยเอ่ยคำลาก่อนจะโบกมือบ๊ายบายและเดินขึ้นรถไป  เฮ้อ...คิดถึงก็คิดถึงนะ แต่ภารกิจของเรายังไม่เสร็จสิ้น  เราจะต้องกลับร่างให้ได้ เพื่อแม่...แม่ครับ รออีกหน่อยนะครับ ผมจะต้องรีบกลับไปให้ได้ ผมให้สัญญา...

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l : สวัสดีครับ นักอ่านที่น่ารักของฟูล  ขอโทษจริงๆที่ฟูลมาอัพช้านะครับ  ยอมรับเลยว่า พล็อตตันสุดๆ 55+ รู้สึกได้ว่าตอนจบคงไม่สนุกอย่างที่ทุกท่านคิดไว้  แต่ขอถามหน่อย ยังไงก็ช่วยกันตอบมาเยอะๆนะครับ ว่าอยากจะให้ตอนจบเป็นยังไง แล้วฟูลจะคัดๆดูแล้วก็อาจจะเอามาผสมๆกัน เพราะว่า พระเอกจะได้กลับร่างแล้วนะ ยังไงก็ช่วยกันลุ้นด้วย อยากให้เรื่องราวจบแบบไหน ฉากไหนที่อยากเห็นแล้วยังไม่ได้เห็น ก็จะทำตอนพิเศษ หรือว่าแอบเอามาใส่ตอนจบให้  ฮ่าๆ ยังไงก็บอกมาได้เลยนะครับผม  ส่วนเรื่องที่ลงช้านั้น นอกจากจะพล็อตตันแล้ว คอมดันเสียอีก นี่ก็เพิ่งไปซ่อมมาครับ ต้องขอโทษนักอ่านมา ณ ทีนี้ ด้วยนะครับผม ขอโทษอย่างสุดซึ้งเลย  ยังไงก็อย่าลืมโหวต + คอมเม้นท์คุยกันนะครับ อย่าลืมคำถามที่ถามไปด้วยนะครับ

คำถาม

1.       อยากให้พระเอกกับนางเอกมีฉากไหนร่วมกัน

2.       อยากให้เรื่องจบยังไง

3.       มีอะไรที่อยากจะเห็นในเรื่องนี้บ้าง เช่นเรื่องอะไรบ้าง

ก็ลองบอกๆมานะครับผม ไม่ต้องตามคำถามก็ได้ แต่ช่วยขอๆกันมา ข้อเสนอแนะทุกข้อ จะผ่านสายตาฟูลอย่างแน่นอน ยกเว้นจะไม่ได้เม้นท์ไว้ 55+ ยังไงก็ฝากติดตามจนจบด้วยนะครับผม รักทุกคนเลย ขอบคุณนักอ่านทุกท่านมากๆเลยครับ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 160 ท่าน