Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 15,,ตุ๊กตาหมีที่หายไป...
15
01/01/2533 00:00:00
936
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 15

 

โว้ว~*O*”

 

ฉันร้องอุทานขึ้นเมื่อเดินขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นบน  บ้านนายนี่สวยสุดๆเลยล่ะ เป็นบ้านที่ดีไซด์เก๋มากๆเลย นอกจากข้างล่างจะเป็นร้านขายตุ๊กตาหมีแล้วยังมีร้านคอฟฟี่ช็อปด้วย ฉันก็นึกว่าบ้านตานี่จะสกปรกซะอีก

 

แต่พอขึ้นมาข้างบน มันเหมือนเปลี่ยนสถานที่ยังไงอย่างงั้นเลย  ถึงจะมีเครื่องจักรสำหรับตัดเย็บตุ๊กตาหลายเครื่อง แต่ก็ดูไม่วางระเกะระกะ แต่ละเครื่องวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ส่วนพวกนุ่นและผ้าสำหรับทำตุ๊กตาหมี ก็วางกองๆเป็นกลุ่มๆไม่กระจัดกระจาย  แม่นายอลันคงทำความสะอาดเป็นประจำ 

 

พอขึ้นมาจนถึงชั้นสอง ตรงนี้ก็เปลี่ยนไปอีกเหมือนกัน ชั้นนี้คงเป็นห้องของแม่เค้า เพราะหน้าห้องเขียนไว้ว่า ‘ P & M’  ‘M’ น่าจะเป็นชื่อแม่ของอลัน ส่วน ‘P’ ฉันไม่รู้แฮะ ฮ่าๆ แล้วห้องนายอลันอยู่ไหนล่ะ O_O

 

นี่ ชั้นบนนี่ เป็นห้องของอลันนะ

 

นั่นไง ยังไม่ทันที่จะถาม คำตอบก็มา  นายคริสมาสต์พาฉันเดินขึ้นมาถึง ชั้น 3 หรือก็คือ ชั้น 4 ฮ่าๆ งงมั้ย ฉันนับผิดนะเนี่ย จริงๆฉันลืมนับข้างล่างสุดที่เป็นร้าน โอเคๆ เอาใหม่ๆ ชั้นนี้ชั้น 4 ค่ะ ฮิฮิ >O<

 

เอ๊ะ! ทำไมนายนั่นอยู่ชั้นบนล่ะ

 

อ๋อ อลันมันชอบชั้นนี้น่ะ ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ไม่ชอบความสูงแท้ๆ ฮ่าๆ ตลกเนอะ

 

ฮ่าๆ นั่นสิ

 

ว่าแล้วขาก็พามาหยุดอยู่หน้าห้องที่มีป้ายแขวนเช่นเดียวกัน มันเขียนว่า ‘ALaN’ ไม่พูดพร่ำทำเพลง นายคริสมาสต์ก็เปิดประตูเข้าไปทันที 

 

“O_O”

 

อึ้งสิคะ อึ้ง!! ห้องนายนี่สะอาดมากๆ >O< สะอาดกว่าห้องฉันอีกอ่า และที่สำคัญ ฉันรู้แล้วล่ะว่าทำไมนายนี่ถึงเลือกห้องนี้ ห้องนี้น่ะ มีหน้าต่างบานกว้างๆที่ดูหรูมากๆบานนึง ฉันชอบนะเนี่ย อยากได้จังแฮะ โอ๊ะ! ตรงนี้มีบันไดวนด้วยอ่า

 

ไง เธอชอบมั้ย ฉันชอบห้องไออลันมากเลยนะเนี่ย

 

นายคริสพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงบนเตียงของอลัน โหย!  นายคงมาบ่อยสิท่า ดูไม่เกรงใจเจ้าของห้องเลยนะยะ!! -_-+

 

นี่ คริส

 

หือ? ว่าไง

 

ไอบันไดนี่ ขึ้นได้จริงๆป่ะ มีอะไรข้างบนเหรอ

 

ฉันสงสัยมากๆเลยอ่า >O<

 

อ๋อ บันไดนี่อ่าเหรอ ฮ่าๆ ไม่บอกหรอก  จริงๆแล้วเมื่อก่อนฉันก็สงสัยนะ ตอนมาที่นี่ครั้งแรก  ฉันก็ถามอลันเหมือนกัน  ไอนั่นก็บอกว่า เป็นห้องลับของมันล่ะ ฮ่าๆ ฉันก็เลยปีนขึ้นไปดูเอง  เอางี้มั้ย เธอก็ขึ้นไปดูเองสิ

 

นายนั่นพูดก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน  นายยิ่งพูดแบบนี้ฉันก็ยิ่งอยากรู้นะ เอาวะ ฉันอยากรู้มากๆเลยแฮะ  ฉันค่อยๆเดินขึ้นบันไดไปจนถึงประตูที่ปิดอยู่  ฉันตัดสินใจเปิดมันออกด้วยใจระทึก  ฮึ๊ย~ มันจะมีอะไรอยู่ข้างบนนะ

 

แอ๊ด~

 

ประตูค่อยๆเปิดออก และขาของฉันก็ก้าวขึ้นไปข้างบนเรียบร้อย  และ...

 

 ไง! เธอรู้สึกว่ามันเป็นไงมั่งล่ะ

 

เสียงนายคริสที่ตะโกนจากข้างล่างขึ้นมาถามฉัน   แต่นั่นมันก็ไม่น่าสนใจเท่าสิ่งที่ฉันเห็นอยู่เต็มสองตานี่หรอก...

 

กรี๊ดดด น่ารักอ่า >_<”

 

รู้มั้ยคะ ฉันไม่คิดเลยว่า นายนั่นจะทำ  อยากรู้ล่ะสิว่ามันคืออะไร  ห้องนี้น่ะ มันคือ ห้องเก็บตุ๊กตาหมีน่ะสิ  ที่สำคัญนะ มันเขียนใส่ป้ายไว้ว่า ‘’สโนไวท์กับหมีน้อยทั้ง 7 และมีตัวอักษรเล็กๆ เขียนไว้ข้างล่างว่า ‘By Alan’ ฉันขออธิบายถึงภายใน ข้างในเป็นมีตุ๊กตาหมีหลายตัวกำลังยืนอยู่ข้างๆโรงแก้ว หมีทุกตัวมีอิริยาบถของมันที่แตกต่างกันไป ฉันเดินเข้าไปดู มันคือสโนไวท์จริงๆ สโนไวท์ที่มีหมีทั้ง 7 คอยดูแลอยู่ น่ารักมากๆเลยอ่า แต่...เดี๋ยวนะ  นั่นมัน...

 

เรนนี่!!”

 

O_O นั่นมันตุ๊กตาหมีที่ฉันติดจนถึงป.6 นี่นา ตอนนั้นมันน่าจะจมน้ำไปแล้วนี่ ทำไมมาอยู่ในนี้ได้ล่ะ

 

เฮ้ย! เธอรู้ชื่อมันได้ไงอ่า

 

จู่ๆเสียงนายคริสมาสต์ก็ดังขึ้นข้างหลังฉัน สงสัยนายนี่จะตามขึ้นมาพอดี

 

มันชื่อนี้ใช่รึเปล่า

 

ฉันขอถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ  ขอให้ใช่ที่เถอะ >O<

 

อื้อ มันชื่อ เรนนี่น่ะ อลันเก็บมาได้ ก็เลยกะจะเก็บไว้จนกว่าจะเจอเจ้าของมัน

 

โอ๊ะ O_O นายนั่นเก็บได้เหรอ เก็บมาสินะ งั้นก็แสดงว่าไม่ใช่นายขี้มูกยืด แต่เก็บได้มา( รึเปล่าหว่า)

 

เอ่อ...แล้วนายพอจะรู้มั้ยว่า นายอลันไปเก็บมาจากที่ไหนน่ะ

 

เธอถามไปทำไมล่ะ

 

ฮึ๊ย! นายนี่ น่ารำคาญพอๆกะเพื่อนนายเลยแฮะ >~<

 

ตอบๆมาเหอะน่า!!”

 

ครับๆ รู้สิๆ ก็คือว่า อลันน่ะ เมื่อตอนป.6 มันไปเที่ยวที่สวนสาธารณะตรงนี้นี่แหละ แล้วก็เอาตุ๊กตาของมันไปด้วย ชื่ออะไรน้า อ๋อๆ ท็อฟฟี่ มั้ง นั่นแหละๆ มันเอาไปด้วย แต่ว่าไปเจอเด็กผู้หญิงคนนึง หน้าตาบู้บี้ๆแล้วก็ขี้แย เธอก็ถือตุ๊กตามาเหมือนกัน สองคนนั้นน่ะเค้าก็เลยคุยกัน แล้วหลังจากนั้น ยัยบู้บี้นั่นก็ทำตุ๊กตาหมีของเธอหล่นน้ำ โหย ซุ่มซ่ามชะมัดเลยเนอะ ว่ามั้ย เซริส

 

ยังมีหน้ามาถามอีก นี่นายกำลังด่าฉันอยู่นะยะ!! =O=;;

 

เล่าต่อสิ!!”

 

ฉันพูดด้วยเสียงข่มขู่นายนั่น จนเขาก็สะดุ้งเล็กน้อย ฮี่ๆ นายนี่ตลกจริงๆเลยแฮะ กร๊ากกก >O<

 

ครับๆ แล้วก็ ยัยบู้บี้นั่นก็เลยร้องไห้ใหญ่เลย  อลันก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยเอาท็อฟฟี่ให้เธอถือ แล้วก็จะตามไปเก็บตุ๊กตามาให้เธอ แต่เธอก็ห้ามไว้  นายอลันก็เลยจะเอาตุ๊กตาคืน แต่ว่ายัยบู้บี้นั่นไม่ยอมคืนอ่า กอดท็อฟฟี่แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วลงไปดิ้นๆร้องไห้  อลันมันอยากได้ตุ๊กตาคืนก็เลยปล่อยยัยนั่นร้องไห้ แล้วไปตามเก็บตุ๊กตานั่นกะจะคืนแล้วเอาท็อฟฟี่กลับมา แต่ว่าพอเก็บตุ๊กตาของยัยบู้บี้ได้ กะจะเอามาแลกคืน ยัยบู้บี้นั่นก็หายไปแล้ว ตอนนั้นอลันเสียใจมากๆเลยนะ ก็เลยถือตุ๊กตาของยัยบู้บี้กลับมาบ้าน แล้วก็เอามันขังไว้ในโรงแก้วเนี่ยล่ะ

 

TT^TT นี่ฉันไปหลงว่านายขี้มูกยืดเป็นรักแรก โดยไม่คิดเลยว่ามันด่าฉันลับหลังแบบนี้  โฮกก ทำไม ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะ ตอนนั้นฉันปาดคราบน้ำตา พอลุกขึ้นมาอีกทีนายนั่นก็ไม่อยู่แล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีคนตอบ พอดีแม่มารับเลยถือตุ๊กตานายนั่นกลับบ้านมา อ้ากกกก ลืมสนิทเลย ว่าแต่ นายเรียกฉันว่า ยัยบู้บี้เหรอยะ!!  แค่นั้นยังไม่พอนะ ตะกี้นายคริสบอกว่า ขังเหรอ?? ขังสินะ!! อลัน นายอย่าอยู่เลย!! นายกล้าขังเรนนี่ของฉันเรอะ!!

 

เซริส เธอเป็นอะไรน่ะ ซึ้งเหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ

 

ไอนี่ วอนซะละ!! หน้าแบบนี้เหรอที่เรียกว่าซึ้ง หน้าแบบนี้เหรอยะ!!

 

โกรธ!! หน้าแบบนี้เค้าเรียกโกรธย่ะ เข้าใจมั้ย โกรธ!!”

 

ฮึ๊ย! ยังมีหน้ามาถามอีก นายจะกวนมากไปแล้วนะนายคริส >O<

 

หลังจากทำความสะอาดและเยี่ยมชมบ้านเรียบร้อย ฉันกับนายคริสก็จัดการปิดไฟปิดร้านเก็บทุกอย่างให้เข้าที่และแยกย้ายกันกลับบ้าน  เฮ้อ...พรุ่งนี้ฉันก็ต้องตามหานายต่อสินะ เอ้อ ใช่สิ!! ถ้าฉันเจอนายนะ ฉันจะฆ่านาย นายบังอาจมากมาทำกับเรนนี่น้อยของฉันแบบนี้ กลับบ้านไปฉันจะจับไอท็อฟฟี่เข้ากรง คอยดู!!! >O<

 

 

ฟู่ว~”

 

จู่ๆ ผมก็รู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาซะเฉยๆ ยัยนั่นต้องกำลังคาดโทษผมแหงๆที่ผมหายไปแบบนี้  ว่าแต่ไอคริสกะยัยนั่นคงช่วยกันตามหาเรานะ ยังไงก็ขอให้เจอเร็วๆเถอะ  ผมเบื่อยัยเปี๊ยกนี่เต็มทนละ 

 

ตั้งแต่กรีดร้องตกใจที่ผมพูดได้  แม่ยัยนั่นก็รีบวิ่งเข้ามาดู  ยัยเปี๊ยกนี่บอกแม่ว่า หมีค่ะ หมีพูดได้ค่ะแม่!’ เหอะ! โชคดีนะ ที่แม่ของเธอไม่บ้าจี้ด้วย เธอบอกว่า หมีมันจะไปพูดได้ยังไงกันลูก ไปๆ เราไปกินข้าวกันเถอะนะแล้วเธอก็อุ้มลูกเธอไป ยัยเด็กนั่นก่อนไปยังโบกมือบ๊ายบายผมด้วยนะ และประตูก็ปิดลง  และผมก็ถูกทิ้งอยู่นี่คนเดียว ไม่รู้เวลาเดินไปนานแค่ไหนแล้ว นี่มันกี่โมงกันล่ะ  เฮ้อ ผมอยากกลับบ้านจัง ไม่รู้แม่จะเป็นยังไงบ้างนะ...

 

 

แกร๊ก! แกร๊ก!

 

อยู่ๆเสียงอันไม่พึงประสงค์ก็ดังขึ้นข้างๆหูผม และตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวกำลังลอยได้ O_O ลอยได้!! ผมรีบลืมตาขึ้นและค่อยๆมองเห็นทุกอย่างชัดขึ้น ตอนนี้ผมอยู่ในมือของยัยเปี๊ยก นี่จะพาผมไปไหนเนี่ย!!

 

นี่! เธอจะพาฉันไปไหนน่ะ

 

ผมเอ่ย ถามยัยเปี๊ยกที่เดินอย่างไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น สิ้นเสียงผมเธอก้มลงมองผมและ...

 

พูดได้จริงๆด้วยสินะ

 

เฮอะ! ยัยเด็กนี่ ก็แหงน่ะสิ ถามได้ =O=;;

 

อืม ว่าแต่ถามหน่อยสิ

 

อะไรเหรอ คุณหมี

 

ทำไมฉันมาอยู่กับเธอล่ะ

 

นั่นแหละ เป็นสิ่งที่ผมอยากรู้มากที่สุดแล้วในตอนนี้  อีกอย่างที่ตรงนี้มันอยู่แถวไหนกัน พวกนั้นจะตามหากันถูกมั้ยล่ะเนี่ย -_-

 

คุณหมีอยากรู้เหรอ

 

ถามได้โว้ย ไม่อยากรู้จะลงทุนถามทำไมฟะ!!

 

อื้อ อยากรู้สิ

 

อยากรู้สินะ ^ ^”

 

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ผมกำลังรู้สึกว่ายัยเปี๊ยกนี่คล้ายใครบางคน ใครคนนั้นที่ชอบกลั่นแกล้งผมสารพัด คนที่แกล้งผมตั้งแต่ผมมาอยู่ในร่างนี้ ยัยนั่น!! ยัยเซริส  

 

อะ..เอ่อ ทำไมล่ะ ก็อยากรู้น่ะสิ

 

ผมชักจะกลัวรอยยิ้มแบบนี้ซะแล้วสิ  รู้สึกสยองขึ้นมาซะเฉยๆ ลางสังหรณ์ชักไม่ดีละ

 

คุณหมี ถ้าอยากรู้ ต้องเต้นให้ดูก่อน^ ^”

 

นั่นไง!! ว่าแล้วเชียว ทำไมไม่ซื้อหวยถูกบ้างนะ  ยัยเปี๊ยกนี่คือทายาทของยัยนั่นชัวร์  มันต้องสืบทอดกันมาแหงๆ ไอความชั่วร้ายแบบนี้ >_<

 

ไม่!”

 

ผมตอบได้เต็มปากเลยล่ะ  ใครจะไปเต้นกันฟะ!! ยิ่งโดยเฉพาะในร่างนี้แล้ว โห ไม่เท่เลยดิ -O-

 

งั้นเหรอ ไม่อยากรู้แล้วเหรอ คุณหมีนี่ขี้อายจังเลยนะ ฮิฮิ

 

ยัยเปี๊ยกนั่นหัวเราะเยาะผมก่อนจะวางผมลงบนเตียง  O_O โอ๊ะ ยัยนี่มีห้องนอนด้วยแฮะ

 

เล่าๆมาซะที อย่ามาลีลาได้มั้ย ไม่งั้นฉันจะหนีไปนะ

 

ใครจะยอมเต้นกันล่ะ จะว่าไปเราก็น่าจะหนีได้นะ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าจะทำตุ๊กตาเยินจนโดนยัยนั่นฆ่า =_=

 

อย่านะ! คุณหมีอย่าหนีจันทร์เลยนะ จันทร์ไม่มีเพื่อนเล่นเลย คุณหมีมาเป็นเพื่อนกับจันทร์นะคะ

 

ยัยเด็กนั่นเริ่มบีบน้ำตาอีกแล้ว เด็กสมัยนี้นี่ร้ายกาจชะมัด!! -_-+

 

อืม ฉันจะเป็นเพื่อนเธอ ถ้าเธอตอบคำถามที่ฉันถามทุกอย่างด้วยความจริง โอเค๊!”

 

อื้อ จันทร์จะตอบ คุณหมีไม่หนีจันทร์แล้วใช่มั้ยคะ

 

ช่วยด้วย!! ผมไม่ถูกกะเด็กคร๊าบบบ -_-++ ผมกลัวจะทำร้ายเด็กน้อยด้วยความโมโห

 

อ่าๆ ทีนี้ก็ตอบมาได้รึยังว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่

 

ได้ค่ะ  คือว่า  เมื่อวานตอนที่จันทร์กำลังเล่นซ้อนหากับเพื่อนๆอยู่ จันทร์ก็หาที่แอบอยู่ แล้วมีพี่ผู้ชายคนนึงเดินผ่านหน้าจันทร์ไป แล้วก็ทำคุณหมีหล่นไว้ จันทร์ก็เลยถือคุณหมีกลับมาไว้ที่บ้าน  แต่ว่าพอจะเข้ามาในบ้านก็เจอคุณพ่อ...คุณพ่อดูใจร้ายมากๆเลย คุณพ่อตะโกนใส่จันทร์แล้วก็ผลักจันทร์ให้เข้ามาอยู่ในห้องนั้น แล้วจันทร์ก็เลย...ร้องไห้

 

อ๋อ เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ถึงว่า ก็จำได้อยู่ว่าตอนจะขึ้นแท็กซี่ก็อยู่ในกระเป๋าไอคริส แต่พอลืมตามาอีกที ก็เห็นยัยนี่ร้องไห้  เฮ้อ ชีวิตผม ทำไมมันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้เนี่ย =O=;;  แล้วอีกนานมั้ยกว่าผมจะกลับร่างได้ มันจะอีกนานแค่ไหนกัน...

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l : สวัสดีครับ มาพบกับฟูลอีกแล้วเน้อ นักอ่านที่น่ารักทุกคน  คือว่า เรื่องนี้ก็ใกล้จะจบแล้วนะ ไม่รู้ฟูลจะเขียนจบได้ดีรึเปล่า แต่ยังไงก็จะพยายามให้ถึงที่สุดครับ  ยังไงตอนพวกหลังๆนี้อาจจะไม่ค่อยดี เพราะฟูลรีบเลยไม่ค่อยได้กรอง ยังไงก็ฝากติชมกันด้วยนะครับ เอ่อ ถ้าเรื่องนี้จบ  ฟูลก็คิดว่าจะมีโปรเจ็คอีกเรื่องนึงด้วย  แล้วตอนนี้ก็ลงบทนำให้ลองอ่านกันแล้วนะครับ ถ้าไว้ใจกัน ก็ฝากติชมเรื่องนั้นด้วยนะครับ  ชื่อเรื่องว่า  *..ฝากรักไว้ใกล้ใจเธอ..* แต่นี่ยังเป็นชื่อชั่วคราวอยู่นะครับ เดี๋ยวค่อยเปลี่ยนชื่อเรื่อง ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปจนจบเรื่องด้วยนะครับ ถ้ารักกันก็เม้นท์นิดนึง ถ้ารักกันมากๆก็โหวตกันหน่อย ฮิฮิ ขอบคุณทุกคนมากครับ ที่ติดตามกันมาจนถึงตอนที่ 15 แล้ว น่ารักกันจริงๆเลย ขอบคุณมากครับผม  เจอกันตอนที่ 16 >O<

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 125 ท่าน