Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 13,,กำเนิดผู้ร่วมชะตากรรม...
13
01/01/2533 00:00:00
1044
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 13

 

 

โอ๊ย เจ็บโว้ยยย!!”

 

หมีส่งเสียงร้องลั่นทันที  เมื่อหล่นออกมาจากกระเป๋าด้วยแรงเหวี่ยง ว้ากกก อย่างนี้ไอคุณคริสมาสต์นี่ก็รู้หมดน่ะสิ ฉันจะทำไงดี  TTOTT

 

“O_O” 

 

นี่คือสีหน้าของนายคริสมาสต์  นายนั่นไม่พูดอะไร  ได้แต่ถลึงตาอย่างตกใจและจ้องมองไปที่หมี  เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย ทำไมฉันจะต้องมาคอยแก้สถานการณ์แบบนี้เสมอเลยนะ T^T

 

ฉันควรจะรีบๆแก้สถานการณ์นะ เอาวะ โกหกก็ยอม >_<

 

เอ่อ แหะๆคือว่า ตุ๊กตาหมีมันใส่ถ่านน่ะ  เลยร้องได้ เวลามันหล่นจะร้องแบบนี้แหละ เจ๋งไหมล่ะ^ ^;;”

 

โกหกน้ำขุ่นๆเลยเรา TTOTT

 

เซริส เธออย่าโกหกเราเลย

 

หวาย~ เค้ารู้ได้ยังไงน่ะว่าโกหก ออกจะแนบเนียนนะ >O<  ( ซะที่ไหนเล่า!! )

 

เอ่อ...

 

พูดไม่ออกค่ะ ฉันไม่สามารถจะพูดอะไรออกมาได้เลย เพราะแน่ล่ะสิ ในเมื่อเค้ารู้ว่าเราโกหก แปลว่าเค้ารู้เหรอ ว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นมายังไง ?? O_O

 

อลัน...ไอเพื่อนรัก แกเป็นตุ๊กตาไปแล้วจริงๆเหรอวะ

 

OoO โอ้ เค้ารู้จริงๆเหรอเนี่ย เพราะพลังรักสีม่วงรึเปล่า  เอิ้กๆ  >O<

 

เฮ้ย! ไอคริส แกเข้ามาในห้องยัยนี่ได้ไงวะ

 

ดูเหมือนหมีจะตกใจค่ะ นายนั่นทำอะไรไม่ถูก  นี่นายไม่รู้รึไงว่านายคริสเนี่ยแหละ เป็นคนทำให้เค้ากระเด็นกระดอนออกมา กลิ้งโล่ๆที่พื้นน่ะ =_=

 

อ่อ เรื่องมันยาวนิดหน่อย เอาเป็นว่าข้าค่อยเล่าให้ฟังนะ  แต่เรื่องของแกสิ ที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องจริงเหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่ะ เพื่อนข้ากลายเป็นตุ๊กตาหมี!!”

 

นายนั่นพูดก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆอลัน  ถ้าเป็นฉันก็ตกใจนะ ถ้าอยู่ๆก็พบว่ายัยแพรกลายเป็นตุ๊กตาเป็ดยาง T^T ฉันคงต้องเอามันไปลงน้ำเล่นทุกวัน แล้วคอยกดตัวมันให้ร้องก้าบๆเล่นแหงเลย

 

อืม ข้าก็เล่ารายละเอียดให้ฟังแล้วนะ  แล้วข้าก็คิดว่าเล่าให้แกฟังมันก็คงดีกว่า  แล้วทีนี้แกคงเชื่อข้าแล้วนะ

 

หมีพูดก่อนจะค่อยๆปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้  อ๊ะ!! น่าร๊ากก >_<

 

อืม ตอนแรกข้าก็ไม่อยากเชื่อหูตัวเองอ่า แต่พอมาคิดๆดูมันก็ฟังดูแปลกๆ เสียงคนที่โทรมามันเป็นเสียงแกจริงๆ เหมือนมากจนข้าก็ไม่เชื่อหูตัวเอง แบบว่า  ข้าเห็นแกนอนอยู่โรงพยาบาล วันนั้นที่แกนอนแน่นิ่งอยู่ตรงถนน  ข้าก็เป็นคนไปช่วยแม่แกพาแกมาโรงพยาบาล คืนแรกที่แกอยู่โรงพยาบาล ข้าก็นั่งเฝ้าจนแม่โทรตาม แล้วตอนนี้ คนที่เสียงเหมือนแกมากๆโทรมาเพื่อเล่าว่า แกเป็นตุ๊กตาหมีไปแล้ว ข้าไม่อยากจะเชื่อว่ะ

 

สีหน้าของนายคริสมาสต์ดูจริงจังและตัวเค้าเริ่มสั่นหน่อยๆ มันคงเป็นเรื่องที่สะเทือนใจเค้ามากสินะ เฮ้อ  เรื่องนี้มันชักจะใหญ่แล้วแฮะ

 

อ่า...แกไม่ต้องคิดมากหรอก แค่เรารู้วิธี เราต้องมาพยายามกัน ฉันจะต้องรีบกลับคืนร่างเดิมให้เร็วที่สุด!!”

 

หมีพูดพร้อมๆกับที่ปีนจากเก้าอี้ขึ้นมาบนโต๊ะ และค่อยๆเดินไปหานายคริสมาสต์  ก่อนจะเอื้อมมือน้อยๆไปแตะไหล่นายนั่น  ฉากนี้มัน....เกย์โคตร >O<  

 

จ๊อก~ จ๊อก~

 

ไม่ต้องแปลกใจไปค่ะ เสียงร้องของท้องฉันเอง หิวอ่ะ  T^T

 

“-_-++”

 

คงไม่ต้องบอกว่าเป็นสายตาของใคร  หมีมันมองฉันอีกแล้ว >[]<

 

มองอะไรยะ!”

 

เธอรู้มั้ย  เธอไม่เคยทำให้ฉันเปลี่ยนใจเลยอ่า ยัยเบ๊อะ!! เธอชอบขัดจังหวะมากๆ หิวข้าวก็รีบไปกินเซ่!! =O=;;”

 

โอ๊ะ หมีมันว่าฉันค่ะ  >^< หนอย! จะแอบจู๋จี๋กันสองคนสิท่า เชอะๆ เชิญเลยย่ะ

 

อืมๆ ฉันรู้แล้วล่ะน่า  เชิญคุยกันซะให้พอใจเถอะย่ะ!”

 

ว่าแล้วฉันก็คว้ากระเป๋าตังค์ ที่กระเด็นออกมาพร้อมๆกับหมีลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นมาไว้ในมือ ก่อนจะเดินปึงๆด้วยความฉุน ออกมาจากห้องนั้น เอ๊ะ! ว่าแต่ทำไมฉันต้องโมโหด้วยนะ ?? 

 

 

หลังจากกินข้าวเสร็จและเดินกลับมาที่ห้องเรียนพร้อมกับยัยแพร ก็พบว่ากระเป๋าของฉันถูกเก็บเรียบร้อยแล้วแขวนอยู่ที่เก้าอี้อย่างเป็นระเบียบ ส่วนตุ๊กตาหมีก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย คงไปด้วยกันสินะ เฮอะ!! ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่ต้องมาระวังตุ๊กตาหมีจะโผล่ออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าอีก

 

เหตุการณ์ก็ดำเนินต่อไปอย่างไร้ที่ติ วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรมารบกวนใจฉัน และทุกอย่างดูดีที่สุด เมื่อฉันได้ยินเรื่องบางเรื่องที่คิดว่ามันคงจะเจ๋งสำหรับฉันไม่น้อย

 

นี่ ยัยบ้า! ตั้งแต่วันนี้ไป เธอไม่ต้องรับผิดชอบฉันแล้วนะ เพราะว่าฉันจะไปอยู่กับคริส เธอจะได้ไม่มีคนมากวนไง ดีมั้ยล่ะ

 

อยู่ๆหลังเลิกเรียน นายคริสก็อุ้มหมีมาหาฉัน และคำพูดเหล่านั้นก็ออกมาจากปากหมีขนปุยสีน้ำตาล 

 

อื้อ ตามสบายนายเถอะย่ะ ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้นอนอย่างสบาย และไม่ต้องมีหมีอย่างนายมารบกวน ^ ^ ไปนานๆนะยะ!  อ้อ ถ้านายกลับร่างได้เมื่อไหร่ ก็อย่าลืมเอาตุ๊กตาหมีมาคืนฉันล่ะ เพราะมันแพง และจำไว้อีกอย่าง อย่าทำให้ตุ๊กตาของฉันขาด โอเค๊ ? ห้ามมีรอยใดๆทั้งสิ้น

 

กร๊ากก ทีนี้ชีวิตของฉันก็จะไร้นายนั่นมาคอยยุ่งวุ่นวายแล้ว สบายแล้วเรา ฮิ้วๆ >O< หลุดพ้นเคราะห์กรรมซะที  เย้!!

 

โอเค รีบกลับบ้านซะล่ะ ไปเถอะ ไอคริส  นี่! เย็นนี้เล่นเกมกันดีกว่าว่ะ ไม่ได้เล่นอะไรมาตั้งนานแล้ว รู้สึกแย่ชะมัด บ้านยัยนั่นแทบไม่มีอะไรให้ฉันเล่นเลย น่าเบื่อสุดๆ!”

 

หนอย พูดไม่พูดเปล่า ยังมีหน้าไปเล่าให้คนอื่นฟังอีกเหรอยะ ฉันให้นายอยู่ก็บุญแล้ว ชิ >~< ไปเลยไป!! ไอหมีบ้า

 

หลังจากกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีนายนั่น มันช่างสุขสบาย ฉันสามารถอาบน้ำได้โดยไม่ต้องมาแคร์ว่าจะมีคนแอบดู สามารถนอนกลิ้งๆได้โดยปราศจากสายตาของหมีที่คอยทิ่มๆแทงๆอยู่  ฉันสามารถนอนกินขนมโดยไม่มีนายนั่นบ่นว่า เดี๋ยวมดก็ขึ้นเตียงหรอก ฉันสามารถทำทุกอย่างได้ โดยไม่มีใครมาคอยเตือนนั่นเตือนนี่ ฉันมีความสุขชะมัดเลย   แต่...

 

เฮ้อ...น่าเบื่อชะมัด ทำไมมันเงียบๆชอบกลนะ =  =”

 

แต่ว่า หลังจากที่ฉันทำทุกอย่างที่อยากทำหมดแล้ว มันกลับรู้สึกว่างเปล่า มันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป อะไรสักอย่าง  นี่ฉัน...คิดถึงนายนั่นเหรอเนี่ย

 

 

เฮ้ย ไอคริส บ้านแกยังเหมือนเดิมเลยว่ะ

 

ตอนนี้ผมกับไอคริสเรากลับมาถึงบ้านของมันกันแล้ว  ฮ่าๆ ไม่ได้มาบ้านมันก็นานมากๆแล้วนะเนี่ย ตั้งแต่ ก่อนเป็นหมี

 

อืม เหมือนเดิมสิ ก็ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา

 

แล้วคุณลุงกะคุณป้าล่ะ ตะกี้เข้ามาก็ไม่เห็นนี่

 

อ๋อ ท่านไม่อยู่น่ะ ออกไปต่างจังหวัดได้ 2 วันแล้ว เห็นว่าจะไปสองเดือนแน่ะ เพราะฉะนั้นข้าว่า แกอยู่นี่  ก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ^ ^”

 

ไอคริสพูดก่อนจะเขวี้ยงหมอนมาให้ผม  แต่ผมกลับพบว่า หมอนมันหนักพอสมควรจนโดนมันทับเอา =_=

 

เฮ้ย! โทษทีว่ะ เป็นอะไรรึเปล่า ปกติข้าเคยชินน่ะ ขว้างหมอนใส่แกประจำ

 

ใช่ครับ ไอคริสมักจะขว้างหมอนใบนี้มาให้ผมประจำ เพราะผมชอบหมอนใบนี้มากๆ ถึงขนาดเคยคิดจะขโมยกลับบ้านด้วยซ้ำ แต่ว่า ไอคริสมันก็ชอบหมอนใบนี้เหมือนกัน เลยโดนมันจับได้ ฮ่าๆ

 

นี่ๆ แกไปอยู่นู้น ได้แอบดู เซริสอาบน้ำบ้างเปล่าวะ ^ ^”

 

ดูมัน นิสัยไม่เปลี่ยนเลยแฮะ  =O=;;

 

ไม่โว้ย  ใครจะไปอยากดู ยัยนั่นหุ่นไม้กระดานจะตายไป -O-”

 

ฮ่าๆ อย่าไปพูดให้เค้าได้ยินล่ะ เอ้อ อยากทำอะไรก็ทำไปก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปอาบน้ำก่อน

 

เออๆ  เดี๋ยวข้าต่อเกมเล่น

 

อืม

 

ว่าแล้วผมก็จัดแจงต่อเกมอย่างชำนาญ ฮ่าๆ ผมมาบ้านไอนี่บ่อยมากๆเลยล่ะครับ พูดได้ว่า อาทิตย์นึง ต้องมาสักครั้งก็ยังดี  บ้านไอคริสมีทุกอย่าง ตั้งแต่หนังสือการ์ตูน เครื่องเล่น เกม รถ และอีกหลายๆอย่างที่เราสองคนชอบทำ มันมีครบทุกอย่าง ที่บ้านผมไม่ค่อยมี ถึงจะดูเหมือนบ้านผมมีตังค์ แต่จริงๆตุ๊กตาหมี นานๆทีก็จะขายได้ มันก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร เลยไม่ค่อยมีของ แต่ถึงมีก็สู้มาเล่นบ้านไอคริสไม่ได้ ฮ่าๆ

 

ว่าแต่ ฉันขอฟังเงื่อนไขอีกทีได้เปล่าวะ ทำไงนะ แกถึงจะกลับร่างเดิมได้

 

ไอคริสที่อาบน้ำเสร็จแล้ว เดินเข้ามานั่งลงข้างๆผม

 

อ๋อ คือว่า ภายในสองเดือน ข้าต้องรู้ซึ้งถึงความสำคัญของตุ๊กตาหมีน่ะ

 

อืม...งั้นถ้าให้คนที่รู้ซึ้งถึงความสำคัญของตุ๊กตาเล่าถึงความสำคัญของมันให้แกฟังล่ะ แกจะกลับร่างเดิมมะ

 

เออแฮะ ทำไมเราถึงคิดไม่ได้กัน O_O

 

เออ เข้าท่าว่ะ แล้วจะไปหาคนที่รู้อย่างนั้นได้ที่ไหนล่ะ

 

ไม่รู้สิ  อ้อ เซริสไง  ดูท่าว่าจะชอบตุ๊กตาหมีมากๆเลยนะ  เอ้อ แม่แกด้วย  น้าราเชลน่ะ ก็รักตุ๊กตาหมีมากเหมือนกัน

 

อืม...นั่นสินะ ไว้ค่อยว่ากันอีกทีละกัน ว่าแต่  นี่ก็ 4 ทุ่มแล้วนะ แกต้องตื่นเช้าไม่ใช่เหรอ ไปนอนได้แล้ว  =O=;;”

 

โห นี่แกขี้บ่นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ??

 

ฮ่าๆ ตั้งแต่กลายเป็นหมีนี่ล่ะมั้ง ไปๆ ไปนอน ข้าก็ง่วงละ

 

อืม นอนก็นอนโว้ย ไอคุณพ่อ!!”

 

ไอคริสประชดก่อนจะเดินขึ้นเตียงไป แล้วล้มตัวลงนอนทันที  ไอนี่มันว่าง่ายแบบนี้เสมอล่ะครับ ไม่เหมือนยัยบ้านั่น  =_= ไม่เคยฟังอะไรเลย  

 

เฮ้อ จะว่าไป ยัยนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ  สงสัยคงเอาขนมขึ้นมากินบนห้องแหงๆเลย คอยดูเถอะ ซักวันมดมันจะกัดยัยนั่นเป็นผื่นเต็มตัว ผู้หญิงอะไร ไม่เคยสนใจเรื่องเก็บกวาดเลยแฮะ  แล้วนี่จะอยู่ยังไงฟะ..

 

อ๊ะ O_O นี่เรา...กำลังคิดถึงยัยนั่นอยู่เหรอเนี่ย เฮอะ!! จะอยู่ยังไงก็เรื่องของยัยนั่นล่ะน่า ทำไมเราต้องไปใส่ใจด้วยนะ =[]=

 

โปรดติตามตอนต่อไป

 

I ‘ m F o o l :  ง่า ขอโทษนักอ่านทุกท่านจริงๆ ที่หายไปนะครับ คือว่าช่วงนี้ ฟูลต้องเน้นซ้อมดนตรีอ่า ไม่รู้จะว่างเมื่อไหร่  แล้วก็เหนื่อยๆด้วย เลยไม่ค่อยได้แต่ง  คอมก็เริ่มจะบ๊องๆละ  เปิดอยู่นานมากกว่าจะติด เครียดกันเลยทีเดียว ยังไงก็เห็นใจกันหน่อยนะครับผม ต้องขอโทษจริงๆ 

ตอนที่ 13 นี่ก็ มีคนเข้ามาร่วมคิด ร่วมทำอีกคน อย่างนี้อลันก็น่าจะกลับร่างเร็วนะเนี่ย ฮ่าๆ ยังไงก็ช่วยลุ้น  ช่วยติดตามกันต่อไปนะครับ ขอบคุณทุกคะแนนโหวตและทุกคอมเม้นท์  ดีใจครับ  ที่มีคนคอยติดตาม ก็อยากจะทำให้ดีที่สุด เพื่อนนักอ่านทุกท่านครับ

และอย่างที่บอกมาเสมอ ถ้าชอบหรือไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นท์กันเอาไว้นะ ตรงไหนไม่ดีก็บอกกันบ้างนะครับ จะได้เอาไปแก้ไขนะ โหวตกันด้วย ฮิฮิ อยากได้คะแนนโหวตอยู่นะ >O< ถ้ายังไงมาลงตอนถัดไปช้าก็ต้องขอโทษด้วยนะ ช่วงนี้ฟูลไม่ค่อยว่างจริงๆครับ  เจอกัน ตอนที่ 14 ครับผม ^ ^ รักคนอ่าน ดร๊วฟฟฟฟ  >3<

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 159 ท่าน