Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
*,, ตกหลุมรัก!! นายเทดดี้แบร์ ,,*
I ' m F o o l
,,B e a R 8,,เรื่องทั้งหมด ตอนที่ 2 ( กระจ่างแล้ว...)
8
01/01/2533 00:00:00
1155
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 8

 

ตอนนี้ผมหนีออกจากร้านมา และกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนไม่ไกลจากร้านมากนัก เฮ้อ ดันพูดแบบนั้นออกไปได้  แม่ยิ่งป่วยอยู่ด้วย เพราะยัยพวกนั้นนั่นแหละ ขืนไม่พูดแบบนั้น ยัยพวกนี้ก็คงเอาไปล้ออีกล่ะน้า  เหนื่อยใจชะมัด ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อก่อนตายไม่ได้แล้วสิ

 

อลัน...

 

พ่อ! พ่อครับ พ่อต้องไม่เป็นอะไรนะครับพ่อ พ่อต้องอยู่กับผม อยู่กับแม่นะครับพ่อ พ่อต้องอยู่!’

 

น้ำตาค่อยๆไหลออกจากดวงตาที่สดใสของเด็กหนุ่มวัย 12 ที่จับมือของบิดาแน่นด้วยเกรงจะไม่มีโอกาสอีก

 

เงียบนะ! แกเป็นลูกผู้ชาย เค้าไม่ร้องไห้กันหรอก เอาเถอะ ยกให้วันนี้ละกัน แต่ต่อจากนี้ไปแกต้องเข้มแข็ง ต้องปกป้องและดูแลแม่ของแก ต้องทำให้แม่มีความสุขมากที่สุด เข้าใจไหม!!’

 

เสียงดุ ของผู้ชายวัย 40 ที่นอนอยู่บนเตียงมีสายระโยงรยางค์และกำลังหายใจแผ่วลงเรื่อยๆเอ่ยกำชับ

 

ครับ! ผมจะดูแลแม่ครับพ่อ  แต่พ่ออย่าเป็นอะไรนะครับ พ่อ! พ่อครับ!”

 

เด็กหนุ่มรับคำแข็งขัน และเริ่มตะโกนสุดเสียงอย่างตกใจ เมื่อมือที่กุมอยู่ค่อยๆอ่อนแรงลง

 

อลัน สัญญากับพ่อนะ ว่าจะไม่ทำให้แม่ทุกข์ใจ สัญญามาสิ!!‘

 

เสียงที่แผ่วลง พยายามตะเบ็งให้ดูน่าเกรงขาม แต่มันก็ใกล้จะเกินสภาพของตัวเขาแล้ว

 

ครับพ่อ สัญญาครับ ผมจะไม่ทำให้แม่ทุกข์ใจครับ พ่อ!! พ่อ!!!’

 

เด็กหนุ่มรับคำ และก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อร่างตรงหน้ายิ้มพร้อมหยดน้ำตาและหลับไป ทุกอย่างสงบลง ร่างตรงหน้าเขาได้ไร้วิญญาณไปเสียแล้ว  เด็กหนุ่มได้แต่ปล่อยน้ำตาที่เค้าเก็บมันมานานเหลือเกิน ตั้งแต่เขาเกิด และตั้งแต่จำความได้ เค้าพยายามเก็บน้ำตาแห่งความอ่อนแอนี้ไว้ แต่วันนี้ มันเกินที่จะเก็บกลั้นไว้ได้แล้ว... 

 

 

เฮ้อ สงสัยต้องกลับไปพูดกับแม่แล้วล่ะมั้ง ขืนยังเป็นอย่างนี้  พ่อต้องเอาเรื่องเราแหงๆ

 

ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ม้านั่งหน้าสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก และตัดสินใจจะกลับไปหาแม่และพูดเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง กลับไปบอกว่า จริงๆแล้ว ผมไม่เคยเกลียดร้านตุ๊กตาหมีนี่เลย ที่พูดไป เพื่อจะหยอกยัยสองคนนั้นเล่น ใช่! โดยเฉพาะยัยนั่นเลย พูดอยู่ได้ว่า ตุ๊กตาหมีสำคัญอย่างโน้น สำคัญอย่างนี้ โด่! มันก็แค่ตุ๊กตาแหละน่า

 

ตอนนี้ผมมาถึงถนนที่เมื่อข้ามไปก็จะเจอร้านของเราทันที  หวังว่าแม่คงยังไม่หลับนะ ผมต้องรีบไปบอกท่าน ก่อนที่ท่านจะทรุดอีก ผมก้าวออกถนนมา ซึ่งก็ดูดีแล้วว่าข้ามได้  O_O  แม่! แม่เดินออกมาหน้าร้าน และผมที่กำลังตกใจกับแม่ ก็ไม่ทันได้เห็นกับรถที่วิ่งมาอย่างเร็วนั้น

 

ปริ๊น! ปริ๊น!

 

โครม !!

 

ไม่ทันแล้ว ขาของผมก้าวออกจากตรงนั้นไม่ทัน  และร่างทั้งร่างก็ถูกรถชนเข้าอย่างแรง!!

 

กรี๊ดดดดดดด อลัน!!!!!!”

 

เสียงแม่!  ฮ้า~ แม่ครับ ในที่สุด ผมก็ทำให้แม่ต้องทุกข์อีกแล้ว...พ่อครับ ผมไม่สามารถจะรักษาสัญญาไว้กับพ่อได้แล้วครับ  และผมกำลังจะไป...ไปให้พ่อลงโทษถึงหน้าพ่อเลยครับ ตาของผมค่อยๆหลับลงและไม่คิดอะไรอีก จน....

 

“-_-++”

 

O_O เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกที ก็เห็นผู้ชายที่คุ้นตา กำลังยืนจ้องมองหน้าผมอย่างเซ็งๆ พ่อ....

 

-_-+ ทำไมแกมาอยู่นี่ล่ะ

 

พ่อเอ่ยขึ้น และยังคงมองหน้าผมต่อไป  พ่อดูหนุ่มและไม่ได้ป่วยเหมือนเมื่อก่อน เอ๊ะ นี่ผมตายแล้วเหรอ OoO

 

เอ่อ...ผมก็ไม่รู้ พ่อครับ ที่นี่ที่ไหน

 

ผมค่อยๆลุกก่อนจะยืนมองหน้าพ่อเหมือนกัน

 

นี่มัน ทางผ่านสำหรับความเป็นและความตายน่ะ

 

พ่อพูดก่อนจะมองดูรอบตัวผม เหมือนจะสำรวจอะไรบางอย่าง

 

แล้วผม...ตายแล้วเหรอครับ

 

-_-+”

 

พ่อมองผมและเลิกคิ้วขึ้นสูง  มันมีอะไรนักหนาครับพ่อ มองผมจังเลย =O=

 

ยังหรอก แกยังไม่ถึงเวลา เพียงแต่แกอยากจะมาโลกนี้น่ะ ก็เลยมา

 

อ่าว แล้วพ่อตายไปแล้วนี่ครับ ทำไมมาอยู่นี่

 

เฮ้อ ลูกพ่อ ก็แกเรียกพ่อมานี่ไม่ใช่เหรอ  ตอนแรกก็งงๆอยู่ว่าทำไมถึงโดนเรียกมาที่นี่  ไม่อยากจะบอก ตอนมาที่ตรงนี้ครั้งแรกมันโหดร้ายทารุณมาก พ่อไม่อยากจะมานักหรอก แต่เค้าบอกว่า ไม่ต้องกลัว แค่ไปรอคนน่ะ  พ่อก็มารอ  รอได้แป๊ปเดียว ก็มีแสงวูบๆวาบๆ และแกก็มานอนอยู่เนี่ย

 

เอ๊ะ อย่างนั้นเหรอ เราเป็นคนเรียกพ่อมา อ๋อใช่! อย่างนี้นี่เอง

 

พ่อครับ พ่อลงโทษผมเถอะครับ ผมทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ ตอนนี้ที่ผมมานี่ก็เหมือนกัน ผมโดนรถชน แล้วแม่ก็เห็นพอดี

 

“O_O”

 

พ่อทำหน้าตกใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น

 

แก...โดนรถชน แล้วราเชลก็มาเห็น เต็มๆสองตาอย่างนั้นเหรอ O_O”

 

พ่อพูดเร็วๆรัวๆ อย่างตกใจ

 

ครับ...

 

แกทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ...แกมานี่เพื่อขอโทษพ่ออย่างนั้นเหรอ

 

เสียงของพ่อค่อยๆเบาลง

 

ครับ...

 

ผมได้แต่ตอบรับเพียงอย่างเดียว  เรื่องนี้มันคงจะสะเทือนใจแม่มาก และยิ่งมาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้ แม่ครับ ผมขอโทษ...

 

ได้! แกอยากจะได้รับโทษใช่มั้ย  โทษของแก  อืม เอาอะไรดีน้า  ตอนนี้ที่บ้านก็คงยังขายตุ๊กตาอยู่สินะ

 

พ่อถามและทำท่าครุ่นคิด  หวังว่าโทษของผมคงจะไม่เป็นอะไรที่มันแปลกแหวกแนวอีกนะ พ่อยิ่งชอบคิดอะไรไม่เหมือนชาวบ้านอยู่ -_-+

 

เอ๊ะ ถ้าฉันลงโทษไป มันจะให้ผลรึเปล่าล่ะ    

 

จู่ๆพ่อก็เดินไปที่ประตูบานนึง และเปิดประตูเข้าไป  เฮ้ย! พ่อทิ้งผมอ่า -O-

 

โอเค! ไม่ว่าฉันจะลงโทษแกยังไง แกก็จะเป็นไปตามคำพูดฉัน เอ้อ จริงสิ เมื่อกี้วาเซียบอกว่า แกด่าตุ๊กตาหมีว่าต๊อกต๋อย แถมยังพูดว่าไม่อยากอยู่บ้านแบบนี้ ให้แม่ได้ยินด้วยเหรอ -_-++ หือ...

 

จู่ๆ พ่อก็เดินออกมาจากประตูและเอ่ยสิ่งที่ผมลืมไปซะสนิท ใช่! ผมกำลังจะมาบอกแม่..

 

เอ่อ...ครับ

 

โอเค! ฉันคิดออกแล้วล่ะ ว่าจะลงโทษแกยังไงดี ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลย  ฟังนะ โทษของแกคือ  แกจะต้องไปเป็นตุ๊กตาหมี!!”

 

หา! พ่อ ตุ๊กตาหมี ??

 

ใช่  แกฟังไม่ผิดหรอก แค่นั้นไม่พอด้วย เอาไรอีกดี เอ้อใช่! แกจะต้องรู้ซึ้งถึงความสำคัญของตุ๊กตา  แกจะต้องรู้ให้ได้ ว่าตุ๊กตาหมีมันไม่ใช่แค่ตุ๊กตาต๊อกต๋อย แต่ยังมีค่าและความสำคัญมากกว่านั้น  ถ้าแกทำภารกิจสำเร็จ แกจะกลับไปอยู่ในร่างเดิมของแก

 

พ่อ! เดี๋ยวก่อนครับ แบบนี้มัน...

 

เงียบ! ฉันตัดสินใจดีแล้ว เอ~  แล้วผู้โชคดีที่จะดูแลลูกฉัน เป็นใครดีล่ะเนี่ย อ๊ะ รอเดี๋ยวนะ ไอลูกชาย ขอไปดูก่อน แป๊ปเดียว ^O^”

พ่อพูดตัดบท เร็วๆรัวๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าประตูบานเดิมไป  โฮกกก =  = ตุ๊กตาหมีสินะ ต้องเป็นตุ๊กตาหมีสินะ  TT^TT ตุ๊กตาหมีสินะ...

 

โอเค! เอาเด็กสาวคนนี้แหละ เพิ่งมาซื้อของที่ร้านไปด้วย ตุ๊กตาหมีที่ร้านน่ารักทุกตัวแหละ เมียผมเก่ง >O<”

 

พ่อเดินออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพูดเร็วๆรัว( อีกแล้ว ) และก็ชมแม่ -_-+

 

แกมองฉันทำไม

 

เปล่าครับ ว่าแต่จะให้ผมเป็นตุ๊กตาหมีจริงๆเหรอพ่อ มันไม่โหดร้ายไปเหรอครับ แล้วไอความสำคัญของตุ๊กตาหมีน่ะ จะไปหาได้ที่ไหน แล้วมันคืออะไร บอกมาเถอะ

 

ไม่! แกต้องรู้ด้วยตัวเอง จำไว้นะ คนที่แกจะต้องไปอยู่ด้วย ชื่อ เซริส  เค้าจะต้องดูแลแกได้ดีแน่ๆ เพราะเค้ารักตุ๊กตาหมีมากๆ แกไปอยู่กับเค้าอย่าไปรบกวนเค้ามากล่ะ ฮ้าว~ ง่วงชะมัด

 

พ่อพูดก่อนจะปล่อยหาววอดๆออกมา -_- พ่อ อยู่สบายเกินไปแล้ว เอ้อ! แล้วเรื่องแม่ล่ะ

 

พ่อ..เดี๋ยว แล้วเรื่องแม่ล่ะ

 

“O_O เอ้อใช่! ราเชล โฮ้ย ลืมเมียตัวเองได้ไงเนี่ย   เฮ้อ  มันคงเป็นเวรกรรมของราเชลเค้าล่ะนะ พ่อคงช่วยอะไรไม่ได้มาก ตอนนี้แม่ก็ต้องอดทนล่ะ แต่แกจำไว้นะ ว่าแกต้องรีบๆเข้าหน่อย มีเวลาแค่ 2 เดือนเท่านั้น ภายใน 2 เดือน ถ้าแกยังกลับร่างเดิมไม่ได้  แกก็จะอยู่ในร่างตุ๊กตาหมีต่อไป

 

โหย  พ่อ โค-ตะ-ระ โหดร้ายเลยอ่า TTOTT ชีวิตของผม ทำไมมันถึงได้อับเฉาเยี่ยงนี้หนา~

 

ครับ...

 

อืม นี่คาดว่าเราจะเจอกันเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว  แกต้องดูแลแม่ให้ดีๆนะ ฉันอุตส่าห์คิดว่าแกจะทำได้ดีกว่านี้ซะอีก ราเชลต้องเหนื่อยเลี้ยงแกมา แกก็ดูแลแม่ให้มากๆหน่อยสิ! จำไว้ล่ะ พ่อรักแกกะแม่มากนะ ไอลูกชาย  อย่าทำให้พ่อผิดหวังอีก

 

พ่อพูดยิ้มๆให้ผมก่อนจะตบไหล่ผมเบาๆ

 

ครับ! ผมจะรีบกลับร่างแล้วดูแลแม่ให้ดี

 

ฝากด้วยนะ ไอลูกชาย…”

 

พ่อพูดและยิ้มกว้างให้ผม ก่อนเดินเข้าประตูบานเดิม แต่ครั้งนี้ มันคงจะไม่เปิดออกมาแล้ว  ว่าแต่  จะออกไปจากนี่ยังไงละเนี่ย...

 

เอ้อ ไอลูกชาย พ่อลืมบอกแก เข้าประตูบานข้างๆนี้ไปนะ แกจะไปออกที่โลกความเป็น แหะๆ พ่อลืมอ่ะ -_-++”

 

-  - พ่อครับ ผมนึกว่าเราจะจบบทสนทนาแบบซึ้งๆซะอีกอ่า T^T ผิดหวังนิดๆ

 

ขอบคุณครับพ่อ ^ ^”

 

อือๆ รีบไปเถอะ บายโว้ย

 

เฮ้อ พ่อนะพ่อ ไม่ซึ้งเลย =O=;; เอาวะ ไปออกไหนก็ดูกันอีกที  ผมตัดสินใจเดินเข้าไปในประตูบานข้างๆ

 

วู้~ วู้~

 

เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่า มีลมกรรโชกแรงเหลือเกินพัดมาและผมก็ตกลงไปในประตูนั้น ข้างในทั้งหนาวและเย็น ว้ากกกกกกก  มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย >..<

 

O_O เมื่อผมลืมตามาอีกที...สถานที่นี้ ทั้งแคบและบีบรัดตัวมาก ที่ไหนฟะเนี่ย =O= หวังว่าคงไม่ใช่ถังขยะน้า~  ต้องหลุดออกไปให้ได้เฟร้ย ใครจะยอมอยู่ในถังขยะก๊าน~ ม่ายยยยยยย -O-  และผมก็ออกแรงสุดตัว เท่าที่จะทำได้  โอเค! มันค่อยๆหลุดละ เอาละ ทุ่มสุดตัวโว้ย!

 

ขลุก! ขลุก!  

 

ใกล้แล้วๆ ใกล้แล้ว อิสรภาพของข้า วะฮ่าฮ่า >O<

 

ตุ๊บ!

 

เฮ้อ หลุดออกมาได้ซักที หายใจเกือบไม่ออก แล้วที่นี่มันที่ไหนเนี่ย  โฮ้ย ง่วงจะตายอยู่แล้ว  =_=”

 

ในที่สุดผมก็หลุดออกมาจากไอถังขยะเนี่ย แต่เฮ้ย! O_O

 ทะ...ทำไม ตะ...ตุ๊กตาหมี พะ...พูดได้ล่ะ

 

ภาพตรงหน้านั่นมันก็คือ ยัยบ้านั่น...

 

โปรดติดตามต่อไป

 

I ‘ m F o o l : สวัสดีฮัฟ ท่านผู้อ่านที่น่ารักทั้งหลายของฟูล  วันนี้ก็มาอัพอีกเช่นเคยครับ ตอนที่ 8 ออกมาแล้ว เย้ๆ หวังว่าคงได้รู้สิ่งที่อยากรู้กันเรียบร้อยแล้วนะครับ ต่อจากนี้ก็คงเหลือแต่ความวุ่นวายเลยทีเดียว พ่ออลันสุดหล่อของเรา จะสามารถกลับเป็นหมีได้ ภายใน 2 เดือนรึเปล่า ถ้าไม่ได้ ก็ต้องเป็นหมีตลอดไป >O< น่าสงสารนะเนี่ย 55+  ช่วยกันตามลุ้น ตามเชียร์เค้าทั้งคู่ด้วยนะครับผม มีอะไรก็ติชมได้ครับ เอ้อ ว่าแต่ เพิ่งได้ยินมา มีคนบอกว่าชื่อเรื่องของฟูลมันตลกเหรอครับ TT^TT จริงอ่า ช่วยบอกด้วยครับ ถ้ามันไม่ดีจะได้ให้นักอ่านทุกท่านช่วยกันคิดหน่อยซิ ว่าเอาชื่อเรื่องอะไรดี ฮิฮิ ฟูลจนปัญญาละ  ยังไงก็อย่าลืมโหวตให้มั่งนะครับ ตอนนี้มาได้ครึ่งทางแล้ว  อยากจะติด hot 55+ ( ยังคงฝันหวานต่อไป ) ฝากด้วยครับผม ^ ^ ขอให้ผู้อ่านทุกคนมีความสุขเน้อ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 179 ท่าน