Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Sweet Heart My Girl
ธัญธารา
ไม่มีคำว่าแพ้ในพจนานุกรมของลูกผู้ชาย
20
01/01/2533 00:00:00
585
เนื้อเรื่อง



                ติด
~  ติด ~  ติด ~  ติด  ~ เสียง Messages ที่ดังขึ้นทำให้ผมละสายตาจากคอมพิวเตอร์ก่อนจะเปิดอ่านข้อความนั้นแล้วก็ต้องเบิกตากว้างก่อนจะนั่งครุ่นคิดกับข้อความที่ว่า...

แกกับฉันดวนกันตัวต่อตัว ถ้าแกชนะฉันจะปล่อยเธอไป

ฉันจะรอที่เดิม หวังว่าแกยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่นะ

ผมเก็บโทรศัพท์ใส่หระเป๋ากางเกงก่อนจะปิดโน้ตบุคแล้วคว้าหมวกสีขาวและกุญแจรถออกจากห้องสมุดทันที

                สนามยิงปืน

                ผมกับไอ้เจมส์ยืนเผชิญหน้ากันแบบตาต่อตาฟันต่อฟันเราจ้องหน้ากันเหมือนจะสู้กันให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลยก็ว่าได้ ในเมื่อมันเลือกแล้วว่าถ้าผมชนะมันจะยอมปล่อยเธอไปผมก็จะลองแข่งกับมันดู เจมส์เดินเข้ามาหาผมก่อนจะกระซิบที่ข้างหูผม

                ฉันต้องชนะแกให้ได้ มันบอกแค่นั้นก่อนจะผละเดินไปประจำที่เดิมของตัวเอง ผมหันไปมองหน้ามันก่อนจะเดินไปประจำที่ของตัวเองแล้วหยิบปืนขึ้นมาเตรียมพร้อม พอกรรมการให้สัญญาณเราก็เริ่มยิงกันแบบไม่หยั้งมือ จนจบเกมส์

                ผลออกมาแล้วว่าพวกคุณทั้งคู่มีคะแนนที่...เสมอกัน เมื่อได้ยินเช่นนั้นพวกผมก็มองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครเป็นแน่นอนอย่างที่เขาเคยพูดเอาไว้ว่า ไม่เคยมีคำว่าแพ้ในพจนานุกรมของลูกผู้ชาย เพราะลูกผู้ชายไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆยังไงล่ะครับ ผมก็เช่นกันผมจะสู้ให้ถึงที่สุดและต้องชนะ

                สระว่ายน้ำ

                เตรียม.... พอกรรมการสั่งเตรียมผมกับไอ้เจมส์ก็ก้มตัวลงเตรียมแข่งขันกันทันที พอได้ยินเสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้นเท่านั้นแหละเราทั้งคู่ก็กระโดดลงน้ำแล้วแข่งกันว่ายไปที่เส้นชัยทันที

               

                ว่าไงนะ!! สองคนนั่นกำลังมีเรื่องกัน ข้าวปั้นรีบเดินตามเรียวไปขึ้นรถอย่างรีบร้อนทันทีก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นซะก่อน เพราะเธอแท้ๆที่ทำให้ทั้งคู่ต้องมีเรื่องกันแบบนี้ เธอคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสินะ เรียวที่ทำหน้าที่ขับรถให้หันมามองเธอด้วยความเป็นห่วงก่อนจะพูดปลอบใจ

                สองคนนั่นไม่ทำอะไรรุ่นแรงหรอก เชื่อฉันสิ อย่างน้อยมันก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งสิบกว่าปีนะ เรียวให้กำลังใจก่อนที่เธอจะหันไปยิ้มให้เขาแล้วก็ทำท่าทีร้อนรนเหมือนๆเดิม

 

                ผลออกมา คุณกานต์ชนะ!” ผมกระตุกยิ้มอย่างดีใจทันทีที่อย่างน้อยผมก็นำมันมาแล้วหนึ่งเกมส์ ไอ้เจมส์ทำหน้าเสียมองหน้าผมอย่างแค้นใจก่อนจะผละเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย หลังจากแข่งว่ายน้ำแล้วพวกเราก็มาลงสนามแข่งรถกัน บอกตามตรงว่าเรื่องนี้ไอ้เจมส์ไม่แพ้แน่ๆเพราะมันเคยแข่งขันขับรถได้รางวัลชนะมาหลายสนามเหมือนกัน ผมจึงไม่ควรประมาร พอรถของพวกเราประจำที่แล้วเราก็หันมาจ้องกันผ่านกระจกรถก่อนจะหันไปมองดูสัญญาณธงจากกรรมการแล้วก็ซิ่งรถออกจากจุดเริ่มต้นทันที ผมกับเจมส์ขับรถแข่งกันแบบไม่มีใครยอมใคร ผมแซงมาได้นิดนึงไอ้เจมส์ก็เร่งเครื่องซิ่งตัดหน้าผมไปอีกนิด จนใกล้จะถึงเส้นชัยผมกับมันยิ่งเร่งแข่งกันไปถึงเส้นชัยให้เร็วที่สุดจนไอ้เจมส์แซงผมเข้าเส้นชัยด้วยความเฉียดฉิว

                สนามแทคอนโด

เราทั้งคู่ในชุดกีฬาแทคอนโดกำลังยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งๆที่มันก็รู้ว่าผมเป็นแชมป์กีฬาชนิดนี้อยู่แล้วแต่ทำไมต้องเลือกแข่งเกมส์นี้เป็นเกมส์ตัดสินด้วยล่ะ แต่ว่าผมก็ไม่ควรประมาทเพราะมันอาจเก่งกว่าผมก็ได้ ใครจะไปรู้
               
ฉันไม่มีทางแพ้คนอย่างแกเด็ดขาด!!”

แล้วคิดว่าฉันเป็นคนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆหรอ ผมพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ดี เกมส์นี้เป็นเกมส์ตัดสิน อีกเดี๋ยวเราก็จะได้รู้กันว่าคำว่าแพ้มันจะมีอยู่ในตัวลูกผู้ชายอย่างแกหรืออย่างฉันรึเปล่า เจมส์พูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับจ้องตาผมแบบไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ผมมองแล้วยังรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าออกมาจากตัวมันจนทำเอาผมเกือบขนลุกเหมือนๆกัน แต่ต่อให้ต้องตายผมก็ไม่มีวันยอมแพ้คนที่ต้องการเอาชนะใครอย่างมันแน่นอน ไม่มีวัน!!! – O – 

ฉันจะไม่มีวันเป็นไอ้ขี้แพ้

ฉันเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราฉันจะไม่โกรธแกที่แกทำแบบนี้

ยังไงฉันก็ไม่มีวันต้องเสียเธอให้แก

ฉันรักเธอและจะไม่มีวันปล่อยเธอไปผมและมันดูเหมือนว่าจะสื่อสารกันทางจิตและใจมากกว่าคำพูดมีเพียงสายตาเท่านั้นที่เรากำลังจ้องกันแบบไม่มีใครยอมใคร พอกรรมการสั่งเตรียมพร้อมเราก็ทำความเคารพกันก่อนจะเริ่มสู้กันอย่างดุเดือดแบบไม่มีทีท่าว่าใครจะแพ้ใคร ผมยอมรับเลยว่ามันมีฝีมือในเรื่องต่อสู้ดีขึ้นกว่าเดิมมากไม่รู้ไปแอบเรียนมาตั้งแต่เมื่อไร เราทั้งคู่กระโดดถีบกันจนกระเด็นกระดอนกันไปคนละทางเลยก็ว่าได้แต่เราก็ยังพยุงตัวขึ้นมาสู้กันต่ออย่างไม่ลดละ

ฉันไม่มีวันแพ้คนอย่างแกหรอกไอ้คนไม่มีหัวใจอย่างแกคงไม่ได้รักเธอจริง ไอ้เจมส์พูดก่อนจะใช้ท่าเตะตวัดแต่ผมหลบทันก่อนจะถลาเข้าไปหาตัวมันอย่างรวดเร็วแล้วจับคอเสื้อมันก่อนจะกระซิบที่ข้างหู

ฉันรักเธอจากหัวใจ แกอย่ามาดูถูกความรักของฉัน ผมพูดจบก็ทุ้มมันลงที่พื้นอย่างแรง ไอ้เจมส์ก็ยังไม่ยอมแพ้ลุกขึ้นมาสู้ต่ออย่างไม่ลดละ จนมันหมดความอดทนต่อยเข้าที่หน้าผม เฮ้ย นี่มันมวยไทยแล้วนะวะ

พลั่กกกก!!! กรรมการได้แต่ยืนมองอย่างอึ้งๆ ผมล้มลงที่พื้นก่อนจะเงยหน้ามองหน้ามันแบบเอาเรื่อง

จำไว้ คนอย่างแกไม่มีทางคู่ควรหัวใจที่บริสุทธิ์ของเธอหรอ!!” ผมลุกขึ้นสวนหมัดกลับใส่หน้ามันทันทีและว่องไวจนมันล้มลงที่พื้นก่อนที่ผมจะชี้หน้ามันอย่างเอาเรื่อง

แกกล้าให้เธอมาตัดสินเลยมั๊ยล่ะ ว่าเธอจะเลือกใคร!!” ผมพูดด้วยความโมโห ไอ้เจมส์ลุกขึ้นจ้องหน้าผมก่อนที่เราจะถลาเข้ากระชากคอเสื้อของกันและกันแล้วมองหน้ากันอย่างแค้นใจ พอเราทั้งคู่ชูกำปั้นขึ้นหมายจะต่อยหน้ากันอีกทีก็มีเสียงใสๆดังขึ้นห้ามก่อน

หยุดนะ!!!” ข้าวปั้นวิ่งเข้ามาแซกกลางระหว่างผมกับไอ้เจมส์ก่อนจะมองหน้าพวกผม

เป็นบ้ากันไปแล้วรึไง ถ้าพวกนายจะต่อยกันมีเรื่องกันเพราะฉันละก็ไปตายเลยไป!!” เธอตะคอกอย่างโมโหก่อนที่ไอ้เรียวจะเดินมาหยุดมองดูเราสามคนที่กำลังยืนมองหน้ากันอยู่

เธอเลือกเลยสิข้าวปั้น เธอจะเลือกมันหรือฉัน ไอ้เจมส์พูดขึ้นก่อนจะจ้องหน้าผมอีกรอบ ข้าวปั้นหันมองหน้าผมกับมันสลับกันไปมาก่อนจะพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน

เลิกจ้องหน้ากันเหมือนจะฆ่ากันได้มั๊ย !!! เรียวนายพากานต์ออกไปก่อนฉันจะพูดกับเจมส์เอง เธอหันไปสั่งไอ้เรียวก่อนที่มันจะมาดึงผมออกไปจากตรงนั้น ผมเดินตามแรงดึงของไอ้เรียวแต่ก็ยังหันกับมามองเจมส์อยู่ก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ

 

 

เอาล่ะ ฉันจะพูดให้มันจบๆไปเลยนะ นายฟังฉันให้ดี นายมีคู่หมั้นแล้วซึ่งคู่หมั้นของนายก็คือเพื่อนฉันนายไม่ควรมายุ่งกับฉันอีกเพราะฉันกำลังจะหมั้นแล้วเหมือนกัน

นี่เธอจะบอกว่าเธอรักมันหรอ

ใช่...ฉันไม่ได้รักนาย ถึงฉันจะเคยมีความรู้สึกดีๆให้นายบางก็เหอะนะแต่ตอนนี้หัวใจฉันมันรู้แล้วว่ารักใครและฉันก็ไม่อยากให้พวกนายสองคนต้องมาทะเลาะกันเพราะฉัน นายตัดใจจากฉันซะเถอะนะเจมส์ ถึงเราจะรักกันไม่ได้แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้นิ นายลองเอาคำพูดฉันกลับไปคิดดูนะ และที่สำคัญนายควรจะมองเห็นคนที่สำคัญที่สุดนายชีวิตนายสักที ซึ่งคนๆนั้นไม่ใช่ฉันอย่างแน่นอน นายลองคิดดูว่าใครที่ค่อยอยู่ข้างนาย ค่อยให้กำลังใจนายตลอดมา แล้วนายจะรู้เองว่าหัวใจนายต้องการอะไรกันแน่ เธอพูดก่อนจะผละเดินออกไปจากโรงยิม เจมส์ยังคงอึ้งกับคำพูดของเธอไม่หาย เขาทรุดตัวนั่งลงที่พื้นสนามแข่งที่เป็นเบาะนุ่มๆอย่างหมดแรงก่อนจะก้มหน้าก้มแต่แล้วยกมือขึ้นยีผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

ห้องนอนเจมส์

กระป๋องเบียร์และขวดเหล้าอีกมากมายที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้องของเจมส์ทำให้ไนท์กับหลิวที่เปิดประตูเข้ามาเห็นถึงกับเบิกตากว้างก่อนที่ไนท์จะบ่นพลางเดินหลบสิ่งของพวกนั้นตรงไปหาเจมส์ที่นั่งเมาอยู่ที่โซฟา

เฮ้ย! นี่มันห้องนอนหรือร้านขายสุราวะเนี่ย -_-++”

ท่าจะเป็นหนักวะไนท์ หลิวพูดก่อนจะนั่งจ้องดูเจมส์ที่กำลังดื่มเหล้าในแก้วน้ำใบโตรวดเดียวหมด ไนท์ส่ายหัวไปมาก่อนจะตบไหล่เจมส์เบาๆ

ฉันว่าแกตัดใจเหอะว่า แกนี่สภาพแย่กว่าไอ้เรียวตอนนั้นซะอีกนะเว้ย

นั่นสิ แกดื่มเยอะแบบนี้คิดว่าข้าวปั้นจะกลับมาหาแกรึไงวะ เธอก็บอกไปแล้วว่าชอบไอ้กานต์

อย่าพูดชื่อไอ้เพื่อนเลยคนนี้ให้ฉันฟัง ฉันเกียดมัน!!!”

ใจเย็นดิวะ มันไม่ได้เป็นความผิดของมันนะ ไม่มีใครผิดทั้งนั้นมันเป็นโชคชะตากำหนด คนเราใช่ว่าจะสมหวังในความรักกันทุกคนนะเว้ย

ถูกอย่างไอ้ไนท์ว่า แกลองคิดดูดีๆสิว่ามีใครอีกที่รักแกมากกว่าข้าวปั้นซะอีก ถ้าแกลองเปิดใจกว้างแกอาจมองเห็นก็ได้

ไม่มีเว้ย ไม่มีใครรักฉันเลย

ฉันว่าน่าจะซื้อยาทำใจมาให้มันด้วยนะเว้ยหลิว พูดกันวันนี้คงไม่รู้เรื่องหรอก ฉันว่าสักวันมันจะเข้าใจที่เราพูดเอง ยังไงแกก็ลองคิดดูดีๆนะ ไอ้กานต์มันเป็นเพื่อนแกมากี่ปีแล้วเจ็บตัวเพราะแกมากี่ครั้ง มันรักแกมากนะเว้ย แกจะไม่ให้อภัยมันเลยรึไง เพื่อนน่ะยังไงก็ตัดไม่ขาดหรอกนะเว้ย ถึงแกจะเกียดมันแค่ไหนแต่ไม่มีทีท่าว่ามันจะเกียดแกด้วยซ้ำ ไนท์พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับหลิว เจมส์นั่งครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะคิดไปจนถึงเรืองในอดีตหลายเหตุการณ์ที่เขาถูกรังแกแล้วคนที่จะโผล่มาช่วยมักจะเป็นกานต์เสมอ เขาต้องเจ็บตัวก็เพราะตัวเขา เจมส์หันไปมองรูปถ่ายที่โต๊ะก่อนจะยิ้ม

จริงสินะ แกช่วยฉันตลอดเลย ยังไงแกก็เพื่อนฉัน เจมส์พูดอย่างคิดได้ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ

 

เช้าวันต่อมาที่บ้านกานต์

เอี๊ยดดดดดด!!!! เสียงเบรกของรถที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบ้านทำให้เหล่าบันดาแม่บ้านและคนสวนคนขับรถต่างแตกตื่นชะโงกหน้าออกมาดูกันยกใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น กานต์ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดก็เดินออกมาชะโงกหน้าดูทางหน้าต่างเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะเห็นเจมส์เดินลงจากรถมา เขาวางหนังสือก่อนจะเดินออกไปทันที ดีนะที่พ่อกับแม่เขาไม่อยู่ที่บ้านวันนี้เพราะกำลังวุ่นกับการเตรียมงานหมั้นระหว่างเขากับข้าวปั้นอยู่

ไอ้กานต์อยู่มั๊ยครับนม

มีอะไรค่อยๆพูดกันก็ได้นะค่ะ อย่ามีเรื่องกันเหมือนเมื่อวานนะค่ะคุณเจมส์นมขอร้อง

ผมไม่ทำอะไรมันหรอกครับ แค่มีเรื่องจะคุยกับมันให้เคลียร์ๆกันไป

ฉันอยู่นี่ เชิญในบ้านก่อนสิ กานต์ที่เดินทำสีหน้าเรียบเฉยเดินออกมาเชิญเพือนเข้าไปด้านในบ้านทันทีก่อนที่เจมส์จะจ้องหน้ากานต์แล้วเดินตามเข้าไปในบ้านด้วยอารมณ์ที่สงบ คุณนมรอบถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะเห็นข้าวปั้นถีบจักรยานเข้ามาด้านในคฤหาสน์พอดี

หนูข้าวมาได้จักหวะเลยค่ะ คุณนมพูดอย่างดีอกอีใจ

นี่มันรถเจมส์นิค่ะ เขามาหาเรื่องอะไรกานต์อีกรึเปล่าค่ะ

นมก็ไม่ทราบค่ะ ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในห้องรับแขกล็อกประตูไว้ด้วยไม่ยอมให้ใครเข้าไปรบกวน นมกวนว่าจะเกิดเรื่อง ข้าวปั้นหน้าตื่นรีบวิ่งเข้าไปด้านในบ้านทันที

ห้องรับแขก

ที่ฉันจะบอกแกก็มีเท่านี้แหละ หวังว่าแกคงรักษาสัญญา

ฉันไม่เคยผิดคำพูดกับใครอยู่แล้ว แกก็น่าจะรู้

ก็ดี เจมส์ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะชะงักแล้วหันกับไปมองกานต์ที่นั่งอยู่ที่โซฟา

ที่ฉันยอมถอยให้แกไม่ได้หมายความว่าฉันแพ้ แต่ฉันไม่ต้องการชัยชนะ และที่สำคัญแกก็เป็นเพื่อนฉันคนหนึ่งและถ้าฉันรู้แกผิดคำพูดเมื่อไรฉันจะบินกับมาทวงเธอคืน เจมส์พูดทิ้งท้ายกันจะเปิดประตูออกไปด้านนอกแล้วเห็นข้าวปั้นกำลังมีสีหน้าตกใจ

ฉันไม่ได้ทำอะไรมันหรอก เธอไม่ต้องเป็นห่วง เจมส์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินออกจากบ้านไปที่รถข้าวปั้นวิ่งตามไปขวางไว้

นายคุยอะไรกัน เจมส์หันมายิ้มให้เธอก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดเหมือนจะบอกลาแต่ข้าวปั้นก็ไม่ขัดขืนยอมให้เขากอดอยู่อย่างนั้นก่อนที่เขาจะผละออกแล้วพูดว่า...

เมื่อไรที่ไอ้กานต์มันผิดคำพูดฉันจะกลับมาทวงเธอคืน จำเอาไว้นะถ้ามันทำให้เธอเสียใจฉันพร้อมที่จะให้เธอกลับมาหาฉันเสมอ เจมส์พูดก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป ข้าวปั้นเกาหัวด้วยความงงก่อนจะบ่นพึมพำ

พูดเหมือนว่าจะลาไปไหนงั้นแหละ  แต่ก็ดีแล้วที่นายคิดได้ ดีใจด้วยนะนามิ บางทีเจมส์อาจกำลังมองเห็นเธอก็ได้ แต่ว่า...เขาจะได้รักกันได้ไงก็นามิไปฝรั่งเศสแล้วอ่ะ เฮ้อ กลุ้ม!!” ข้าวปั้นถอนหายใจอย่างหนักใจก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน

ห้องนอนกานต์

นี่บอกหน่อยสิเขามาพูดอะไรกับนายหรอ

บอกไม่ได้

ทำไมอ่ะ บอกหน่อยไม่ได้หรอ ข้าวปั้นตามถามกานต์อย่างไม่ลดละความตั้งใจไม่ว่าเขาจะเดินไปไหนเธอก็เดินตามจนรอบห้อง

นี่เธอจะมาเดินตามฉันทำไมเนี่ย

นายก็ตอบมาก่อนซิว่าหมอนั่นมาพูดอะไรกับนาย

อยากรู้จริงหรอ

อืม ข้าวปั้นยิ้มอย่างดีใจที่กานต์จะบอก

ไม่บอก!!” กานต์ยื่นคำขาดก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือมาวางไว้ที่โต๊ะทำงานแล้วตามด้วยโน๊ตบุคข้าวปั้นเดินตามก่อนจะดึงแขนกานต์ให้ลุกจากโซฟามาคุยกันให้รู้เรื่อง

ลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรืองก่อน

บอกว่าฉันจะทำงานไง

งานบ้าอะไรของนาย นี่มันช่วงปิดภาคเรียนนะ

บอกว่าบอกไม่ได้ไง เธอจะอยากรู้ไปทำไมฮะ!!” กานต์จ้องหน้าเธอก่อนที่ข้าวปั้นก็จะจ้องหน้าเขาแบบไม่ยอมเหมือนกัน

บอกมา เธอพูดก่อนจะชี้หน้าเขา กานต์ถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาอย่างหมดแรง

นี่ ยังจะมานอนประชดอีก ลุกเลยนะ บอกให้ลุกไง ว้ายยย!! >///<” ร่างเล็กๆถลาลงไปทับกานต์ที่โซฟาทันทีที่เขากระตุกมือกลับแค่นิดเดียว ก็กานต์แรงเยอะกว่าเธอนิ ทั้งคู่จ้องหน้ากันอย่างไม่รู้ตัว กานต์ค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าใกล้เธอแบบไม่รู้ตัว ข้าวปั้นรีบผละลุกออกมาด้วยความตกใจทันที

นายคิดจะฉวยโอกาสกับฉันอีกแล้วนะไอ้ผู้ชายชีกอ ข้าวปั้นต่อว่าเขาก่อนจะหยิบหนังสือที่วางที่โต๊ะขึ้นฟาดไหล่กานต์ไม่หยั้ง

โอ๊ยๆๆ หยุดนะฉันเจ็บ โอ๊ยยย!!” กานต์คว้าข้อมือเธอไว้ทันทีก่อนจะจ้องตาเธออย่างโมโห

เธอนี่ทำไมชอบใช้กำลังจังเลยนะ กานต์พูด

ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า เธอดิ้นไปมาก่อนที่กานต์จะเหวี่ยงแขนเธอแล้วเธอก็หมุนตัวกลับมาอยู่ในอ้อนแขนของเขาอย่างรวดเร็ว ยิ่งเธอพยายามดิ้นแรงเท่าไรกานต์ก็กอดแน่นขึ้นเท่านั้น ขอบอกว่าหมอนี่เกาะนึบยิ่งกว่าเห็บหมาซะอีก =_=* กี่ครั้งกี่หนที่จมูกของเขาถูกแก้มเนียนๆของเธอ

ปล่อยนะไอ้บ้า

ขอโทษก่อนสิแล้วจะปล่อย

ไม่เว้ย!! >O<” กานต์กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

จะขอโทษมั๊ย ไม่ขอจะหอมอยู่อย่างนี้แหละ กานต์พูดก่อนจะก้มลงหอมอีกแต่คราวนี้เธอไว้พอที่จะยกมือขึ้นดันหน้าเขาออกห่าง

อย่านะ....ก็ได้ๆบอกก็ได้ ขอโทษค่ะคุณกานต์ เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมกานต์ยิ้มอย่างพอใจกับชัยชนะก่อนจะยอมปล่อยเธอ

นายมันบ้า!!” เธอต่อว่าเขาก่อนจะยกเท้าขึ้นหมายจะเตะเขาแต่กานต์ไวพอที่จะจับขาเธอไว้ทันแล้วก็ดังเธอจนเสียหลักล้มลงที่พื้นทันที

โอ๊ยยย!! ไอ้ผู้ชายบ้ารังแกผู้หญิง ฉันจะฟ้องแม่นาย เธอว่า

เอาสิ ฟ้องเลย กลัวตาย เขาพูดอย่างท้าทายพลางทำยักคิ้วแล้วทำสีหน้าทะเล้นใส่เธอ

มีอะไรกันน่ะลูก เอ๊ะอะเสียงดังไปถังด้านล่าง เสียงของแววดาวที่พึ่งกลับมาจากข้างนอกดังขึ้นก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้ามาเห็นข้าวปั้นล้มอยู่ที่พื้น ข้าวปั้นได้ทีวิ่งเข้าไปฟ้องทันที

คุณป้าค่ะลูกชายคุณป้าเขารังแกหนูค่ะ YOY” เธอแสร้งบีบน้ำตาทันทีกานต์มองดูอย่างเอื่อมระอา

จริงหรอกานต์ แกล้งน้องทำไมฮะ

ผมเปล่านะครับแม่ ยัยนั่นจะทำร้ายผมก่อนตางหาก

เหลวไหล น้องเขาออกจะเป็นผู้หญิงอ่อนแออ่อนโยนจะไปทำอะไรเราได้ไง่ ข้าวปั้นแล่บลิ้นปริ๊นตาใส่เขาอย่างสะใจทันที กานต์ถลึงตาใส่อย่างโมโห

แม่พูดแล้วยังจะมาทำหน้าหาเรื่องน้องอีกหรอเรา ขอโทษน้องซะ

แม่ครับ!!”

ขอโทษ กานต์ทำสีหน้าไม่เต็มใจแต่ก็ยอมพูดคำนั้นออกมาจนได้

ขอโทษครับ แววดาวยิ้มก่อนจะพาข้าวปั้นเดินออกไปจากห้องเขา

หลงกันเข้าไป สักวันจะเห็นฤทธิ์แม่มด เทิดทูนกันเข้าไปทำไมไม่เอาใส่หิ้งบูชาเช้าเย็นไปเลยล่ะ หึๆๆ!!” กานต์บ่นพึมพำอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเดินกับไปนั่งทำงานต่อ

สนามบินสุวรรณภูมิ

                ไม่เปลี่ยนใจหน่อยหรอวะ

                ฉันอยากไปจริงๆวะไนท์

                ว่าแต่แกจะไปนานแค่ไหนวะ(หลิว)

                แค่สองปีเอง

                กระจะรอให้ทำใจได้ก่อนใช่มั๊ยถึงจะกลับมาน่ะ เรียวแซวทันที

                โชคดีนะเพือน (กานต์)

                แกก็อย่าลืมคำพูดของแกแล้วกัน เจมส์เข้ามากอดกานต์ก่อนจะกอดทุกคนทีละคนทีละคน

                พี่ค่ะ พราวไม่อยากให้พี่ไปเลย

                พี่ไปเรียนนะ เดี๋ยวก็กลับแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เจมส์ลูบหัวน้องสาวเบาๆด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินมากอดข้าวปั้นเพื่อบอกลา

                ลาก่อน ถ้าฉันกลับมาฉันจะกลับมาในฐานะเพือนให้ได้ เจมส์พูด

                โชคดีนะ เจมส์ส่งยิ้มให้ทุกคนก่อนจะเดินลากกระเป๋าใบโตจากไปแบบไม่หันกลับมา

                ทุกคนไปหาไรกินกัน (ไนท์)

                กินอาหารญี่ปุ่นกันดีมั๊ย (หลิว)

                ไปเลย พราวพูดก่อนที่ทั้งหมดจะหันหลังเดินออกไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบกับใครอีกคนที่ยืนส่งยิ้มให้อยู่ตรงหน้า

                หวัดดี ไม่คิดว่าจะได้เจอทุกคนที่นี่ ผู้หญิงหน้าตาน่ารักสดใสยืนส่งยิ้มมาให้ทุกคนก่อนจะเดินตรงมาหากานต์แล้วยื่ดตัวขึ้นจุ๊  o3o แก้มเขาทันที ข้าวปั้นถึงกับตะลึงตาค้างก่อนจะหันไปมองหน้าทุกคนที่กำลังมีสีหน้าเหมือนกับว่าปิดบังอะไรเธออยู่

                ดีใจจังที่ได้เจอเธออีก สบายดีใช่มั๊ย

                สบายดี กานต์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

                เธอดูเปลี่ยนไปมากเลยนะตั้งแต่ที่เราเลิกกัน

                “OoO” ข้าวปั้นเบิกตาโตทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น นี่หมายความว่าผู้หญิงคนนี้เคยคบกับกานต์มาก่อน ทำไมไม่มีใครเล่าให้เธอฟังเลยล่ะ ทุกคนหันมามองหน้าข้าวปั้นทำกำลังทำสีหน้าเหมือนไม่อยากรับรู้ เธอเดินพรวดพราดออกไปก่อนใครทันที

                อ้าว ข้าวปั้นหรอด้วยสิ พราวรีบวิ่งตามออกไปทันทีก่อนที่เรียวจะตามไปอีกคน กานต์ชะโงกหน้ามองตามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะหันกับมามองดูเพื่อนที่ยืนอยู่ด้านหลังแบบงงๆ

                ร้านอาหาร

                สรุปคือยัยนั่นชื่อข้าวหอม เคยคบกับหมอนั่น และยัยนั่นเป็นคนทำให้หมอนั่นกลายเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจเพราะถูกเธอบอกเลิก ฉันสรุปทุกอย่างให้พราวฟัง

                ใช่

                แล้วไง เธอเล่าให้ฉันฟังมันจะได้อะไร

                ก็...กลัวว่าเธอจะเข้าใจพี่กานต์ผิดๆน่ะสิ แฟนเก่าไม่มีทางกลับมาคืนดีกันได้แน่นอน เชื่อฉัน

                เขาจะกลับมาคบกันอีกหรือไม่มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับฉัน เพราะฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับหมอนั่น เชอะ! ที่แท้ก็คิดว่าฉันเป็นตัวแทนของใคร ระหว่างข้าวหอมกับข้าวปั้นหมอนั่นคงอยากดมข้าวที่มันหอมๆมากกว่าข้าวปั้นกระจอกๆอย่างฉันซะมากกว่า

                อย่าพูดแบบนั้นสิ

                อ้าวอยู่นี่เองหรอเราตามหากันแทบแย่  รุ่นพี่ไนท์พูดก่อนจะพาทุกคนเดินมานั่งที่เก้าอี้โต๊ะเดียวกันและดันให้ยัยข้าวหอมนั่นนั่งตรงข้ามกับฉันอีกแถมอีตาเจมส์ยังเสนอหน้านั่งข้างๆเขาอีกด้วย คงจะยังอาลับอาวอนกันอยู่สิถ้า

                กานต์จะกินอะไรดีค่ะ เดียวข้าวหอมสั่งให้ อีตากานต์หันมาจ้องฉันก่อนที่ฉันจะทำเป็นไม่สบตาเขาแล้วทำทีดูเมนูในมือต่อ

                อะไรก็ได้ครับ ทีกับยัยนี่กลับพูครับๆ ซะน่าหยิกไส้ให้ขาดเชียว =_= นี่ฉันเป็นอะไรไปนะทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้นะ หลังจากทุกคนสั่งอาหารกันเรียบร้อยยัยข้าวหอมก็เอาแต่นั่งปล้อนข้าวเข้าปากให้อีกตากานต์จนฉันชักรำคาญเต็มทน นี่ถ้าฉันลุกขึ้นตบยัยนี่จะมีใครว่าอะไรมั๊ยน๊า -__- ดูเหมือนว่าทุกคนที่มองฉันอยู่จะรู้ว่าฉันอึดอัดแค่ไหนเพราะพวกเขาเอาแต่จ้องฉันแล้วก็มองสลบกับอีตาเจมส์ที่กำลังนั่งมองหน้าฉันแบบหนักใจไม่รู้จะเลือกใครดี

                ขอโทษนะค่ะ ที่นี่ไม่ใช่โรงอาหารเด็กอนุบาลที่จะให้คุณครูใจดีมานั่งปล้อนอาหารเข้าปากให้เหมือนคนพิการแบบนี้ ฉันพูดขึ้นอย่างเหลืออดทำเอาทุกคนมองดูกันอย่างกลัวๆ ยัยนั่นมองหน้าฉันด้วยรอยยิ้ม

                ขอโทษค่ะ พอดีฉันแค่อยากจะเอาใจเขาในฐานะคนรักเก่าเท่านั้นเอง ว่าแต่คุณเป็นใครหรอค่ะ พอเจอคำถามนี้เข้าฉันถึงกับอึ้งตอบไม่ได้ ไปไม่เป็นทันทีก่อนที่ฉันจะลุกพรวดขึ้น

                ฉันขอตัวกลับก่อนนะค่ะ พอดีเห็นอะไรที่ไม่น่าเห็นแล้วมันเลี่ยนกินไม่ลง ฉันย้ำคำสุดท้ายอย่างเน้นๆก่อนจะลุกเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

                ข้าวปั้น กานต์ดูเหมือนจะเดินตามออกมาแต่ก็นั่งลงที่เดิม

                ฉันว่าเดี๋ยวฉันไปดูเธอหน่อย ป่ะพราว เรียวรีบดึงพราวลุกออกจากโต๊ะทันที

                มีอะไรกันหรอค่ะ แล้วผู้หญิงคนนั้นเธอเป็นใครค่ะไม่เห็นรู้จักเลย

                เธอชื่อข้าวปั้นครับ ไนท์ตอบ

                ใช่ครับ พอดีเธอคงจะหึงที่เห็นคุณข้าวหอมอยู่ใกล้คู่หมั้นเธอแบบนี้

                คู่หมั้น ยัยข้าวหอมนั่นทวนคำพูดหลิวแบบงงๆ

                นี่ฉันทำให้กานต์กับคู่หมั้นต้องเข้าใจผิดกันหรอค่ะเนี่ย มิน่าเธอถึงดูไม่ชอบขี้หน้าฉันตั้งแต่เห็นกันครั้งแรก ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ เดี๋ยวฉันจะตามไปอธิบายให้เธอฟังเอง ข้าวหอมพูดพลางจะลุกขึ้นไปตามข้าวปั้นแต่กานต์รั้งไว้ก่อน

                ไม่ต้อง ผมอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง กานต์พูดอย่างมีเลศนัยก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 282 ท่าน

Line PM