Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ผูกพันรัก...สุดท้ายด้วยน้ำตา (So many tears) กดไลค์แฟนเพจอัณณ์ศญาได้ที่ http://www.facebook.com/unsaya
อัณณ์ศญา
บทที่ 6 One night stand O_o!!!
8
08/11/2553 00:15:55
8960
เนื้อเรื่อง

 

บทที่ 6  One night Stand


 




 



 

อิมเมจของโจฮันซอง

จิ้นจากป๋าฮันแห่ง super junior

ภาพล่าง...............อิมเมจของลีมินา

จิ้นจากเชวฮานึล สาวเกาหลีที่ตาโต๊โต ^____^


             ลีมินาได้แต่มองตามหลังของแจวอนด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอรู้สึกว่าวันนี้แจวอนดูใจลอยผิดปกติ หลังจากที่เพื่อนของเธอเล่าให้ฟังว่าเพิ่งจะได้พบกับเท็ตสึด้วยความบังเอิญที่โรงแรม แล้วเขาก็มาส่งแจวอนที่คอนโด ถึงแม้มินาจะรู้ดีว่าเท็ตสึเป็นพี่ชายของแจวอน แต่สายตาของเพื่อนเธอเวลาที่พูดถึงพี่ชายคนนี้กลับดูเศร้า เหงา และเจ็บปวดอยู่เสมอ

            “เฮ้อ...” มินาลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความสงสัยในอารมณ์ของเพื่อนสนิท ก่อนที่จะแอบหันไปมองคู่นัดบอดของเธอที่กำลังนั่งดื่มวอดก้าอยู่ ใบหน้าของเขาตอนนี้ช่างดูหล่อเหลาจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบแบบแปลกๆ ขึ้นมาอีกครั้ง มินาเอาแต่จ้องมองฮันซองอย่างไม่วางตา จนเขาเริ่มรู้สึกตัวว่าเธอกำลังแอบมองเขาอยู่ ฮันซองจึงเงยหน้าขึ้นมามองแล้วส่งสายตาและคำถามอันแสนเย็นชามาให้เธอว่า “มองอะไร...” เขาถามเธอเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ

            “ปละ...เปล่า ไม่มีอะไร” ด้วยความงุนงงกับความรู้สึกของตัวเอง มินาเลยรีบตอบแล้วหลบสายตาของฮันซองทันที

          ความรู้สึกแบบนี้ที่ไม่เคยรู้สึกและสัมผัสมาก่อน...จนทำให้หัวใจรู้สึกหวิวๆ 

          “เธอพร้อมรึยัง...” ฮันซองกระซิบถามมินา และจับมือของเธอเอาไว้

            “พร้อม...พร้อมเรื่องอะไร” มินาสงสัย

            “ฮึ...อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลย” ฮันซองพูดขึ้นมาพร้อมกับมองเธออย่างดูแคลน จนมินารู้สึกเสียวสันหลังวาบกับดวงตาอันแสนดุดันของเขาที่มองมา

            “เฮ้ย!!! อะไรของนายเนี่ย ปล่อยฉันนะ >O<

            “ซอนมุล...ฉันขอตัวเพื่อนเธอ เพื่อไปทำในสิ่งที่เธอต้องการก่อนนะ” ฮันซองลุกขึ้นแล้ววางแก้วลงกระแทกกับโต๊ะอย่างแรง ทั้งๆ ที่มืออีกข้างของเขายังจับมือของมินาเอาไว้แน่น จนทำให้เธอต้องลุกขึ้นยืนตามเขาไปด้วย

            “เดี๋ยว!!! ฮันซอง...นี่นายคิดจะทำอะไรมินา” ซองมุลตะโกนถามแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกระฮึ่ม

            “ฉันไม่ทำอะไรรุนแรงมากนักกับยัยนี่หรอกน่า เธอไม่ต้องกลัว” ฮันซองทำสีหน้าเย็นชา เขามองหน้าซองมุลด้วยความรู้สึกโมโห จากนั้นเขาก็รีบลากมินาออกไปจากโต๊ะทันที

            “นี่นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี่นะ>O< ฉันเจ็บ!”

            “เงียบน่า!!!” ฮันซองตวาด

            ดูเหมือนว่าคำพูดและความเจ็บของเธอจะไม่ได้ทำให้เขานั้นสนใจ เพราะฮันซองยังคงลากมินาขึ้นไปบนบันไดวนของคลับเพื่อไปยังห้องส่วนตัวที่เขาจองไว้ แม้ว่าเธอจะพยายามขัดขืนโดยการออกแรงบิดข้อมือออกจากมือแข็งๆ ของเขา แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล ตอนนี้มินาได้แต่เกิดคำถามมากมายอยู่ในหัวกับอารมณ์อันแปรปรวนของฮันซอง เพราะเมื่อครู่นี้เขายังดูเป็นผู้ชายนิ่งๆ เฉิ่มๆ ดูแล้วไม่มีอันตรายอะไร แต่ทำไมเวลานี้เขาถึงได้ดูกลายเป็นผู้ชายที่ฉุนเฉียว และโมโหร้ายแบบนี้ด้วย

            “นี่นายมันบ้าไปแล้ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้บ้า>o<

            “เสียงของเธอนี่...มันน่าหนวกหูชะมัด น่าจะจับตีก้นซะให้เข็ด” ฮันซองพูดออกมาด้วยความรำคาญเสียงแหลมๆ ของมินาที่ตะโกนร้องโวยวายไปตลอดทาง โชคดีที่บริเวณทางขึ้นนี้ไม่มีผู้คน...ไม่เช่นนั้นเขาคงตกเป็นเป้าสายตาของคนนับไม่ถ้วน

            “นาย T^T” มินากัดฟัน เธอได้แต่รู้สึกโมโหกับคำพูดของเขา และตอนนี้เธอก็เจ็บข้อมือมากจนน้ำตาแทบไหล

            “นายจะพาฉันไปไหน แล้วนายต้องการจะทำอะไรกันแน่” เสียงของมินาเริ่มสั่นเครือขึ้นมาเรื่อยๆ

            “ให้ตายสิ! เธอนี่มันเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดในโลกเลย!!!

            ฮันซองหลุดปากออกมาด้วยความโมโห และเมื่อเขาลากมินามาถึงชั้นบนสุดของร้าน ซองฮุนก็ผลักร่างเล็กๆ เข้าไปในห้องส่วนตัวสุดหรูที่เขาจองไว้ ก่อนที่จะปิดประตูตามหลังเสียงดังปัง มินาได้แต่ตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อมองแววตาของเขาที่ดูดุดันและน่ากลัว

            “นี่นายคิดจะทำอะไร!” มินายังพยายามถามในสิ่งที่เธอนั้นสงสัย ทั้งๆ ที่ในใจของเธอตอนนี้หวาดกลัวฮันซองแทบตาย 

            “แล้วเธอคิดว่า...ผู้หญิงกับผู้ชายจะทำอะไรกันภายในห้องแบบสองต่อสอง” ฮันซองพูดพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ ในขณะที่เธอได้แต่ถอยหลังหนีเขาด้วยความกลัวจนขาของเธอชนเข้ากับโซฟาที่สามารถปรับนอนได้จนล้มลง นั่นแสดงว่า...ทางหนีทีไล่ของเธอนั้นได้หมดลงแล้ว

            “ฉันแค่มานัดบอดกับนาย...ไม่ได้คิดจะมาให้นายทำเรื่องอย่างว่านะ แล้วฉันก็ไม่ได้ชอบนายด้วย>o<

            “หึ...แล้วเรื่องอย่างว่าของเธอมันจำเป็นต้องมีความรักหรือความชอบอะไรนั่นด้วยเหรอ ฉันว่ามันไม่จำเป็นมั้ง”             เมื่อฮันซองพูดจบ...เขาก็เคลื่อนเข้ามาประชิดตัวเธอไว้ได้ทันพอดี มินาได้แต่พยายามเบี่ยงตัวหลบเขาจนแผ่นหลังของเธอนั้นแทบจะติดไปกับผนังโซฟาอยู่แล้ว ทำให้ตอนนี้มินากำลังเหมือนลูกแมวที่ตกอยู่ภายใต้วงแขนของเสือที่ตัวสูงใหญ่และแสนจะดุร้าย

            “อะ...ออก ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

            “ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้เธอ แต่มันจำเป็น”

            “จำเป็นเรื่องอะไร”

            “เธอไม่จำเป็นต้องรู้...แค่คืนนี้เธอทำหน้าที่ระบายอารมณ์ของฉันให้ไหวก็พอ”

            “ระบายอารมณ์ -_-??? หมายความว่านายจะ...จะ...ไม่นะ ปล่อยช้านนน>O<!!!” มินาพยายามตะโกนออกมาสุดเสียงและดิ้นสุดกำลังเมื่อเริ่มคิดถึงอันตรายจากฮันซองที่เธอต้องพบเจอ ไม่น่าเชื่อว่าการมานัดบอดของเธอในครั้งนี้จะนำพาให้เธอมาพบเจอกับความซวยครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต จากผู้ชายแปลกหน้าที่เธอรู้จักแค่ชื่อ T__T

            “ฉันบอกให้เงียบ!

            “ไม่! ฉันจะตะโกนให้หูนายแตกไปเลย ปล่อยช้านเดี๋ยวนี้น้า>O<” มินาตะโกนออกมาสุดเสียงได้ไม่นาน เสียงร้องของเธอนั้นก็ถูกดูดกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอันร้อนรุ่มจากอารมณ์อันร้อนแรงของฮันซองกดทับลงมาที่ริมฝีปากบางของเธออย่างรวดเร็ว แล้วบดขยี้อย่างแรงจนเธอรู้สึกเจ็บ

            “อื้อ...อื้อ...”

            มินาพยายามขัดขืนต่อริมฝีปากที่กำลังจ้วงจาบอย่างหยาบคายต่อริมฝีปากของเธอ เพราะฮันซองกำลังบังคับให้เธอเผยอปากออกแล้วรับลิ้นอุ่นๆ ของเขา ทั้งๆ ที่เธอไม่ต้องการ แม้ว่าสัมผัสของฮันซองนั้นจะทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวและวาบหวามมากก็ตามที จนตอนนี้มินารู้สึกว่าเขากำลังทำให้จูบแรกของเธอทำเอาปากนั้นบวมเจ่อไปหมดแล้ว จนกระทั้งฮันซองยอมถอนริมฝีปากออก...ก่อนที่จะถอดแว่นตาของตัวเองเพื่อขว้างทิ้งออกไปอย่างไม่ใยดี เพราะมันทำให้เขารู้สึกจูบเธอได้อย่างไม่ค่อยสะดวกนัก

            “กวากวา...นายคือกวากวานี่นาO_o!!!

            เมื่อมินาได้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้โดยที่ไม่มีแว่นตามาบดบัง เธอก็จำได้ทันทีว่าเขาคือ กวากวา ลูกครึ่งจีน-เกาหลี...หนึ่งในเจ็ดหนุ่มแห่งวง Sappheiros ซึ่งเป็นวงบอยแบนด์อันดับหนึ่งของเอเชีย ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้เธอนั้นรู้สึกคุ้นๆ สายตาของเขาที่ถูกอำพรางไว้ภายใต้แว่นตาอันหนาเตอะ แล้วทำไมนักร้องชื่อดังอย่างเขา...กวากวา หรือโจฮันซอง ต้องปลอมตัวมาออกเดตแบบนัดบอดแบบนี้ด้วย แล้วที่สำคัญทำไมเขาต้องมาจูบเธอด้วยเนี่ย T^T

            “ใช่! ฉันคือกวากวา ผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอคงดีใจล่ะสินะที่ได้จูบกับฉัน...อย่างดูดดื่ม” กวากวาหรือฮันซองพูดกับชอนซาด้วยน้ำเสียงดูแคลน เพราะเขาคิดว่าเธอคงไม่ต่างจากผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา ที่ลุ่มหลงและหลงใหลแค่เพียงรูปกายภายนอกของเขาเท่านั้น ยกเว้นไว้แต่เพียงซอนมุลเท่านั้นที่มีความจริงใจให้กับเขาอย่างแท้จริง แต่เสียอย่างเดียวที่...ซอนมุลนั้นไม่เคยรู้สึกกับเขามากไปกว่าคำว่าเพื่อนกัน

            เพี้ยะ!!!

            ใบหน้าขาวใสของกวากวาสะบัดไปตามแรงเหวี่ยงของฝ่ามือ จนเขารู้สึกชาวาบไปทั้งหน้า ก่อนที่จะหันกลับมามองตัวต้นเหตุด้วยความเดือดจัด

            “เชอะ...ต่อให้นายหล่อกว่านี้ ดูดีกว่านี้ หรือมีชื่อเสียงมากกว่านี้อีกสักสิบเท่า ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะช่วยทำให้ฉันรู้สึกภาคภูมิใจ หรือรู้สึกดีขึ้นมากับปากสวะๆ อย่างนายหรอกนะ”

            กวากวามองมินาด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความโกรธจัดกับคำพูดของเธอ แต่ยังไม่ทันที่มินาจะพยายามลุกออกไปจากโซฟา กวากวาก็กระชากร่างเล็กเข้าหาตัว ทั้งๆ ที่เธอพยายามผลักอกกว้างของเขาออกไป แต่ก็เหมือนว่าเรี่ยวแรงที่เธอมีนั้นจะเทียบไม่ได้เลยสักนิดหากเทียบกับอารมณ์อันโกรธเกรี้ยวของเขา

            “แล้วเธอก็จะรู้ฤทธิ์...ปากสวะๆ ของฉัน”

            กวากวามองใบหน้าเรียวของของมินาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างหยิ่งทระนง แม้ว่าเธอจะตกอยู่ในอาณัติของเขาจนขยับเยื้อนตัวไปไหนไม่รอด พอเขาพูดจบริมฝีปากร้อนๆ ก็ประกบลงมาโดยที่มินานั้นไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่เขาจะบดขยี้ริมฝีปากบางอันอ่อนนุ่มของเธออย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งแรก จนเธอนั้นรู้สึกถึงรสเฝื่อนๆ ขมๆ ของวอดก้าจากริมฝีปากของเขา ซึ่งทำให้มินานั้นรู้สึกมึนงงและปั่นป่วนไปหมด เขากำลังทำลายความฝันและความรู้สึกเรื่องจูบแรกของมินาไปจนหมดสิ้น

            ชายหนุ่มยอมถอนริมฝีปากออก ก่อนที่เธอจะขาดใจเพราะรสจูบอันแสนดุเดือดของเขาเสียก่อน กวากวามองดูร่างเล็กที่อยู่ภายใต้อ้อมแขนของเขาที่ดูหมดกำลังลง ทีแรกเขาคิดว่าเธอนั้นจะง่ายเหมือนกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาเคยเจอ แต่ตรงกันข้ามมินากลับต่อต้านเขาสุดกำลัง แต่ผู้หญิงอย่างนี่แหละ...ที่เขาชอบ เพราะยิ่งเธอเกลียดเขามากเท่าไหร่ เรื่องราวต่อจากนี้ไปก็จะยิ่งง่ายขึ้น จะได้ไม่ต้องมีการผูกมัดอะไรให้เจ็บปวดใจไปทั้งสองฝ่าย เพราะเขาแค่ต้องการผู้หญิงคนนี้ เพื่อประชดซอนมุลที่พยายามหาคู่ให้กับเขา ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ว่าเขานั้นชอบเธอมากแค่ไหน ถือว่าเป็นความซวยของเธอในคืนนี้แล้วกันนะ...ลีมินา

            “เธอจะยอมแพ้ฉันรึยัง”

            “มะ..ไม่” กวากวาได้แต่มองดูเจ้าของใบหน้าแดงก่ำที่ยังไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ ดูท่าทางว่าเกมส์นี้ของเขาจะไม่ได้เล่นง่ายๆ เสียแล้ว

            “ถ้าอย่างนั้นเธอก็จงเตรียมใจไว้สู้ฉันให้ได้แล้วกัน เพราะฉันจะทำให้เธอยอมฉันเอง” แล้วใบหน้าอันแสนคมคายของเขาก็ซุกไซ้ไปที่ซอกคอนุ่มๆ ของเธอ ก่อนจะใช้ริมฝีปากดูดเม้มผิวหนังบางจนเป็นรอยแดงช้ำ

            “อย่า...อย่านะ >///<

            กวากวากำลังจะทำให้ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกไปหมดจนไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืน ทั้งๆ ที่เธอพยายามต้านทานอารมณ์ที่กำลังบังคับจิตใจให้อ่อนระทวย มินาได้แต่หลับตาแน่นเมื่อชุดกระโปรงที่เธอสวมใส่มากำลังถูกเลิกขึ้นมาจนถึงเอว แล้วกวากวาก็โยนเสื้อผ้าของเขาและเธอทิ้งไปที่พื้น ริมฝีปากของเขากำลังกดลงไปตามร่างอันสั่นระริก ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปตามแรงปรารถนา ร่างของเขานั้นยังคงกดเบียดเธอไว้ ก่อนที่จะกระชากแขนของเธอรวบไว้เหนือหัว แล้วเริ่มรุกเข้าหาเธออย่างรวดเร็วอีกครั้ง จนทำให้มินารู้สึกหวาดกลัวและสับสนว่าตัวเองต้องการให้เขาหยุด หรือต้องการอะไรกันแน่

            “ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้!” มินาพยายามบอกออกมาทั้งๆ ที่เสียงสั่นจนแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ เขากำลังทำให้เธอกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

            “เธอก็คิดซะว่าฉันเหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านมาของเธอก็แล้วกัน...”

            สิ้นคำพูดเขาก็ก้มลงซุกไซ้ริมฝีปากตรงไปที่ซอกคอของเธอ และไล่มาจนถึงเนินอกจนเขาได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่กำลังเต้นแรงอย่างถี่ยิบ แม้ว่ามินาจะดิ้นรนขัดขืนแค่ไหน แต่ร่างของเขาก็ยังคงเบียดทับร่างของเธอเอาไว้ แล้วสุดท้ายของค่ำคืนแห่งความมืดมิด...เสียงลมหายใจของเขาและเธอก็หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง กับบางสิ่งที่ถูกเชื่อมต่อกันด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้งที่ไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เกิดจากอารมณ์ที่อยู่เหนือจิตใจในค่ำคืนที่แสนมืดมนและสับสน

 

            ในขณะเดียวกันนั้นแจวอนที่กลับมาจากการไปเข้าห้องน้ำ เมื่อไม่เห็นเพื่อนสาวของเธอกับฮันซองอยู่ที่โต๊ะ เธอก็คาดคั้นเอาจากซอนมุลจนทราบว่ามินาออกไปไหนไม่รู้กับฮันซอง แจวอนได้แต่เดินตามหามินาอยู่ภายในร้านด้วยความเป็นห่วง เพราะเพื่อนเธอกำลังหายออกไปกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งจะได้พบกันเป็นครั้งแรก แถมมินายังไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลยสักอย่าง เพราะกระเป๋าของมินานั้นยังคงวางอยู่บนโต๊ะ

            “ฉันว่าเธอหยุดตามหามินาเถอะนะ มินาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วย่อมดูแลตัวเองได้น่า แม้ว่ายัยมินาจะมีนิสัยเหมือนเด็กๆ ก็เหอะ และอีกอย่างเพื่อนของฉัน คงไม่ทำอะไรเกินเลยกับยัยมินาหรอกน้า ฮันซองเขาเป็นสุภาพบุรุษพอ^^” ซอนมุลพยายามบอกกับแจวอนที่ดูร้อนใจกับการหายออกไปด้วยกันของมินาและฮันซอง

            “แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้...” แจวอนพูดขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจ

            “คงเป็นเพราะเธอรักและเป็นห่วงมินามาก แต่เชื่อฉันเถอะนะว่าฮันซองดูแลมินาได้น่า^^

            ซอนมุลพยายามยืนยันให้แจวอนเชื่อมั่นในตัวของฮันซองเหมือนที่เธอเชื่อมั่นเขา เพราะเธอกับเขานั้นเป็นเพื่อนกันมานาน ก่อนที่ฮันซองจะได้เข้าไปเป็นศิลปินฝึกหัดที่บริษัท KM Music Entertainment เสียอีก และแม้ว่าตอนนี้เขาจะกลายเป็นศิลปินชื่อดังไปแล้วก็ตาม แต่ความสัมพันธ์ของเพื่อนระหว่างเขาและเธอก็ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่เสมอไม่มีวันแปรเปลี่ยนไป

            “แล้วเพื่อนของเธอ...ไว้ใจได้แค่ไหนกันเชียว”

            “ไว้ใจได้สิ เพราะฉันรู้จักกับฮันซองมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาเป็นคนดีและน่ารักมาก ไม่งั้นฉันคงไม่กล้าแนะนำให้มินาได้รู้จักกับฮันซองหรอกน่า”

            ซอนมุลพยายามอธิบาย เพื่อให้แจวอนรู้สึกสบายใจขึ้น และการที่เธออยากให้ฮันซองนั้นได้รู้จักกับมินาก็เพราะเธออยากให้เขาเปิดใจมองผู้หญิงในด้านที่สวยงามบ้าง และเธอก็เชื่อว่ามินาจะสามารถทำให้หัวใจของฮันซองที่เต็มไปด้วยความรักที่แสนเจ็บปวดนั้นสดใสขึ้นมาได้บ้าง เพราะนับตั้งแต่ที่เธอปฏิเสธความรักและความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้เธอเพื่อรับหมั้นกับพี่ชายของเขา ฮันซองก็แทบจะไม่เคยเปิดใจรับผู้หญิงคนไหนให้ผ่านเข้ามาในชีวิตอีกเลย เธอก็แค่อยากจะช่วยทำให้ฮันซองได้พบกับผู้หญิงที่ดีๆ สักคน แล้วมีความรักที่แสนสดใส เพื่อชดเชยความผิดที่เธอเคยทำไว้กับเขาก็เท่านั้น

            “ฉันก็ขอให้เพื่อนเธอเป็นอย่างนั้น กับเพื่อนของฉันด้วยแล้วกันนะ...” แจวอนบอกออกมาเบาๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ เพราะถึงอย่างไรเธอก็อดห่วงมินาไม่ได้อยู่ดี



 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 6 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อยากให้ทั้งเรื่องเป็นเรื่องของเท็ตสึกับแจวอนอ่ะ อย่าเพิ่งเอาคนอื่นมาปน มันอ่านแล้วสับสน วกไปวนมายังไงก็ไม่รู้

จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 21/06/2554 19:46:05
ความคิดเห็นที่ 2
จากคุณ เเนทตี้/(nannykiku) อัพเดตเมื่อ 11/01/2554 08:55:15
ความคิดเห็นที่ 3
ใจร้ายจังเลย
จากคุณ nong/(nong_nongka) อัพเดตเมื่อ 12/12/2553 17:58:48
ความคิดเห็นที่ 4
เยี่ยม
จากคุณ Bowtie/(BowtieHana) อัพเดตเมื่อ 01/09/2553 16:28:49
ความคิดเห็นที่ 5
น่าสงสารมินา!!
จากคุณ มิ้นท์/(mint_mard) อัพเดตเมื่อ 20/08/2553 15:11:42
ความคิดเห็นที่ 6
จากคุณ Super junior/(ruksj) อัพเดตเมื่อ 19/08/2553 16:44:24
ความคิดเห็นที่ 7
จากคุณ prow/(prow7040) อัพเดตเมื่อ 14/08/2553 08:59:50
ความคิดเห็นที่ 8
จากคุณ ลูกน้ำ/(am_3938) อัพเดตเมื่อ 11/08/2553 23:52:06
ความคิดเห็นที่ 9
จากคุณ ขวัญ/(kwun_mika) อัพเดตเมื่อ 11/08/2553 19:00:17
ความคิดเห็นที่ 10
จากคุณ ขวัญ/(kwun_mika) อัพเดตเมื่อ 11/08/2553 19:00:11
หน้าที่ 1 จาก 6 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 314 ท่าน