Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 16,,เจอ!!
16
01/01/2533 00:00:00
1099
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 16

 

                อลัน!!!!!”

 

                อลัน!!!...เฮ้อ คริส ฉันรู้สึกว่า  เราจะไม่มีวันหาเค้าเจอน่ะ..

 

                นี่ก็เป็นอีกหนึ่งวันในวันปิดเทอมช่วงเดือนตุลาคม วันแบบนี้...วันที่ฉันต้องออกจากบ้านแต่เช้า เพื่อมาตามหา ตุ๊กตาหมีที่ไม่มีวี่แววเลย วันนี้เป็นวันที่ 2 แล้ว ที่ฉันออกมาตามหาเค้า ทำไมมันหายากอย่างนี้นะ!! >^<

 

                อืม...ทำไงดีล่ะ เซริส ถ้าเราเลิกหาก็แย่น่ะสิ ไออลันมันต้องเป็นหมีตลอดไปนะ มันยังไม่ได้กลับร่างคนเลย อย่างนี้ผมก็ไม่ได้เพื่อนคืนอ่าดิ

 

นายคริสพูดก่อนจะมองออกไปไกลๆ ไม่รู้มองไปไหน แต่มองออกไปไกลๆจริงๆ -_-+

 

เฮ้อ...ฉันอยากจะหาเค้าเจอเร็วๆจัง

 

ใช่!! เพราะนายนั่นกำลังติดคดีกะฉันอยู่ ต้องรีบกลับมาสะสางคดีนี้ซะ!! >O<

 

 

นี่ คุณหมี

 

อะไรอีกล่ะ

 

เรามาเล่นทายปัญหากันเถอะนะ ^ ^”

 

เฮ้อ...ใครก็ได้ ช่วยเอายัยเปี๊ยกนี่ไปเก็บที ตั้งแต่ยัยนี่พาผมมาที่ห้องนอนก็เอาแต่ซักไซ้ ชวนทำนู่นทำนี่ ช่วยรู้หน่อยได้ไหม ว่ากำลังเครียด ไม่มีอารมณ์มาทายปัญหาหรอกโว้ยยย =O=;;

 

...ไม่เล่น

 

ผมตอบก่อนจะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง  ซึ่งรู้อะไรมั้ย ดูเหมือนยัยเด็กนี่จะจ้องแต่ละท่าของผมแบบไม่กระพริบเลย และตอนนี้ผมก็ได้รู้แน่ชัดจริงๆแล้ว ว่ายัยเด็กเปี๊ยกนี่ คือทายาทของยัยเซริสจริงๆ >_<

 

คุณหมี...

 

หยุดเรียกฉันซะทีเถอะ

 

ผมตอบเนือยๆก่อนจะลุกขึ้นมานั่งมองเด็กนั่น

 

ทำไมไม่ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ ก่อนที่จะเจอฉันเธอก็มีเพื่อนนี่

 

...

 

เงียบครับ เงียบทำไม ตอบมาเซ่!! -O-

 

ก็...จันทร์กลัวคุณหมีเหงานี่นา

 

โห คิดได้ ผมเนี่ยนะจะเหงา พระเจ้า! เห็นใจกันไปมั้ย

 

ฉันไม่เหงาหรอก เธอไปเล่นกับเพื่อนๆเถอะ

 

เหรอ คุณหมีไม่เหงาเหรอ งั้นจันทร์ออกไปเล่นกับเพื่อนๆนะ

 

เฮ้ย! เดี๋ยวนะ ออกไปข้างนอกเหรอ เฮ้ยๆ ก็ดีนะ เราจะได้ออกไปดูว่าที่นี่มันที่ไหน อยู่แต่ในบ้านจะรู้ได้ไงวะ ว่าที่นี่มันที่ไหน โอเค! ออกไปข้างนอกนี่ล่ะ เด็ด!!

 

เอ่อ...อย่าเพิ่งไป

 

ผมพูดรั้งยัยเปี๊ยกไว้

 

เอ๊ะ อะไรเหรอคุณหมี

 

ให้ฉันไปด้วยนะ

 

คุณหมีจะไปด้วยเหรอคะ

 

ฉันจะไปเดินเล่นมันน่าแปลกนักรึไงฟะ!!

 

อือๆ ไปด้วยนะ

 

อื้อ ไปสิคะ ^ ^”

 

ยัยเปี๊ยกพูดยิ้มๆก่อนจะเดินตรงเข้ามาอุ้มผมขึ้นและพาเดินออกไปข้างนอก  O_O ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย หมู่บ้าน ? ชุมชน? แล้วตกลงที่นี่มันที่ไหนฟะ!!

 

คุณหมี จันทร์เล่นกับเพื่อนๆอยู่แถวนี้ล่ะ

 

ยัยเปี๊ยกบอกพลางชี้มือไปกว้างๆบอกบริเวณ  เอ๊ะ! ว่าแต่ จากตรงนี้ไม่รู้ที่เลยแฮะ อ่อใช่!ที่นั่นไง ต้องรู้แน่ๆ

 

นี่! แล้วตรงที่ที่เธอเก็บฉันมามันอยู่ตรงไหนล่ะ พาไปหน่อยสิ

 

อ๋อ ได้สิๆ นี่ๆ มันอยู่ตรงนี้นะ

 

ว่าแล้วเธอก็พาผมเดินต่อเรื่อยๆจนมาถึงริมถนน เฮ้ยๆ นี่มันถนนแถวๆบ้านไอคริสนี่นา เอาเว้ย ได้รู้แล้วว่ามันอยู่แถวไหน เท่านี้ก็เหลือแค่บอกให้พวกนั้นรู้  ว่าแต่จะบอกยังไงดีฟะ!!

 

คุณหมี! คุณหมีดูสองคนตรงนู้นสิ น่าสงสารจัง เค้ากำลังหาใครอยู่ก็ไม่รู้ ตะโกนกันใหญ่เลย

 

ไหนๆ ใครอ่า

 

เฮ้ย! O_O”

 

ไอสองคนนั้นมัน...คริสกับยัยเซริสนี่นา ออกตามหาเราจริงๆด้วย  โอ้ววว~ >_<

 

อลัน!!!!!”

 

อลัน นายอยู่ไหน!!!!”

 

ให้ตายเถอะ ผมควรทำไงดี  เอาล่ะ ผมต้องตะโกนสินะ 

 

คริส!!!!!”

 

เซริส!!!!”

 

แต่เสียงที่ผมตะโกนนั้นก็ต้องหยุดลง เมื่อยัยเปี๊ยกเอามือมาปิดปากผมไว้  เฮ้ย! เธอปิดปากผมทำไมเนี่ย อย่างนี้สองคนนั้นก็ไม่ได้ยินอ่ะดิ

 

นี่! สองคนนั้นเป็นเจ้าของคุณหมีเหรอ ?

 

ยัยเด็กนั่นพูดด้วยสีหน้าที่ผมอธิบายไม่ถูก เธอก้มลงถามผม

 

( . . )( ‘ ‘ )( . . )

 

ผมได้แต่พยักหน้า และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อ...

 

อลัน!!!”

 

ยัยเซริสเห็นผมแล้ว เธอชี้นิ้วมาที่ผมจากถนนอีกฟากหนึ่ง  และตอนนี้คริสก็เห็นด้วยเหมือนกัน  เย้! จะได้กลับบ้านแล้ว >O<

 

อลัน!!! รอก่อนนะ เราจะไปหา

 

ว่าแล้วคริสกะยัยเซริสก็เตรียมข้ามถนนมา  แต่แล้วฝันผมต้องสลายเมื่อ...

 

เค้าสองคน...จะมาพาคุณหมีไปเหรอคะ

 

ยัยเปี๊ยกนี่พูดออกมาพร้อมๆกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา เธอมองสองคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังกลับและออกวิ่งทันที  เฮ้ย!! อย่างนี้จะได้กลับบ้านมั้ยเนี่ย โว้ยยยยย >O<

 

อลัน!!!!!”

 

ยัยเซริสเรียกผม ตอนนี้เสียงเธอใกล้ขึ้นทุกที

 

อลัน!! แกรอก่อนนะ

 

ไอคริส ขอบใจแกมากๆเลยว่ะ เพื่อนที่แสนดีของข้า

 

ตอนนี้ทั้งสองคนนั้นกำลังวิ่งไล่ตามยัยเปี๊ยกนี่มา  และยัยนั่นก็พาผมเข้าซอยเพื่อหลบสายตาของสองคนนั้น เด็กนี่ฉลาดชะมัด!!

 

นี่!! ทำไมเธอถึงหนีมาล่ะ -_-+”

 

แฮ่ก แฮ่ก ก็...เค้าจะมาเอา คุณหมีไปใช่มั้ยคะ

 

เหอะ! แล้วมันไม่ดีรึไงกัน

 

อื้อ ใช่สิ ฉันก็มีบ้านนะ

 

แต่...จันทร์อยากอยู่กับคุณหมีนี่นา

 

น้ำตาค่อยๆไหลออกจากดวงตาที่เคยสดใสและตอนนี้ ผมก็รู้สึกว่า..มันคงยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะกลับสินะ เฮ้อ...

 

 

อลัน!!!!”

 

อะไรกันนะ!! ตะกี้ยังเห็นอยู่เลย  ตอนนี้ฉันกับคริสพบอลันแล้วล่ะ  ฉันแน่ใจสุดๆว่าต้องเป็นอลันแน่นอน เพราะถึงจะเป็นตุ๊กตาหมี แต่มันใส่ชุดอยู่นะ ชุดนี้เป็นชุดที่อลันชอบที่สุดด้วย ไม่มีทางที่จะไม่ใช่หรอก ว่าแต่หายไปไหนนะ!! >O<

 

คริส!! นายเห็นบ้างมั้ย เด็กคนนั้นวิ่งไวจัง เราก็ยังไม่แก่นะ ทำไมตามไม่ทันอ่า TTOTT”

 

เฮ้อ นั่นสิ  แต่แค่นี้เราก็มีเบาะแสแล้วล่ะ ทีนี้เราก็รู้แล้ว ว่าจะตามหาอลันได้ที่ไหน  เด็กคนนั้นต้องเก็บอลันได้แหงๆ สงสัยจะถูกใจอลันเข้าแล้ว ฮ่าๆ อลันมันคงคุยด้วยชัวร์ๆเลย ไปเถอะ เรากลับกันก่อนละกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่ ขืนวันนี้ยังหาต่อ ก็ไม่ได้คืนอยู่ดี คริสแพ้น้ำตาผู้หญิง ^ ^”

 

นายคริสพูดก่อนจะเดินมาหาฉัน  ชิ!! นายแพ้น้ำตาผู้หญิงเหรอยะ! ตลกน่า ไม่จริงหรอก

 

แต่...อลัน ฉันจะต้องพานายกลับไปให้ได้ ฉันขอสัญญา...

 

 

คุณหมี...

 

เฮ้อ นึกว่าจะได้หนีรอดจากยัยเปี๊ยกนี่แล้วซะอีก ดันพาวิ่งหนีซะได้ เฮ้อ ชีวิตของตูทำไมมันรันทดอย่างนี้ฟะ!! >^<

 

คุณหมี...

 

อะไร -_-+”

 

ยัยนี่ก็ขยันเรียกจังโว้ย!!

 

คุณหมีโกรธจันทร์รึเปล่าคะ

 

เหอะ! ก็รู้ตัวนี่นา =_=

 

โกรธสิ

 

คุณหมีโกรธจันทร์เหรอ ทำไมล่ะ

 

ยังจะถามอีกแน่ะ!! -O-

 

ก็เพราะว่า เธอพาฉันหนี ไม่ให้เจอ...พ่อแม่ฉันไง

 

เออใช่! กรณีแบบนี้ต้องใช้อย่างนี้ล่ะ เด็กมันถึงจะเข้าใจ

 

หา! พ่อแม่เหรอ นี่จันทร์พาคุณหมีมาจากพ่อแม่เหรอ

 

ฮ่าๆ ได้ผล ตกใจเลยนั่น มุกนี้ใช้ได้ๆ ยอดเยี่ยม!!  >_<

 

อื้อสิ เนี่ยนะ ฉันคิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกันรู้มั้ย

 

ฮ่าๆ ตีบทแตก -_-++ รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่พระเอกละ ชั่วจังเลยแฮะเรา

 

เหรอ...ทำยังไงดีละ จันทร์ยังอยากอยู่กับคุณหมีอยู่เลย  คุณหมีเป็นเพื่อนให้จันทร์  เพราะจันทร์รู้สึกว่ายังมีคุณหมีอยู่ จันทร์เลยไม่กลัวคุณพ่อเลยนะ

 

ยัยนั่นพูด ก่อนจะนั่งลงและมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

ฉันไปเกี่ยวอะไรกับพ่อเธอล่ะ

 

ก็คุณพ่อน่ะ ไม่รักจันทร์ คุณพ่อชอบตีจันทร์ เวลาคุณพ่อกลับมาบ้านทีไรก็จะตีจันทร์ ทั้งๆที่จันทร์ไม่ได้ทำอะไรเลย  ทำไมคุณพ่อถึงเกลียดจันทร์นักนะ จันทร์รักคุณพ่อ แต่คุณพ่อไม่รักจันทร์

 

น้ำตาใสๆค่อยๆไหลอีกครั้ง  ผมรู้สึกได้เลยว่า ยัยเด็กนี่ต้องได้ตุ๊กตาทองแหงๆ ผมจะให้เองแหละ เธอร้องไห้บ่อยมากๆเลยอ่า  

 

อืม...ว่าแต่แม่เธอไปไหนซะล่ะ

 

ปัง!

 

ไม่ทันที่ยัยนี่จะได้ตอบ ประตูก็ถูกเปิดออก และปรากฏร่างของชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางขี้เหล้า พ่อของยัยเด็กนี่สินะ!!

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l : สวัสดีครับ นักอ่านที่น่ารักเสมอต้นเสมอปลายของฟูล 55+ ตอนที่ 16 มาแล้วนะครับ ไม่รู้ว่าตอนจบจะใช่ตอนที่ 19 รึเปล่า แต่ก็อยู่แถวๆนั้นล่ะ ยังไงก็ติดตามกันต่อไปนะ 

ช่วงนี้ฟูลก็ยังซ้อมดนตรีอยู่ ยังไม่ค่อยว่างเลย แถมคอมไม่อำนวยอย่างแรงด้วยครับ ดับเป็นว่าเล่น ดับแล้วดับอีก เปิดไม่ติดซะงั้น ออกอาการเซ็งไร้อารมณ์เลยทีเดียว ทำให้ช่วงนี้พล็อตตันๆแต่งอะไรก็ไม่ออก จะสังเกตได้ว่าช่วงนี้จะไม่ค่อยสนุกแล้ว TT^TT แต่นักอ่านทุกคนก็ยังติดตาม ขอบคุณมากๆเลยครับผม

ตอนที่ 16 นี้ เซริสกะคริสก็เจออลันแล้ว *0* อย่างนี้อลันก็จะกลับบ้านแล้วสิ  เย้ๆ อ๊ะ แต่เมื่อไหร่ละ - -* อันนี้ก็ไม่ทราบได้ครับ จะได้กลับเมื่อไหร่นะ ยังไงก็ทนๆอ่านกันไปนะครับ จะจบแล้วจริงๆ >O< ถ้าชอบก็อย่าลืมโหวตนะครับ ถ้ารู้สึกยังไงอยากจะบอกฟูลก็คอมเม้นท์ไว้ได้เลย ตรวจเช็คเสมอครับ 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ที่คอยอ่าน  คอมเม้นท์และโหวตสมอมา

ขอบคุณนักอ่านที่โหวตเฉยๆ แล้วไม่คอมเม้นท์ แต่อย่างน้อยก็ยังโหวต  ยังไงเรื่องจะจบแล้วก็คอมเม้นท์บ้างนะครับ

ส่วนนักอ่านที่ไม่เคยเม้นท์และโหวตเลย ไม่เป็นไรครับ มันเป็นอดีตไปแล้ว  ตอนนี้เราก็ยังคอมเม้นท์ทิ้งท้ายไว้ทันนะ ยังไงก็คุยกันซักนิดนะครับ ไหนๆเรื่องก็ดำเนินมา 16 ตอนแล้ว นะๆ

ฝากด้วยนะครับ ขอบคุณครับผม  ^ ^ รักนักอ่านที่น่ารักทุกคน ขอให้สวยให้หล่อกันนะครับ >3<

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 186 ท่าน