Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ผูกพันรัก...สุดท้ายด้วยน้ำตา (So many tears) กดไลค์แฟนเพจอัณณ์ศญาได้ที่ http://www.facebook.com/unsaya
อัณณ์ศญา
บทที่ 7 : Hate - Hope (อัพแล้ว 100% นะคะ ชอบตอนนี้จัง...คนแต่งแอบหื่น ^^ )
9
08/11/2553 00:16:21
11563
เนื้อเรื่อง

 
 

บทที่ 7 : Hate & Hope

*** คำแนะนำก่อนอ่าน

แนะนำว่าถ้าเคยอ่านไปแล้ว30% ของบทนี้...
แนะว่าให้เริ่มต้นกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่บรรทัดแรกนะคะ
เพราะจะได้อารมณ์มากกว่าเดิม หุหุ

นิยายเรื่องนี้...เปลี่ยนสไตล์การแต่งแล้วนะคะ ไม่ใช่รักใสๆ แต่จะเติบโตเป็นแบบผู้ใหญ่มากขึ้น คนแต่งกำลังหาอารมณ์กลับไป Rewrite สำนวนการเขียน ตั้งแต่บทแรกๆ อยู่ ^^

Love seen เยอะ
แต่รับรองว่าไม่เรต แต่แรง!!! ด้วยอารมณ์ของตัวละคร เพื่อการพัฒนาของคนแต่งนะคะ ^^

แวะมาทักทายกันได้นะคะที่สิงสถิต


http://my.dek-d.com/prapim/

 











เอาอิมเมจของกวากวาหรือโจฮันซองมาให้ยลโฉมค่ะ

กวากวา...คือเสียงของกบร้อง (กบจีน)

จิ้นจากฮันเกิง วง Super junior ป๋าอาจจาออกจากวงแล้ว???

ซึ่งเป็น Super junior ที่เจ้ชอบหน้าท้องมากเป็นอันดับ 2 รองจากซีวอน 555

ส่วนรูปผู้หญิง...อิมเมจของซอนมุล

จิ้นจากจางริอิน......เพื่อนป๋าฮันนั่นแหละ

ส่วนรูปล่างสุด...อิมเมจของลีมินา
จิ้นจากฮานึลเน็ตไอดอลของเกาหลี (ออลจางมั้ง)



          



            ท่ามกลางพระจันทร์ที่กำลังส่องแสงอย่างช้าๆ บนท้องฟ้าที่มืดมน เหมือนหัวใจของลีมินาที่รู้สึกเปล่าเปลี่ยวอย่างทุกข์ทรมาน ราวกับเธอนั้นกำลังตกอยู่ในความฝันและหมดแรงที่จะโผบินหนีไปให้ไกลจากคนใจร้าย กวากวาที่กำลังฟุบหน้าลงที่ซอกคอนุ่มด้วยอาการหอบเหนื่อย ซึ่งไม่ต่างอะไรกับหญิงสาวร่างบางที่เขากำลังประคองกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง ราวกับว่าเขานั้นหวงแหนผู้หญิงคนนี้นักหนา เรือนร่างของเธอนั้นงดงามของประดุจภาพฝัน ราวกับว่ามินานั้นเป็นนางฟ้าจากสรวงสวรรค์ที่ลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ และกำลังอยู่ใกล้เขาแค่เพียงปลายนิ้วสัมผัส...จนทำให้กวากวานั้นไม่อาจสามารถละสายตาไปจากเธอได้ 
 
           “เธอจะไปไหน
!!!” กวากวาถามมินาเสียงดังจนเหมือนเขากำลังตะคอกเธออยู่ เมื่อร่างบางที่เปลือยเปล่าน่าสัมผัสนั้นกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟากว้าง

            “ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ” เจ้าของน้ำเสียงเบาหวิวตอบกลับเข้ามาด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ

            “ฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงที่เพิ่งนอนกับฉันเสร็จ ลุกไปเขาห้องน้ำหรอกนะ หรือฉันมันน่ารังเกียจนักรึไง” กวากวาพยายามถามมินาด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะไม่อยากให้เธอตกใจกลัวเขาไปมากกว่านี้ เนื่องจากกวากวาเองก็เพิ่งจะรู้ว่าเขาคือผู้ชายคนแรกที่ได้สัมผัสเธออย่างลึกซึ้งแบบนี้ จนเขานั้นเริ่มรู้สึกผิดที่เคยพูดจาดูถูกเธอไว้

            “นายก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่...”มินาตอบกวากวาด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่นิ่งเฉย จนทำให้เขานั้นแทบคลั่ง ก่อนที่จะกระชากตัวของหญิงสาวให้หันกลับมา กวากวาได้แต่มองริมฝีปากอันบวมเจ่อที่กำลังสั่นระริกอย่างน่าสงสาร และร่างอันเปล่าเปลือยของเธอนั้นก็เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำๆ ทั้งหมดนั้น...ล้วนแต่เกิดจากการกระทำเขาทั้งสิ้น

          “ฉันเสียใจ เพราะฉันไม่รู้ว่าเธอไม่เคย...” กวากวามองร่างบางที่กำลังขดตัวเข้าหากันเพื่อปกปิดเรือนร่างอันเปลือยเปล่าที่สั่นระริก ลีมินา...ยังเป็นผู้หญิงที่สะอาดผุดผ่องอย่างที่เขาไม่อยากจะเชื่อ

            “หยุดคำพูดเลวๆ ของนายเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว!” มินาแผดเสียงใส่เขาทันที เพราะความมึนงงที่เธอเคยมีอยู่นั้นหายไปจนหมดสิ้น แล้วตอนนี้เธอก็ไม่อยากรับรู้และไม่อยากฟังอะไรจากเขาทั้งนั้น

            “เธอลองคิดดูดีๆ ว่ามันก็เป็นความยินยอมของเธอด้วยไม่ใช่เหรอ อุตส่าห์เรียนจบจากประเทศที่ค่อนข้างจะ Free Sex แบบนั้น...เธอก็น่าจะเข้าใจอะไรให้มันง่ายๆ หน่อยสิ”

            เขาจ้องมองไปที่ใบหน้าหวานนี้ด้วยความสับสน ถึงแม้ว่าเขาจะใช้กำลังกับเธอในช่วงแรกๆ แต่เธอเองก็เผลอไผลใจให้กับเขาเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นก็น่าจะเป็นความสุขที่เกิดจากความยินยอมของทั้งสองฝ่าย กวากวาคิดในมุมมองแบบผู้ชายตามลักษณะนิสัยของตัวเอง เพราะเขาก็พอจะรู้ประวัติของเธอมาบ้างจากซอนมุล มินานั้นใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่เธออายุได้เจ็ดขวบ ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจเลยที่ผู้หญิงคนนี้จะมีท่าทางที่ดูมั่นใจในตัวเองสูงมาก

            “ใช่..ฉันอยากมีอะไรกับนายเอง พอใจรึยัง!” มินาตะเบ็งเสียงใสเขา

            “ก็แค่นั้น...ยอมรับได้แบบนี้ก็ดี” กวากวาพูดพร้อมกับใช่มือหนาบีบต้นแขนของเธอเอาไว้แน่น ก่อนที่จะกระชากร่างของเธอเข้ามาใกล้มากขึ้น จนตอนนี้ตัวของเธอกำลังเบียดชิดกับแผงอกกว้างของเขา แล้วกวากวาก็ช้อนร่างเล็กอันเปลือยเปล่าแสนปวกเปียกจากโซฟามาไว้ในอ้อมแขน เมื่อคิดดูแล้วว่าเธอคงไม่มีกำลังมากพอที่จะลุกเดินเองได้สะดวก

            “นี่นาย...จะทำอะไร ปล่อยฉันนะ” มินาโวยวายขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่สามารถจะขัดขืนต่อการกระทำของเขาไปได้มากกว่านี้ เพียงแค่เขาเดินไปไม่กี่ก้าวก็มาถึงเตียงนอนหนานุ่ม แล้วกวากวาก็ค่อยๆ ปล่อยเธอลงบนเตียงด้วยความทะนุถนอม...ราวกับเขากลัวว่าเธอจะเจ็บขึ้นมาเพราะเขาอีก

            กวากวามองหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่กำลังกระถดตัวหนี พร้อมกับรีบเอามือคว้าผ้าห่มมาพันตัว ใบหน้าหวานของเธอนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา จนความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจของเขาอีกครั้ง เพราะเขาเองที่เป็นฝ่ายปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้เป็นฝ่ายเผลอไผลใจให้กับเขาด้วยความยินยอมเอง

            “มินา...”

            เขาเรียกชื่อของเธอเป็นครั้งแรก และลองมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธออีกหน ก่อนที่เขาจะเอานิ้วอันเรียวยาวของตัวเองเกลี่ยหยดน้ำใสๆ ออกจากขอบตาของเธอ พลางจับไหล่ทั้งสองของเธอไว้แล้วเลื่อนมือขึ้นไปลูบไล้แก้มนวล ราวกับเขานั้นอยากจะปลอบใจให้เธอหยุดสะอื้น

            “ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด ถ้าผ่านคืนนี้ไป...เธออย่าได้ร้องไห้เพราะคนอย่างฉันอีกเลยนะ เพราะเราคงไม่ต้องเจอกันอีก” เขาสบตาสายตาอันแข็งกร้าวที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของมินาที่กำลังจ้องมองเขาอยู่  ดวงตาคู่นี้ของเธอช่างมีอิทธิพลต่อเขานัก ราวกับว่าประกายตาของเธอนั้นมีเวทมนต์มาสะกดตรึงที่หัวใจของเขาได้อย่างประหลาด จนกวากวาแทบจะรู้สึกขาดการควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

            “ใช่!!! นี่แหละคือสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน คำที่ว่า...เราไม่ต้องเจอกันอีก แล้วนายก็ช่วยลบความทรงจำเกี่ยวกับคืนนี้ออกไปให้หมดด้วย ชีวิตของฉันจะเป็นสุขมากถ้าไม่ต้องมาเจอกับคนอย่างนาย และรู้เอาไว้ด้วยนะว่าฉันจะไม่มีทางเสียน้ำตาเพราะนายอีก”

            มินาพูดออกมาทั้งๆ ที่เธอกำลังร้องไห้อยู่ การพบเจอกับผู้ชายคนนี้แค่เพียงไม่นานราวกับการเล่นดอกไม้ไฟ ที่กำลังไหม้แผดเผาเธอไว้จนเหลือแต่เพียงเถ้าถ่านกับอารมณ์ที่แสนอ้างว้างและสับสน จบคืนนี้เมื่อไหร่เขาและเธอก็ต้องจากกันไปราวกับกำลังจะตื่นจากความฝันอันแสนเศร้า...ถ้าเพียงเท่านั้นจริงๆ แล้วตัวเธอนั้นจะทำอย่างไรต่อไป

            “โอเคๆ ได้ๆ ฉันสัญญา...ว่าเรื่องในคืนนี้จะมีแค่ฉันกับเธอเท่านั้นที่รู้ แต่ถ้าเธอต้องการให้ฉันชดเชยมากกว่านี้...ก็บอกจำนวนเงินที่เธอต้องการมา ฉันจะให้ตามที่เธอต้องการทันที”

            “เงินเหรอ! หึ...นี่คืนนี้ฉันกลายเป็นผู้หญิงขายบริการสำหรับนายไปแล้วใช่ไหม”

            “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...”

            “แล้วความหมายแบบไหน...คือสิ่งที่นายตีคุณค่าผู้หญิงอย่างฉันอยู่ ผู้หญิงขายตัว โสเภณี หรือหญิงบริการ เก็บความใจดีและมีน้ำใจของนายเอาไว้เถอะ เพราะยิ่งนายคิดที่จะหาทางชดเชยให้กับฉัน เพื่อทำให้ตัวของนายเองดูดีขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร...มันก็ยิ่งแสดงออกมาว่าคนอย่างนายมันสารเลวมากแค่ไหน”

            ใบหน้าหวานโต้ตอบเขากลับด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนที่จะเหยียดยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า...นั้นทำให้เธอรู้สึกถึงคำว่าเลวได้อย่างลึกซึ้งเสียจริงๆ

            “เธอ!” กวากวามองหน้าของมินาด้วยความโมโห จนมือทั้งสองข้างของเขากำเข้าหากันแน่น ตอนนี้อารมณ์ของกวากวากำลังโกรธอย่างพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดเพราะคำพูดของมินา

            “ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันพูดดีๆ และทำดีด้วยไม่ขึ้นจริงๆ นะ อย่าลืมสิว่าเมื่อครู่นั้น...ฉันทำให้เธอมีความสุขกับครั้งแรกของเธอมากแค่ไหน เพราะต่อไป...ถ้าเธอคิดที่จะเดินบนหนทางสายอาชีพที่หากินกับเรื่องบนเตียง เธอก็จะได้ช่ำชองขึ้นไง เธอต้องขอบคุณฉันมากกว่านะ...ลีมินา”

            เพี้ยะ!

            เสียงจากฝ่ามือของร่างเล็กที่สะบัดลงมาที่แก้มสากระคายของเขาอย่างเต็มแรง นี่คือสิ่งที่คนปากร้ายอย่างเขานั้นสมควรได้รับ

            “นี่เธอกล้าตบฉันอีกแล้ว!” ตอนนี้แววตาของเขานั้นดูดุดันและน่ากลัวมากจนมินาเริ่มหวาดกลัว

            “ก็ใครให้นายพูดจาดูถูกฉันก่อน นี่อย่าเข้ามานะ!” ดวงตากลมโตของมินาเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อกวากวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้แล้วจูบเธออีกครั้งอย่างรุนแรงเหมือนกับว่าเขากำลังลงโทษเธออยู่ จนหัวใจของมินานั้นสั่นแทบทะลุออกมานอกอก ราวกับว่าเขากำลังแกล้งให้เธอนั้นขาดอาการหายใจ เมื่อกวากวาสอดเรียวลิ้นผ่านไล้เข้าไปจนเธอนั้นสะท้านไปทั้งตัว

            ความจริงแล้วกวากวาเองก็อยากที่จะหยุดสร้างความปั่นป่วนให้กับร่างกายของหญิงสาว แต่ตอนนี้เขาอยากจะสั่งสอนมินามากกว่าที่เธอบังอาจปฏิเสธความหวังดีของเขาที่จะให้เงินสักก้อนกับเธอ เพื่อแลกกับสิ่งที่เธอสูญเสียไป แต่ยัยผู้หญิงที่สุดแสนจะดื้อด้านคนนี้กลับตอบแทนความหวังดีของเขาด้วยการตบหน้า และด่าว่าเขาด้วยถ้อยคำที่รุนแรงอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าพูดแบบนี้กับเขามาก่อน

            “ปล่อยฉันนะ...นี่นายอย่าทำบ้าๆ กับฉันแบบนั้นอีกนะ ฉันเจ็บ...ปล่อยฉันนะ” มินาพยายามดึงมือของตัวเองออกจากมือของเขาด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่เหลืออยู่

            “หึ แล้วครั้งนี้และต่อๆ ไป...ฉันจะทำให้เธอเจ็บจนลืมฉันแทบไม่ลง และมันจะเจ็บมากกว่าที่เธอเคยเจ็บ” กวากวาทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาที่มินาอย่างแนบชิดเพื่อทำให้เธอรู้สึกเจ็บ จนแผ่นหลังของหญิงสาวแทบจะจมลงไปกับเตียง ก่อนที่เขาจะรวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

            กวากวาเองก็ผ่านหญิงมามากมายจนชาชิน แต่เมื่อเขาได้อยู่ใกล้กับผู้หญิงหัวดื้ออย่างมินาหัวใจของเขาก็รู้สึกแปลกๆ ไป จนเขารู้สึกควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ และความรู้สึกแบบนี้ของเขามันก็ไม่เคยเกิดกับใครมาก่อน แม้กระทั่งกับผู้หญิงซึ่งเป็นความรักครั้งแรกของเขา...อย่างซอนมุล

            “มินา...ฉันต้องการเธอ” กวากวาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบ ก่อนที่เขาจะจูบเธออย่างดุดันเพื่อระบายความโกรธ และค่อยๆ ผ่อนคลายลงเหลือไว้แต่ความหอมหวาน เพราะกลิ่นกายหอมๆ อ่อนๆ จากหญิงสาวนั้นทำให้เขารู้สึกยากที่จะควบคุมอารมณ์และความต้องการจนแทบคลั่งของตัวเอง

            “แต่ฉันเกลียดนาย...”

            มินาพยายามเมินหน้าหนีจากสัมผัสของเขา...แล้วพูดออกมาด้วยความยากลำบาก เพราะกวากวากำลังทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัวกับสัมผัสอันเร่าร้อนของเขา แม้ว่ามินาจะพยายามข่มอารมณ์ที่แสนวาบหวามอันเกิดจากความอ่อนไหวในหัวใจของเธอเอาไว้ แต่เมื่อโดนกวากวาผู้ช่ำชองนั้นรุกเร้า...เธอก็อ่อนเอนตามเขาไป เพราะถ้าเธอยิ่งฝืนมากเท่าไหร่ มินาก็รู้สึกว่ามันกำลังจะทำให้เธอรู้สึกขาดใจ และเมื่อทุกครั้งที่ความรู้สึกนี้ของเธอผ่านไป...เขาก็ปลุกเร้าให้เธอเริ่มต้นใหม่อย่างไม่รู้จักพอ จนรู้สึกเหมือนอารมณ์ที่ปราศจากความรักใคร่นี้...กำลังผลักให้เขาและเธอนั้นถลำลึกลงไปก่อนที่ทั้งสองจะหลับใหลในค่ำคืนที่แสนยาวนาน

           

            ในขณะที่โลกนั้นก็ยังคงหมุนต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลใดที่นำพาพวกเขาทั้งสองคนให้ต้องมาพบเจอกัน กวากวารู้สึกตัวตื่นขึ้นในกลางดึก...เมื่อพบว่าร่างบางอันแสนนุ่มนิ่มนั้นกำลังซุกเบียดเข้ากับแผ่นอกกว้างของเขาคล้ายต้องการไออุ่น กวากวาจึงกระตุกโอบกอดร่างเล็กนี้ให้แน่นขึ้นโดยที่เธอนั้นไม่รู้สึกตัว ก่อนที่จะใช้นิ้วมือสางผมที่ปรกหน้าของเธอออกไปด้วยความนุ่มนวล

            “ฉันคงรู้สึกอะไรกับเธอ และรับผิดชอบเธอไปมากกว่านี้ไม่ได้...” ชายหนุ่มมองสองแก้มนวลที่ดูชอกช้ำจากการกระทำของเขา และต้นคอขาวๆ ของเธอที่ถูกเขาประทับตราจนเกิดรอยช้ำสีม่วงเอาไว้

            กวากวาเอาปลายนิ้วอบอุ่นลูบไล้ใบหน้าเธอเบาๆ ไล่ไปตามคิ้วเรียว ดวงตากลมโตที่ปิดสนิท และแพขนตางอนยาวของเธอที่ทำให้มินาเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยๆ ที่แสนน่ารัก...ถ้าเธอจะสงบปากสงบคำและลดความดื้อดึงลงมาสักนิด ใบหน้าหวานๆ ของมินานั้นกำลังซบชิดตัวเขา จนเขาอดใจไม่ได้ที่จะแอบขโมยความหวานหอมจากริมฝีปากบางแต่อวบอิ่มและชวนสัมผัส เขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดที่ทำให้เธอต้องเจ็บ แม้กระทั่งความทรงจำของการจูบกัน ถ้ามินาตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่...เธอคงเกลียดเขามากจนแทบอยากจะลบความทรงจำทั้งหมดในคืนนี้

 

            กวากวารู้สึกชาวาบขึ้นมาในใจเมื่อตรึกตรองถึงสิ่งที่เขาได้ทำไว้กับเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาต้องการประชดว่าที่คู่หมั้นของพี่ชายที่พยายามจับคู่ให้ เขาและมินาก็คงไม่ต้องจบเรื่องราวทุกอย่างลงบนเตียงแบบนี้ แม้ว่าในส่วนลึกของจิตใจกวากวาเองก็รู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง แต่เมื่อเขานึกถึงสิ่งที่ซอนมุลเคยทำไว้กับเขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็เหมือนจะจางหายไปจากความคิดของเขาทันที

            ขอโทษนะ...กวากวา ฉันรักนายไม่ได้ เรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดพลาดของฉันเองที่โทรบอกให้นายมาหา

            กวากวานึกถึงคำพูดที่ซอนมุลเคยบอกกับเขาเมื่อสามปีก่อน การหลับนอนคืนแรกของเขาและซอนมุลมันเป็นสิ่งที่เกิดจากความเต็มใจแท้ๆ แต่ซอนมุลกลับบอกว่ามันเป็นความผิดพลาดสำหรับเธอ แล้วหลังจากนั้นกวากวาก็เพิ่งจะรู้ว่าที่แท้เขามันก็เป็นแค่ทางผ่านที่ซอนมุลใช้เพื่อเป็นสะพานก้าวไปหาพี่ชายของเขาก็เท่านั้น และเมื่อซอนมุลได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาก็เป็นแค่ใครสักคนที่หมดความหมายสำหรับเธอ

            เขามองใบหน้ายามหลับสนิทของมินา และพลางคิดถึงเรื่องในอดีตด้วยความรู้สึกอันแสนเจ็บปวด ผู้หญิงก็เป็นเหมือนกันหมด...พรหมจรรย์อันแสนบริสุทธิ์!!! พวกหล่อนคิดที่จะหวงแหนมันเท่าไหร่กัน!!! ไม่เช่นนั้นผู้หญิงที่เคยเป็นของเขามาก่อนก็คงไม่คิดตัดสินใจแต่งงานกับพี่ชายแท้ๆ ของเขา

            หลังจากนั้น...กวากวาก็ตัดสินใจประคองร่างบางออกจากอ้อมกอด แล้วจัดแจงใส่เสื้อของเขาให้กับร่างอันเปล่าเปลือยของเธออย่างเบามือ และห่มผ้าคลุมร่างอันแสนบอบบางเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง เพราะเขากลัวเธอจะหนาว ก่อนที่เขาจะคว้าเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่อย่างลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่คิดที่จะเหลียวหลังเพื่อหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังนอนหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบา และนอนกลิ้งตัวไปมาบนที่นอนแบบเด็กๆ

           

            เมื่อดวงอาทิตย์ที่เริ่มฉายแสงสว่างให้กับเช้าวันใหม่นั้นได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำตาที่ยังคงรินไหลกับให้กับความเจ็บปวดนั้นก็ยังคงยากที่จะลืมเลือน

            “โอ๊ย!!!

            ลีมินาสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากเบื้องล่างที่แล่นปราบขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองกำลังสวมเสื้อผู้ชายตัวใหญ่โคร่ง มินาเหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาที่ผนังซึ่งบ่งบอกว่ากว่าที่เธอจะตื่นนั้นก็ปาเข้าไปเกือบจะเที่ยงตรง แล้วเมื่อร่างบางพยายามที่จะหยัดตัวขึ้นพิงหัวเตียง เธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บระบมไปหมดทั้งตัว ก่อนที่มินาจะค่อยๆ หยัดตัวขึ้นยืนด้วยสองขาอันสั่นระริกราวกับเด็กตัวน้อยๆ ที่เพิ่งจะหัดเดิน เพื่อฝืนความรู้สึกอันแสนที่จะเจ็บปวดก้มลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกถอดทิ้งไว้ที่พื้นห้อง แล้วพาร่างกายของตัวเองเดินไปยังห้องน้ำด้วยความยากลำบาก

            “ความฝันที่แสนเลวร้ายมันจบลงแล้วสินะ...”

            หญิงสาวยืนจ้องมองตัวเองผ่านกระจกที่แขวนอยู่ในห้องน้ำ ผู้หญิงในกระจกที่เหมือนกับเธอทุกประการ แต่แตกต่างที่เธอนั้นมีความรู้สึกและกำลังเจ็บปวด โดยที่เงาสะท้อนของตัวเองในกระจกนั้นกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรด้วยเลย ถ้าตอนนี้เธอกลายเป็นแค่เพียงเงาในกระจกได้ก็คงจะดี เพราะจะได้ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจและร่างกายอย่างมากมายแบบนี้ไปตลอดกาล

            มินาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานาน กับการยืนนิ่งมองตัวเองจากกระจก เมื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเองได้มากพอ เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วชำเลืองหางตามองไปยังรอยเลือดที่เลอะอยู่บนผ้าปูที่นอน และมองเงินจำนวนหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นวางของบนหัวเตียงด้วยความรู้สึกอ่อนแอในหัวใจ ก่อนที่มินาจะสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้ไป เธอจะต้องลืมเรื่องราวอันแสนเลวร้ายที่เกิดขึ้นนี้ให้ได้ แม้มินาเองก็รู้ดีว่า...ยิ่งพยายามจะลืมเท่าไหร่ มันก็ยิ่งกลับฝังร่องรอยและบาดแผลให้ยิ่งจดจำไว้ในใจมากขึ้นเท่านั้น นี่เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม

    

           


อัพแล้ว 100% นะคะ^^

ติ
มาเยอะๆ ได้ยิ่งดี คนแต่งจะได้พัฒนา

ชมนิดนึงก็ได้ จะได้ตัวลอย 555

 

คอมเม้นมามากอัพไว

คอมเม้นน้อยคนแต่งเล่นตัว

(คนอ่าน: คนแต่งใจร้ายชะมัด T_____T)



ช่วยแวะไปอ่าน...to KISS you!!! ~ ด้วยนะคะ

แก๊งคุณชายยกก๊วนป่วนหัวใจ

http://www.jamsai.com/Story/Story.aspx?StoryID=94089


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 9 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สงสารมิน่าจัง  
จากคุณ ploy/(P2ploy) อัพเดตเมื่อ 24/07/2554 10:08:00
ความคิดเห็นที่ 2
สงสารมินาอ่ะ.......แต่ก็สนุกนะ
จากคุณ ตุ่ม/(Beauty_yuom) อัพเดตเมื่อ 25/06/2554 11:34:46
ความคิดเห็นที่ 3
สงสารมีนาจังเลยนะ แต่ว่าแล้วเรื่องราวของเท็ตสึกับแจวอนละ อย่าให้หายไปนะ  โหวตค่า

จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 21/06/2554 20:00:02
ความคิดเห็นที่ 4
สงสารๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแต่ชอบ NC
จากคุณ hi5bychom/(chompumaka) อัพเดตเมื่อ 05/06/2554 15:51:32
ความคิดเห็นที่ 5
ใจร้ายจัง
จากคุณ jum/([email protected]) อัพเดตเมื่อ 17/04/2554 00:40:54
ความคิดเห็นที่ 6
น่าสงสารมินาอ่ะ แต่ก็สนุกดีนะ
จากคุณ แอม/(jirapothithum) อัพเดตเมื่อ 01/03/2554 00:19:37
ความคิดเห็นที่ 7
ฮันซองจัยร้ายมาก
สงสารมินา
จากคุณ พลอย/(ploy_33) อัพเดตเมื่อ 10/02/2554 16:43:37
ความคิดเห็นที่ 8
สนุกอ่ะ เเต่ฮันซองใจร้ายจัง
จากคุณ เเนทตี้/(nannykiku) อัพเดตเมื่อ 11/01/2554 09:15:43
ความคิดเห็นที่ 9
น่าสงสารอ่ะจัยร้ายจังแต่ก้อหนุกดี
จากคุณ พลอย/(paployy) อัพเดตเมื่อ 30/12/2553 15:03:45
ความคิดเห็นที่ 10
ฮันซองใจร้าย สงสารมินาจัง
จากคุณ Lyon/(prea_ton) อัพเดตเมื่อ 19/12/2553 15:02:02
หน้าที่ 1 จาก 9 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 345 ท่าน