Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
My boo
7
01/01/2533 00:00:00
1164
เนื้อเรื่อง

7

 

     นานเท่าไรไม่รู้ที่ริมฝีปากของเราติดกัน ใจของฉันมันสั่นจนฉันต้องพยายามกักเก็บเสียงของมันไว้เพื่อไม่ให้เขาได้ยินว่าฉันคิดอะไรอยู่

     ฉันไม่สามารถคำนวณมันได้จริงๆ แต่เวลาของความสุขมันมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันคงชอบเขาแล้วซินะ ถึงได้รู้สึกอย่างนี้ มันช้าเกินไปรึป่าวที่ฉันจะมอบใจให้เขาทั้งดวง

     บราวนี่ค่อยๆถอนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มนั้นออกจากริมฝีปากของฉัน ฉันรีบก้มหน้ามองพื้นทราย ใช่ ฉันหลบหน้าเขา

     “ฉันขอโทษนะ เราเป็นแฟนกันจริงๆซักทีนะ”

     บราวนี่ยกมือขึ้นมาเกาหัว เขายืนเก้ๆกังๆเหมือนกำลังเขินกับคำพูดของตัวเอง

     “อืม”

     ฉันก้มหน้าพูด รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนๆอย่างไงไม่รู้แหะ

     “ไปกันเถอะยัยบ๊อง”

     บราวนี่จับมือฉันเดินไปตามทรายหาดที่ยาวไกลนั้นอย่างช้าๆ

     “เธอไม่เคยโดนจูบละซิ”

     “จะบ้าหรอ//-//

     “แล้วทำไมต้องหน้าแดง”

     “ฉันนะเคยจูบกับผู้ชายน๊ะ จูบของนายนะยังไม่ได้ครึ้งของคนที่ฉันเคยจูบเลยด้วยซ้ำ”

     ความจริงฉันไม่เคยจูบกับใครเลยต่างหากละ แต่เรื่องอะไรฉันจะยอมเสียหน้าละ

     “จริงหรอ แล้วทำไมต้องหน้าแดงมือสั่นตอนที่จูบกับฉันละ”

     “ตาบ้า”

     บราวนี่ทำท่าล้อเลียนฉัน เขาคงเห็นว่าฉันเอาแต่ก้มหน้ามั้ง เลยหาเรื่องแกล้ง ให้ฉันเลิกเกร็ง แต่ก็ดีเหมือนกันแหะ ทุกอย่างจะได้ดีขึ้น

     เรา 2 คน(แหมเดี๋ยวนี้ใช่คำว่าเราไม่แคร์สื่อเลยนะ-*-)วิ่งไล่จับกันตามหาดทรายจนเหนื่อย ฉันเลยชวนบารวนี่กลับมาที่บ้านพักของเขาพอกลับมาถึงอาหารก็หมดแล้ว และทุกคนก็กลับขึ้นห้องกันหมด สรุปคือเหลือฉันกับบราวนี่ 2 คนที่ยังไม่ได้แตะอาหารเลย ไม่เหลือไว่ให้มั้งเลยนะ เพื่อนบ้า

     เราเลยตกลงกันว่าจะไปหาของอร่อยๆกินที่ตลาดโต้รุ่งของที่นี่ พอมาถึงเขาก็พาฉันเดินเข้าไปหาของกินในตลาดสุดท้ายเราก็ต้องมานั่งซดข้าวต้มกัน มาทะเลน่าจะได้กินซีฟู้ดแต่มื้อแรกของฉันกับเป็นข้าวต้มหรอเนี้ย โห่ แย่จริงๆเลย

     “มาทะเลทั้งที มื้อแรกกลับเป็นข้าวต้มหรอเนี้ย-*-”

     พอข้าวต้มมาเสิร์ฟฉันก็บ่นทันที

     “ไม่เป็นไรหรอกน่า ถือซะว่าฉลองที่เราเป็นแฟนกัน^^

     “บ้า-//-

     บราวนี่ตักข้าวต้มขึ้นมา แล้วยกเหมือนกำลังยกแก้วไวน์ในงานฉลองอย่างงั้นแหละ

     “หรือเธอไม่ดีใจ-*-”

      เขาทำหน้ามุ้ยเมื่อเห็นว่าฉันยังทำหน้าบูดอยู่ ตลกชมัด

      “ก็ได้ๆ”

     ฉันเลยต้องยอมเห็นดีเห็นงามตามเขา นายนี่มันเด็กจริงๆเลยนะ ขนาดวายังไม่เป็นเหมือนนายเลย

     ข้าวต้มเลยกลายเป็นอาหารที่เราใช้ฉลองกัน และมันก็คงเป็นมื้อที่มีความสุขมากสำหรับฉันกับเขา^^

     ตอนนี้เราสองคนนั่งดูท้องฟ้าอยู่ที่ชายหาดของทะเล ท้องฟ้าสวยมากอาจเป็นเพราะฉันไม่เคยออกมาดูมันซักทีละมั้ง แล้วยิ่งตอนนี้การดูดาวครั้งแรกของฉัน มีเขาคนนั้นมานั่งดูอยู่ข้างๆมันช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำสุด ๆ

     “จำได้มั้ย”

     หลังจากที่นั่งเงียบอยู่นานบราวนี่ก็เริ่มชวนคุย

     “อะไรหรอ”

     ฉันละสายตาจากท้องฟ้าแล้วมองหน้าเขาอย่างงงๆ

     “ก็ที่เธอเคยบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์ในตัวเธออะ”

     อ๊ะ จริงด้วยแหะ ฉันเคยพูดอย่างงั้นจริงๆนี่เนอะ แต่ตอนนี้มันก็คนละเรื่องกันแล้วนี่นา

     “ตอนนี้ฉันมีสิทธิ์แล้วใช่มั้ย”

     เขายังคงพูดและมองท้องฟ้าต่อไป การมองใบหน้าของเขาตอนนี้ทำให้ฉันไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำหน้าอย่างไง

     “ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่า-//-

     ฉันหันหน้าไปมองทางอื่นแทนที่จะนั่งจ้องหน้าเขาต่อไป

     ฉันก็เขินเป็นนะตาบ้า-//-

     ฟึ่บ !!!

     “เอามือมาซิ”

     อยู่ ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วนั่งคลุกเข่าตรงหน้าฉัน อะไรกันเนี้ย เขาคิดว่าฉันอายไม่เป็นหรือไงนะ

     ฉันรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายของตัวเองสูงขึ้น มันอาจจะถึงขีดสุดได้ ถ้าเขายังไม่เลิกคลุกเข่าตรงหน้าฉัน ในหัวก็ได้แต่พยายามคิดว่าจะเอามือไปไว้ตรงไหนดี

     “เอามือมาซิ ฉันซ้อมมานานนะเดี๋ยวเป๊ก-//-

     เขาพูดแบบเขิน ๆ

     ซ้อมหรอ ???

     คาสโนว่าระดับเขายังต้องซ้อมเรื่องนี้ด้วยรึไง

     ฉันค่อยๆ ยื่นมือไปข้างหน้าแล้ววางไว้บนมือของเขา

     ทำไมหน้ามันร้อนๆ อย่างงี้อะ ฮู่ว์

     “ไม่เป๊กแหะ”

     บราวนี่พูด

     เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขา แล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา แถวนี้มันไม่มีไฟฉันเลยมองเห็นไม่ถนัดตา

     “ทำไมเธอยื่นมือขวาละ”

     เขาเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน ซึ่งตอนนี้ฉันคงกำลังหน้าแดงเป็นมะเขือเทศอยู่แหงเลย น่าอายชมัด-///-

     “....”

     ฉันเงียบไม่ขยับปากพูดอะไร เพราะกลัวว่าความร้อนมันจะไหลออกมา

     “งั้นเอาไว้มือนี้ก่อนแล้วกัน พร้อมเมื่อไรฉันจะย้ายมันไปไว้ในที่ๆมันควรจะอยู่”

     บราวนี่จับมือฉัน แล้วค่อยๆ เอาอะไรบางอย่างสวมเข้าไปที่นิ้วนางของฉัน เขาสวมแหวนให้ฉันหรือเนี้ย

     “บ้า-///-

     เขินจะได้อยู่แล้ว

     “ไปเถอะ^^

     บราวนี่ลุกขึ้นแล้วจับมือฉันให้ลุกตามเขา เราสองคนเดินไปบนหาดทรายสีขาวพร้อมๆ กัน ฉันได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้ภาพนี้มันหายไปจากใจของฉันกับเขา

    

    

 

     แสงแดดส่องจ้า เป็นการบอกว่าเช้าแล้ว ให้ฉันตื่นได้แล้ว  ฉันค่อยพลิกตัวหันหนีแสงนั่นแล้วลืมตา พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ขำตัวเองชมัด ตั้งแต่เกิดมาครั้งนี้ครั้งแรกที่มรผู้ชายมาทำอย่างงี้กับฉัน ถ้าแม่รู้นะคงเลิกหาคนนู่นคนนี้มาให้ฉันเลือกซักที ดีนะที่แม่ไปสิงคโปร์ ไม่งั้นฉันคงไม่มีโอกาสได้มาเจอเขาแหงเลย >.<

     พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็คิดว่าจะไปเดินเล่นที่ข้างนอกซะหน่อย แต่มีมารพจญหง่า!

     อยู่ๆ ก็จะกลับกันตอนที่ฉันกำลังติดทะเลซะงั้น ทีตอนไม่อยากมาอะบังคับกันจัง พอฉันอยากอยู่กลับจะรีบกลับกันซะงั้น มันอะไรกันนี้.....

     ฉันเลยต้องยอมจำนนขึ้นรถกลับบ้านพร้อมกับพวกเขา จะอยู่เที่ยวคนเดียวบราวนี่ก็ไม่ให้อยู่ไม่รู้อะไรของเขาหนักหนา-*-

     วุ่นวายจริงๆ ชีวิตช้านนนนนนน........

 อ่านแล้วก้รบกวนช่วยๆกันโหวตให้ด้วยนะคะ

คอมเม้นท์ด้วนะคะติชมได้เรย

มีกิจกรรมสนุกๆๆมาให้เพื่อนๆๆช่วยนะคะ
อยากทราบว่าเพื่อนๆๆอยากให้ตอนจบเป็นยังไงกันบ้าง?????

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 442 ท่าน