Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love valantine หลงรักร้ายนายรุ่นพี่ตัวเเสบ
Sapeca
ตอนที่1 St. Valentine days
2
08/09/2554 15:36:17
739
เนื้อเรื่อง

1.

St.Valentine days

 
07.02 น. 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์
ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามในยามเช้าพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด บรรยากาศในวันนี้เรียกได้ว่ามันช่างเหมาะกับวันแห่งความรักจริงๆ ระหว่างทางไปโรงเรียนฉันก็เหลือบไปเห็นโปสเตอร์สีชมพูขนาดใหญ่ที่คุ้นหน้าคุ้นตาติดอยู่หน้าร้านขายเบเกอร์รี่ใกล้ๆ ฉันยืนมองชายสองคนที่ยืนในโปสเตอร์ก่อนจะเดินจากมาพร้อมกับรอยยิ้ม
ใช่...และแล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้ วันที่ได้ใช้ชีวิตของเด็กม.ปลายให้คุ้มค่า ในวันวาเลนไทน์อันศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ วันที่ฉันจะได้มอบช็อกโกแลต(ที่ตรากตรำ)ทำเองให้กับรุ่นพี่ที่ฉันแอบรักมานานแรมปี>.<!ฉันจะทำให้รุ่นพี่ฮาคุรับช็อกโกแลตของฉันให้ได้คอยดูสิ แอนนี่ไฟท์ติ้ง-^-o!!!
“ฮัลเหลเย่โย่ ฮัลโหลโย่เย่ หวัดดีแอนนี่ หน้าตาดูไม่ได้เอาซะเลยนะ>.<!” เสียงใสๆดังขึ้นทักทายหลังจากที่ฉันเดินเข้าห้องมาได้ไม่นานนัก
“หวัดดีจ้า ว่าแต่โบว์เหอะทำไมวันนี้มาเช้าจัง”
“วันนี้เป็นวันดี มีสิริมงคล ดลบันดาลเรา เข้าโรงเรียนแต่เช้าไงล่ะ เรื่องอุนจิๆแบบนี้ใครๆก็รู้^^d”
โบว์...เพื่อนสาวอีกคนหนึ่งในกลุ่ม เธอเป็นคนที่อารมณ์ดี-ดีมาก มากเสียจนฉันเองก็อยากจะจับไปเข้าศรีธัญญา-_-;;เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่อารมณ์ขันอยู่ตลอดเวลา...ตลอดเวลาจริงๆ ความบ้าของเธอยังไม่หมดอยู่แค่นี้นอกจากเธอจะเป็นคนอารมณ์ขันแล้วเธอยังคลั่งซีรีย์มาก-มากที่สุดอีกด้วย หากวันไหนเธอไปดูซีรีย์ที่ชอบมา เธอจะเล่าให้ทุกคนฟังเป็นสิบๆรอบ-_-;;
“จ้าๆ แล้วนี่คู่หูโบว์ไปไหนแล้วล่ะทุกทีจะตัวติดกันตลอดไม่ใช่เหรอ”
“ใช่!ยกเว้นตอนอุนจิจ้า~”
“งั้นก็แสดงว่า...”
“แซทไปอุนจิไง^^”
“อ่า...จ๊ะ^^;;”
“เออ แอนนี่แล้วนั่นถุงอะไรอ่ะ ชมพูแปร๊ดมาเชียว”
ฉันหันไปมองถุงสีชมพูใบใหญ่ที่เอาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันกลับมาหาโบว์ดังเดิม
“ช็อกโกแลตน่ะ”
“ช็อกโกแลต?”เธอทวนคำ
“อืม”
“เอ๊ะ!หรือว่า...”
โบว์ลดเสียงพร้อมกับหรี่ตาลงมามองฉันแล้วแสยะยิ้มที่มุมปาก ฉันพยักหน้ารับเป็นนัยๆก่อนจะส่งสัญญาณบอกไปว่าห้ามบอกใคร
“ฮั่นแน่~ฮั่นแน่~ฮั่นแน่~โอเคๆได้ๆไม่บอกใครหรอก^^v”
“อะไรไม่บอกใคร เดี๋ยวนี้มีความลับกับเพื่อนแล้วเหรอ”
เสียงน้อยใจของใครบางคนดังขึ้นข้างหลัง ฉันหันกลับไปมองสองสาวที่กำลังเดินเข้ามาในห้องด้วยอาการน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด
“อ้าว หวัดดีนุ๊ก-นิว เราสองคนกำลังคุยกันเรื่องถุงสีชมพูน่ะ^^”โบว์ทักทายเพื่อนผู้มาใหม่อย่างอารมณ์ดี
“ถุงสีชมพู?”นุ๊กทวนคำ
“มันคืออะไรเหรอ”นิวถาม
นุ๊ก-นิวสองสาวฝาแฝดที่อยู่กลุ่มเดียวกัน พวกเธอเป็นฝาแฝดที่เหมือนกันทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง ส่วนสูง น้ำหนักหรือการแต่งตัว แต่มีสิ่งเดียวที่ไม่เหมือนกันนั่นก็คือ ‘หน้าตา’เหตุมาจากพวกเธอเป็นฝาแฝดจากไข่คนละใบจึงไม่แปลกหากมีคนถามว่า ‘นี่ใช่ฝาแฝดกันจริงๆเหรอ’แต่ฉันว่าหน้าตาของพวกเธอก็ไม่ได้ต่างกันมากมายขนาดนั้นหรอก มองไปมองมาก็เหมือนกันนิดหน่อย-_-;;
“คือว่านะ ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ เอาให้ ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ หล่อๆ ซุบซิบ ซุบซิบ”
“อ๋อ...ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ พี่คนนั้น ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ สูงๆ ซุบซิบ ซุบซิบ”
“ใช่ๆ ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ ลูกครึ่ง ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ ขาวๆ ซุบซิบ ซุบซิบ”
ฉันมองเพื่อนสาวทั้งสามคน ‘ซุบซิบ ซุบซิบ’อยู่ใกล้ๆ ความจริงไม่ต้องซุบซิบมากขนาดนั้นก็ได้นะ ทำยังกับฉันเป็นคนนอกยังงั้นแหละ-_-;;
“ยะโฮ แอนนี่! วันนี้ลมอะไรหอบมาแต่เช้าเชียว^^”เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกับมือที่วางอยู่บนไหล่ของฉัน ฉันจึงละความสนใจจากเพื่อนสาวทั้งสามคนมายังคนทักทายทันที
“อ้าวหวัดดีแซท ว่าแต่ไปอุนจิมาเสร็จแล้วเหรอ”
“อืมมมม ว่าแต่...หน้าตาดูแปลกๆนะวันนี้ เมื่อคืนไปทำอะไรมา...เอ...หรือว่า!!!ช็อก...”
โป๊ก!!!
“โอ๊ย!”
ยังไม่ทันที่แซทจะพูดจบหนังสือเล่มหนาที่อยู่ในมือของต่ายที่กำลังเดินเข้ามาในห้องก็ถูกประทับอยู่บนหัวของแซทอย่างแรง เห็นแล้วเจ็บแทน-_-;
“เสียงดังเอะอะอะไรแต่เช้าเนี่ย หือ?”
ต่ายในสถานะหัวหน้าห้องดีเด่น เดินเข้ามาในห้องด้วยทวงท่าที่สง่าผ่าเผยสมกับตำแหน่งหัวหน้าห้องดีเด่นประจำปี ฉันล่ะอยากรู้จริงๆเลยว่าถ้าเธออยู่ในสถานะบ้าดาราอยู่ตลอดมันจะเป็นยังไงนะ-_-
“หัวหน้าอ่ะ ฉันเจ็บนะT^T”
“ดี! อยากส่งเสียงดังดีนัก...หือ...แอนนี่ไปทำอะไรมาทำไมหน้าตามัน...แปลกๆ”
ประโยคหลังต่ายหันมาพูดกับฉันหลังจากที่เธอจ้องหน้าฉันได้พักหนึ่ง หนำซ้ำเธอยังใช้มือจับคางฉันแล้วบิดไปบิดมาเหมือนกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าฉันไว้ จากนั้นเธอก็ใช้สายตามองสำรวจใบหน้าฉันอย่งาจริงจังอีกครั้ง-_-;;
“เอ่อ...ต่าย...คือว่า...ไม่มีอะไรหรอก...”
“เงียบน่า...กำลังหาจุดบกพร่อง”
“-__-;”หาจุดบกพร่อง...นี่เธอเป็นพนักงานขายครีมบำรุงผิวไปแล้วเรอะ!
“อยู่ที่ไหนนะ...อืมมม...เอ๊ะ!เจอแล้ว!นี่มันอะไรกันเนี่ยO_O! นุ๊ก!!!”ต่ายตกใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะตะโกนเรียกนุ๊กเสียงดังลั่น
“จ๋า~”
“จัดการหน้าของแอนนี่ด่วน!ด่วยเลย!”
ไม่ว่าเปล่าต่ายยังผลักฉันให้ไปยืนอยู่ตรงหน้านุ๊กในความเร็วหนึ่งเมตรต่อวินาทีอีกต่างหาก นุ๊กจับคางฉันแล้วบิดไปบิดมาพลางทำหน้าครุ่นคิด
“หือ? นี่มันอะไรกันเนี่ย...”
หืม...อะไรหน้าฉันมีอะไรติดเหรอ ลูกกระเดือกหรือไงถึงได้พากันตกใจแบบนั้น-_-^
“นิว”นุ๊กเรียก
“ว่าไง?”
“เตรียมของ...งานเข้าแล้ว~”
“โอเค...ขอมาก็จัดให้”
ฉันมองตามนิวไปก่อนจะรีบเผ่นทันทีเมื่อเห็นกล่องอุปกรณ์  แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้านุ๊กก็คว้าตัวฉันไว้ได้ทัน ไม่นะ!ฉันยังไม่อยากทำT^Tใครก็ได้ช่วยฉันที!ฉันดิ้นขลุกขลักเตรียมจะวิ่งทุกฝีก้าวและดูเหมือนว่านุ๊กเองก็เริ่มหยิบของชิ้นแรกขึ้นมาแล้ว...
“นิว!ต่าย!จับตัวแอนนี่ไว้!”
สิ้นเสียงประกาศิตร่างของฉันก็ถูกจับด้วยเพื่อนสาวทั้งสองคนก่อนจะถูกกดให้นอนราบกับโต๊ะ
ไม่นะ...ไม่เอา...
“ม่ายยยยยยยยTOT!!!”
 
08.45 น. คาบที่ 1 วิกฤตใบหน้าผ่านพ้น เริ่มปฏิบัติการการให้ช็อกโกแลต
ซ่า!ซ่า!ซ่า!
เสียงน้ำที่ไหลจากก๊อกน้ำลงกระทบกับอ่างล้างหน้าดังสะท้อนในห้องน้ำ ฉันรองน้ำจากก๊อกมาล้างหน้าที่แดงก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศสุกของตัวเองอย่างอ่อนใจ
“เป็นไงบ้างแอนนี่ หายดีหรือยัง?”
“อืม...ก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย รู้สึกว่ามันจะเริ่มจางลงแล้วล่ะ”
“เอาผ้าเช็ดหน้าหน่อยเป็นไง”
“ขอบใจ..”
ฉันรับผ้าขนหนูจากโบว์มาถือในมือ จากนั้นก็เอามาเช็ดหน้าที่แดงเหมือนลูกมะเขือเทศจางๆของตัวเองพลางถอนหายใจเบาๆ
“ไหนดูหน่อยสิ...อืม...ใบหน้าแดงๆแบบนี้...อืม...โป๊ะเช๊ะ!”
“โป๊ะเช๊ะ? โป๊ะเช๊ะเรื่องอะไร”
ฉันถามเจ้าของดวงตาคมสวยที่กำลังจับหน้าฉันหมุนไปหมุนมาอย่างไม่ยอมหยุด
“หน้าแดงๆแบบนี้เหมาะมากสำหรับการสารภาพรัก>.<”
“หา?”
“ไม่จริงเหรอไง แอนนี่ก็แค่ไปยื่นช็อกโกแลตให้รุ่นพี่ ทำท่าเขินอายให้เข้ากับใบหน้าแดงๆนี่ แล้วพูดไปว่า...อะแฮ่ม...รุ่นพี่คะ ฉันตั้งใจทำช็อกโกแลตนี่ทั้งคืนเพื่อรุ่นพี่เลยนะคะ กรุณารับของฉันไว้ด้วยเถอะค่ะ...”
ฉันยืนมองโบว์ที่กำลังพูดเลียนแบบเสียงของฉันอยู่ซึ่งฉันคิดว่าเสียงของฉันมันคงไม่สูงขนาดนี้-_-; มีอีกอย่างที่ฉันงงกับการกระทำของเธอไอ้ท่าที่เอามือประสานกันและจับกันไว้ แล้วลำตัวที่บิดพลิ้วไปบิดพลิ้วมานั่นมัน...ท่าอะไรกัน-*-
ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเอาผ้าขนหนูพาดไว้บนบ่าของโบว์ ให้ตายสินี่ฉันเพิ่งจะหลุดมาจากการบำรุงหน้ามรณะนั่นมาหมาดๆแล้วนี่ยังให้ฉันมาเจอเพื่อนที่น่ารักของฉันเพ้อเจ้อไม่เป็นเรื่องอยู่อย่างนี้อีกน่ะเหรอ โอพระเจ้า!!!ท่านช่างใจร้ายอะไรอย่างนี้นะT^T
“กรี๊ดดดดด!!!”
“กร๊าดดดดด!!!”
เสียงกรี๊ดกร๊าดของคนกลุ่มใหญ่ที่ดังออกมาจากตึกชีววิทยาดึงดูดฉันให้หยุดมอง นั่นพวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?
“พี่คะ! ได้โปรดรับของฉันด้วย!”
“พี่คะ รับช็อกโกแลตของฉันดีกว่า!!!”
“ไม่!ของฉันดีกว่า!”
“กรี๊ดดด!หยุดนะเขาจะรับของฉันย่ะ พวกเธอน่ะหลีกไป!”
“อะไรกันยัยอ้วน!เธอนั่นแหละหลีกไป!”
“กรี๊ดดดด!!!”
ฉันมองดูผู้หญิงกลุ่มใหญ่ๆที่กรี๊ดกร๊าดกันเสียงดังลั่นพร้อมกับถือกล่องช็อกโกแลตเบียดกันไปเบียดกันมาอยู่แถวๆโถงโล่งของตึก โดยมีชายร่างสูงที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดียืนอยู่กลางวง ใช่...ใบหน้าเนียนใส ริมฝีปากสีส้มอ่อนที่รับกับจมูกโด่งเป็นสัน และปิดท้ายที่ทรงผมรากไทรสีน้ำตาลเกือบแดงนั่น...ฉันรู้จักเป็นอย่างดีเชียวล่ะ ว้า~ให้ตายสิฉันพูดไม่ออกเลย ฉันไม่คิดว่าเลยว่าพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันคนนั้นจะป๊อปปูล่ามากขนาดนี้
“แอนนี่ รอด้วยสิ>.<!”
เสียงใสๆที่ดังมาจากห้องน้ำตะโกนตามหลังมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะวิ่งเข้ามาหา
“อะไรกันเนี่ย รอกันหน่อยไม่ได้เหรอไง”
“โทษที”
“ช่างเหอะ...ว่าแต่กำลังมองดูอะไรอยู่เหรอ^^”
ว่าแล้วโบว์ก็ชะเง้อคอมองตาม เธอมองอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วหันหน้ากลับมาหาฉัน
“นั่น...ใช่พี่แอล...หรือเปล่า?”
“อืม”
“ว้าว!แฟนคลับเยอะจริงๆน้า”
“ใช่มั้ยล่ะ ฉันยังนึกไม่ถึงเลย”
“เปล่าหรอก ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามีแฟนคลับเยอะขนาดนี้น่ะ พี่เค้าออกจะหล่อแถมยังเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก ไม่ให้มีแฟนคลับเยอะอย่างนี้จะยังไงไหว”
“แล้วไอ้ที่ ‘ว้าว’ เนี่ยมันเพื่ออะไรกัน-_-?”
“อ้อ!ก็แค่พูดไปพอเป็นพิธีน่ะ แบบว่าสวยหรูไง ฮ่าๆ^^”
พอเป็นพิธี...ทำแบบนั้นไปเพื่อ?
“เออ!จริงสิแอนนี่ เดี๋ยวฉันจะไปสอบสัมภาษณ์กับอาจารย์มารีก่อนนะ แอนนี่จะไปด้วยกันหรือเปล่า?”
“ไม่ล่ะ ฉันสอบเสร็จแล้ว”
“เหรอ งั้นฉันขอตัวไปก่อนนะ โชคดีล่ะ แล้วก็รีบๆเอาช็อกโกแลตนั่นไปให้รุ่นพี่เค้านะ บั๊บบาย~”
ฉันมองร่างบางที่วิ่งมุ่งไปยังตึกภาษาต่างประเทศพลางถอนหายใจเบาๆ ให้ตายสิช่างเป็นเพื่อนที่ชอบยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆเลยน้า~ สายลมเย็นๆพัดผ่านมาพาเอาใบไม้และดอกไม้ปลิวไสว พลันสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปในตึกเคมี นั่นมันรุ่นพี่ฮาคุนี่O_O!!!และด้วยความรักอันเปี่ยมล้นของฉันที่มีให้รุ่นพี่(???)ขาทั้งสองข้างของฉันก็รีบจ้ำอ้าวเดินตามไปทันที ในขณะเดียวกันนั้นมือทั้งสองข้างก็รีบหยิบช็อกโกแลตออกมาจากเสื้อสูท ในใจก็ภาวนาขอให้รุ่นพี่รับช็อกโกแลตของตัวเองอยู่ทุกวินาทีจนแขนทั้งสองข้างเริ่มสั่นอย่างไม่มีสาเหตุ รุ่นพี่กำลังจะเลี้ยวไปทางห้องปฏิบัติการแล้วไม่ได้การล่ะฉันต้องรีบเรียกไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
“รุ่นพะ...”
“กรี๊ดดดดด!!!”
“รุ่นพี่ฮาคุค้า!!!”
“ช่วยรับช็อกโกแลตของฉันด้วยค่า!!!”
“รุ่นพี่รับของฉันเถอะค่ะ!!!”
“ฮาคุ!รับช็อกโกแลตของฉันเถอะนะ!!!”
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตะโกนเรียก เสียงของฉันก็ถูกกลบด้วยเสียงของผู้หญิงกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งที่วิ่งเข้ามาหารุ่นพี่ฮาคุไปจนหมดร่างบางของฉันถูกเบียดไปเบียดมาอยู่ในกลุ่มผู้หญิงที่ตะโกนเรียกรุ่นพี่ฮาคุอย่างไม่ยอมหยุด จู่ๆฉันที่กำลังถูกเบียดไปเบียดมาก็ไปสะดุดขาใครคนหนึ่งเข้า นั่นทำให้ร่างบางของฉันเซออกมานอกวงอย่างช่วยไม่ได้
“เหวอๆ~”
ตุบ!
ร่างของฉันชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ซึ่งฉันคิดว่าคงจะเป็นผู้ชาย...เหตุผลน่ะเหรอ...เขาใส่กางเกงนักเรียนชายอยู่ไงล่ะ-_-;ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อจะขอโทษแต่ก็ต้องชะงักอยู่อย่างนั้นเมื่อเห็นใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้า ริมฝีปากบางแบบนี้ จมูกโด่งๆนั่น ดวงตาเรียวคมนี่ ทรงผมสีน้ำตาลเข้มที่ซอยสไลด์ไม่เป็นทรงแบบนั้น...รุ่นพี่ซีอาร์หนุ่มคาสโนว่าประจำโรงเรียนO_O!!!
กรี๊ดดด!!!นี่ฉันชนเข้ากับผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสิบของเพล์บอยประจำโรงเรียนเหรอเนี่ยT^T!! โอ้โนวววว!!ฉันจะทำยังไงดีตอนนี้พวกผู้หญิงทั้งหลายที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากำลังส่งสายตาอาฆาตแค้นพิฆาตรักมาทางฉันอยู่T^Tฉันซวยแน่ๆ ฉันต้องซวยแน่ๆเลย ยัยแอนนี่เอ๊ย!แกหาเหาใส่หัวซะแล้วเนี่ย!
หมับ...
จู่ๆช็อกโกแลตที่ฉันถืออยู่ในมือก็ถูกรุ่นพี่ซีอาร์หยิบออกไปอย่างหน้าตาเฉย ดวงตาเรียวคมของเขามองฉันอย่างเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากบางเริ่มคลี่ยิ้มที่มุมปาก...ไม่ทราบว่าเขาเป็นอะไรไปเหรอ...ขี้ไม่ออกหรือไงถึงได้ทำหน้าแบบนั้น-__-;; เฮ้ย!นี่ไม่ใช่เวลามาพร่ำพันธนานะ ฉันต้องรีบเอาช็อกโกแลตคืนโดยด่วน!!!
ฉันเงยหน้ามองรุ่นพี่ซีอาร์ที่กำลังส่งยิ้มพิฆาตใจมาให้แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ  ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป...
“เอ่อ...รุ่นพี่คะ ฉันขอช็อกโกแลตคืนด้วยค่ะ รุ่นพี่เข้าใจผิดแล้ว”
เหมือนทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่งอยู่กับที่รังสีอำมหิตจากคนรอบข้างเริ่มแผ่กระจาย ชายตรงหน้าหุบยิ้มแล้วเปลี่ยนมาเป็นแสยะยิ้มแทน เขาเอามืออีกข้างที่ล้วงกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจับหน้าฉันเบาๆ นั่นทำให้ฉันผงะเล็กน้อยและถอยหลังหลบมือข้างนั้น
“หึ...ขอคืนงั้นเหรอ...แล้วใบหน้าที่แดงเหมือนลูกตำลึงนั่นมันจะหมายความว่ายังไงล่ะ...เธอไม่ได้อายจนสารภาพรักฉันไม่ได้หรอกเหรอ...”
“หา=o=?”
ฉันใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าตัวเองอย่างรวดเร็ว ซวยแล้ว!ฉันลืมไปเลยว่าหน้าฉันเพิ่งจะหลุดมาจากการบำรุงหน้ามรณะนั่นมาT^Tอ๊ากกกก ไม่นะทำไมเขาถึงคิดว่าฉันอายที่จะสารภาพรักกับเขาล่ะเนี่ย!
“ว่าไง?”
โอเค...เขาจะคิดอะไรก็ปล่อยเขาไป ขอแค่ฉันได้ช็อกโกแลตคืนเป็นพอ...ขอแค่ได้ช็อกโกแลตคืน!!! -^-)o
“รุ่นพี่คะ...คืนช็อกโกแลตให้ฉันเถอะค่ะ”
ฉันใช้พลังเฮือกสุดท้ายเผชิญหน้ากับคาสโนว่าและสมุนสาวนับร้อยของเขา ถึงแม้ว่าถ้าเปรียบเทียบทางทฤษฎีแล้วฉันจะแพ้ก็ตามT^Tแต่ไม่ว่ายังไงฉันก็จะต้องเอาช็อกโกแลตคืนมา เอาคืนมาให้ได้!!
“ทำไมล่ะ เธออายหรือไงที่จะเอาช็อกโกแลตให้ฉันน่ะ หือ?”
“-_-;;”ผู้ชายคนนี้ หลงตัวเองชะมัด!!!
“เหอะ...ไม่ตอบแปลว่าอายจริงๆใช่มั้ย?”
“เปล่าค่ะ”
“หือ?” ชายตรงหน้ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความสงสัย
“ฉัน...ฉันไม่ได้อายรุ่นพี่ค่ะ”
“...”
ฉันสูดหายใจเข้าปอดเพื่อเพิ่มพลัง แล้วกล่าวต่อ
“แต่ช็อกโกแลตนั่น...”
“...”
“มันไม่ได้ทำมาเพื่อรุ่นพี่...นี่คะ”
“...”
ชิ้ง~บรรยากาศรอบๆเงียบกริบ รังสีอำมหิตจากสมุนสาวนัยร้อยของเขาเริ่มแผ่กระจายมากขึ้นT^Tชายตรงหน้าเริ่มแสยะยิ้มขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง อ๊ากกก ฉันเห็นเส้นเลือดปูดออกมาจากหน้าผากของเขาด้วยล่ะ เขาต้องโกรธฉันมากแน่ๆเลยT^T;;;
“ฮะ ฮะ ฮะ น่าสนใจดีนี่ ถ้าอยากได้คืนนักก็มาแย่งคืนไปสิ...เส้นตายของเธอก็แค่ฉันอยู่ในโรงเรียนเท่านั้น มาแย่งช็อกโกแลตของเธอไปจากฉันให้ได้นะ...สาวน้อย”
“หา?”
“วาเลนไทน์ปีนี้ต้องสนุกแน่ๆ”
เขาแสยะยิ้มแล้วหันหลังเดินกลับไป แต่สักพักเขาก็หยุดเดินแล้วชูช็อกโกแลตของฉันให้สูงขึ้นพร้อมกับหันหน้ากลับมาหาฉันอีกครั้งหนึ่ง
“อ้อ!จริงสิ เร็วๆหน่อยก็ดีนะสาวน้อยเพราะวันนี้ฉันกลับบ้านไวซะด้วยสิ...”
ว่าแล้วเขาก็หัวเราะในลำคอเบาๆและเดินจากไปพร้อมกับช็อกโกแลตของฉันที่เขาถืออยู่ในมือ...นี่มัน...อะไรกันเนี่ย!!!!
 
09.40 น. คาบที่ 2 ปฏิบัติการการให้ช็อกโกแลตล้มเหลว เริ่มศึกชิงช็อกโกแลตกลับคืน!!
‘หา? รุ่นพี่ซีอาร์’
‘ใช่...ช่วยบอกฉันหน่อยนะเชอร์รี่ ถือว่าฉันขอร้อง’
‘แอนนี่จะอยากรู้ไปทำไมกัน’
‘นะๆ ถือว่าขอร้องล่ะT^T’
‘ก็ได้ๆ เดี๋ยวจะเปิดดูให้ก็แล้วกัน’
‘ตอนนี้ไม่ได้เหรอT^T’
‘ตอนนี้-*-?’
‘น้า~ฉันกำลังลำบากTOT’
‘ลำบาก-*-?’
‘ใช่!ลำบากมากกกกกTOT’
‘เออๆ ก็ได้-_-*’
หลังจากเกิดเหตุการณ์อันน่าสลดที่ถูกแย่งช็อกโกแลตไป ฉันก็รีบกลับห้องไปขอความช่วยเหลือจาก ‘เชอร์รี่’ เพื่อนสาวอีกคนในกลุ่ม เธอเป็นเจ้าแม่ผู้ช่ำชองด้านประวัติของหนุ่มหล่อๆภายในโรงเรียน สังเกตได้จากคัมภีร์สีดำสุดหรูที่เธอพกติดตัวไปมาอยู่ตลอดเวลาเธอบอกว่าถ้าไม่ทำแบบนี้เดี๋ยวจะอัพเดทข้อมูลใหม่ๆไม่ทัน-*- แต่ถ้าหากมองดูเผินๆบางคนอาจจะคิดว่าเธอดูเป็นเด็กเรียนที่ถือหนังสือหนาๆติดตัวอยู่ตลอด แต่หารู้ไม่ว่าหนังสือหนาๆที่เธอถืออยู่นั้นมันเป็นคัมภีร์ที่มีประวัติหนุ่มหล่อๆอยู่เต็มไปหมด-__-;;
ฉันก้มมองดูกระดาษแผ่นเล็กๆที่ถืออยู่ในมือ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ให้ตายสิทำไมห้องของรุ่นพี่มันถึงได้อยู่ไกลนักนะ ฉันคิดในใจพร้อมกับเดินเลี้ยวเข้าไปในตึก Dซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยและพักพิงกายของชายผู้ขึ้นชื่อว่าคาสโนว่าอย่างเกร็งๆ
‘จำไว้นะแอนนี่ ถ้าเธอเข้าไปในเขตของเขาแล้วเธอจะต้องระวังตัวเอาไว้ให้ดี เพราะเขาพร้อมที่จะตะครุบเธออยู่ทุกเมื่อ...’
เสียงของเชอร์รี่ดังขึ้นมาในโสตประสาทอีกครั้ง ทำให้ฉันที่เกร็งอยู่แล้วกลับเกร็งมากขึ้นกว่าเดิมT^T;; โอย~ ฉันอยากจะตายจริงๆเลย ใครก็ได้มาช่วยฉันทีเซ่!ฉันกลัวเขาตะครุบจะแย่อยู่แล้วเนี่ยTOT;; ในระหว่างที่ฉันกำลังเดินผ่านห้องเรียนห้องหนึ่งและกำลังระแวงต่อบรรยากาศรอบๆว่ารุ่นพี่จะกระโดดออกมาตะครุบฉันหรือเปล่า  ฉันก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่ผู้หญิงสองคนกำลังคุยกันอย่างออกรสอยู่ในห้องนั้น นั่นทำให้ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็มีผู้หญิงอยู่ในอาคารล่ะนะ
“จริงสิ แกได้ข่าวเกี่ยวกับซีอาร์หรือเปล่า?”
“อืม ที่โดนรุ่นน้องหักหน้าเมื่อเช้านี้ใช่ปะ”
เสียงสนทนาของรุ่นพี่ทั้งสองดังลอดออกมานอกห้อง ส่งผลให้ขาทั้งสองข้างของฉันหยุดชะงัก
“ใช่ๆ นั่นแหละ แกรู้หรือเปล่าว่ายัยเด็กนั่นมันเป็นใคร”
“ไม่รู้สิ...รู้แต่ว่าผมยาว”
“แกจะบ้าเหรอผมยาวๆก็มีตั้งหลายคน-*-“
“ฮะฮะ เออ นั่นสิเนอะ-_-;”
และด้วยความอยากรู้อยากเห็นฉันจึงเดินมาแอบหลบมุมและฟังรุ่นพี่สนทนากันอยู่ตรงด้านนอกของประตูหลังห้อง
“เชอะ!ทำมาเป็นขอช็อกโกแลตคืนจากซีอาร์ น่าหมั่นไส้ชะมัด”
“นั่นสิ ทำมาเป็นเล่นตัว คิดว่าตัวเองสวยมาจากไหนกันถึงได้กล้าหักหน้าซีอาร์แบบนั้น”
เอ่อ...นั่นพวกเธอกำลังพูดถึงฉันอยู่ใช่ไหมนะ-__-;
“ยัยเด็กเปรตนั่นไม่รู้หรือไงว่าการที่ซีอาร์รับช็อกโกแลตมันโชคดีขนาดไหน! ขนาดฉันพยายามมาหลายปีซีอาร์ยังไม่เคยรับช็อกโกแลตจากฉันเลยT^T”
ยัยเด็กเปรต? -_-;; ...นั่นหมายถึงฉันใช่หรือเปล่า? โอพระเจ้า!ฉันถูกเกลียดซะแล้วT^T
“ใช่! ถ้าฉันรู้ว่ามันเป็นใครนะฉันจะจับมันกดน้ำที่ชักโครกเลยคอยดูสิ!เล่นตัวดีนัก”
“ฉันว่าจับมันกดน้ำที่ชักโครกมันยังน้อยไปนะแก เพิ่มอ้วกของหมาลงไปผสมหน่อยเป็นไงมันจะได้มีสีสันขึ้นมาหน่อย ฉันอยากจะรู้จริงๆเลยว่าถ้าจับมันกดน้ำที่ชักโครกที่ผสมอ้วกหมาแล้วมันจะทำหน้ายังไงฮ่าๆๆ”
น้ำชักโครกที่ผสมกับอ้วกหมาเหรอ? ยัยพี่พวกนี้น่ากลัวชะมัดT^T;;เสียงหัวเราะของรุ่นพี่ทั้งสองดังออกมาจากห้องอย่างต่อเนื่อง ฉันผู้ซึ่งยังไม่อยากจะรับรสชาติของน้ำชักโครกที่ผสมกับอ้วกหมาจึงรีบเดินออกมาให้ไกลจากห้องนั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากไปสะเหร่ออยู่ตรงนั้นแล้วพวกเธอเห็นเข้าล่ะก็...น้ำชักโครกกับอ้วกหมาได้มาเยือนบนใบหน้าของฉันแน่ๆT^T;;
ฉันก้าวเท้าฉับ ฉับ ขึ้นมาบนชั้นสองของตึกด้วยความเร็วสูงก่อนจะนั่งหอบแฮกๆอยู่บนขั้นบันไดขั้นสุดท้ายของชั้น โอย~ฉันว่าขึ้นมาถึงชั้นนี้แล้วก็คงจะรอดจากน้ำชักโครกที่ผสมกับอ้วกหมาแล้วสินะT^T คิดได้ดังนั้นแล้วฉันก็ลุกขึ้นมองดูบริเวณรอบๆ จะว่าไปแล้วเท่าที่ดูข้อมูลที่เชอร์รี่ให้มาห้องของรุ่นพี่น่าจะอยู่แถวๆนี้นะ ฉันเดินไปทางซ้ายของตึกและผ่านห้องเรียนว่างๆหลายห้องของพวกรุ่นพี่ปีสอง ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องเรียนที่มีป้ายแขวนไว้ว่า ‘2B/AS’ ให้ตายเถอะไม่อยากจะเชื่อว่าเขาอยู่ห้องเดียวกับพี่ของฉัน-_-*หน้าอย่างเขาไม่น่าจะอยู่ห้องเด็กเรียนดีแบบนี้เลย จะติดท็อปฮันเดรตหรือเปล่าก็ไม่รู้ เก่งแค่มั่วผู้หญิงไปวันๆละมากกว่ามั้ง~
ครืด...
ฉันเลื่อนประตูห้องแล้วเดินเข้าไปอย่างเกร็งๆ รุ่นพี่จะแอบอยู่ในนี้หรือเปล่านะ-_-; ว่าแล้วฉันก็มองซ้ายมองขวามองหน้าและมองหลังเพื่อสำรวจดูบุคคลน่าสงสัยแต่ก็ไม่พบอะไร โอเคปลอดภัยเอาล่ะต่อไปก็มาดูกันว่าเขานั่งโต๊ะไหนเอ่ย?
“=_=;;”
ว่าแต่กระดาษอยู่ไหนฟระ=_=; อย่าบอกนะว่าฉันทำหล่นที่หน้าห้องของยัยรุ่นพี่น่ากลัวนั่น-_-*โฮ่~ไม่ใช่หรอกน่าฉันน่าจะเก็บเข้ากระเป๋ากระโปรงล่ะมั้ง...
...เอิ่ม...แล้วทำไมในกระเป๋ากระโปรงมันถึงมีแต่มือถือฟระ=_=^สงสัยใส่ในเสื้อสูทแน่ๆเลย ฮะฮะ ว่าแล้วฉันก็ล้วงเข้าไปในเสื้อสูทของตัวเองแล้วก็พบกระดาษ!กระดาษโพยข้อสอบเมื่อวันก่อนนั่นเอง-_-**(ปล.เด็กดีไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะจ๊ะ^^d)
ให้ตายเถอะทำไมฉันถึงได้ซุ่มซ่ามแบบนี้นะ ทำไมถึงต้องมาทำของสำคัญหายในเวลานี้ด้วยเนี่ยแล้วฉันจะรู้มั้ยว่าเขานั่งโต๊ะไหน โอ๊ย!ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย ถ้าเกิดเขาขึ้นมาตอนนี้ก็ได้ซวยกันพอดี เอาล่ะ สงบสติอารมณ์ไว้ สงบสติอารมณ์...ในเมื่อทำกระดาษหายก็ต้องเดาเอาเอง!แต่จะดูหมดทุกโต๊ะมันก็จะเสียเวลามากไป...โอเค ฉันคิดออกแล้วฉันว่าฉันน่าจะใช้วิธีการสุ่มเดาของแซทน่าจะเข้าท่านะ...เอิ่ม...แต่คิดไปคิดมาเพลงมันออกจะปัญญาอ่อนไปหน่อยแหะ-_-;แต่คงไม่เป็นไรมั้งไม่มีใครอยู่ที่นี่สักหน่อย ฮึ่ย! เอาก็เอาวะ
ว่าแล้วฉันก็เดินไปยืนอยู่หน้าห้องตรงตำแหน่งที่อาจารย์ยืน ก่อนจะใช้มือซ้ายปิดตาทั้งสองข้างแล้วยื่นมือขวาชี้ไปด้านหน้า เอาละ ฉันพร้อมแล้ว!
“1 2 3 จิ้งจกตกท่อ คุณพ่อมาเห็น คุณแม่ใจเย็น เห็นเป็นตุ๊กแก 4 5 6 นั้นนักเรียนเดินมา เห็นเป็นตุ๊กตา โดเรมอนเดินมา ชูมือขึ้นสองนิ้ว!”
เสียงเพลงจบลงพร้อมกับมือขวาที่หยุดนิ่ง ฉันลดมือซ้ายที่ปิดตาลงก่อนจะมองไปที่ปลายนิ้วชี้ โอเค ฉันได้คำตอบแล้วเริ่มค้นแถวสี่ได้!
โต๊ะตัวที่ 1...ฉันคิดว่ารุ่นพี่คงจะไม่พกแป้งพับกับลิปสติกสีแดงแปร๊ดหรอกใช่มั้ย-_-;;
โต๊ะตัวที่ 2...หน้าอย่างเขาคงจะไม่อ่านหนังสือเล่มสีม่วงๆที่มีหัวข้อติดหน้าปกว่า ‘ใครเป็นตุ๊ดอ่านเล่มนี้’ หรอกนะ-_-;;
โต๊ะตัวที่3…จิตของเขาก็คงจะไม่วิปริตจนขนาดเอารูปของรุ่นพี่ฮาคุ(ที่ฉันแอบรัก)มาเขียนด้านหลังรูปว่าหล่อยังนู้น เท่อย่างนี้ รักฮาคุอย่างนั้น อยากจุ๊บฮาคุอย่างโน้นหรอกนะใช่เปล่า-_-;;
โต๊ะตัวที่4…และคงไม่โรคจิตถึงขนาดถ่ายรูปตัวเองแล้วมาเขียนบอกรักๆชอบๆตัวเองแบบนี้-_-;;
โต๊ะตัวที่ 5...นิยายรักหวานแหวนแนวโรมานซ์เขาก็คงจะไม่อ่านมันอย่างแน่นอน ถ้าเป็นหนังสือโป๊นี่ว่าไปอย่าง-_-;;
โต๊ะตัวที่6…กระจกสีชมพูที่มีขนสัตว์ติดรอบๆแบบนี้เขาก็คงไม่ซื้อมาใช้อย่างแน่นอน-_-;;
โต๊ะตัวที่7…โป๊ะเช๊ะ! นี่ต้องเป็นโต๊ะของเขาแน่ๆ ดูจากจำนวนของช็อกโกแลตที่ยัดอยู่เต็มใต้โต๊ะแบบนี้แล้ว คงจะไม่ใช่ของใครอื่นอย่างแน่นอน>.<o
“เอาล่ะ ออกมาหาแม่เถอะนะคนดี”
ฉันนั่งลงค้นหากล่องช็อกโกแลตของตัวเองทันทีอย่างไม่รีรอ ถ้าขืนชักช้าล่ะก็ รุ่นพี่จะขึ้นมาก่อนฉันจะได้ช็อกโกแลตคืนน่ะสิโฮะๆๆๆ
...
...
...
“=_=;;”
ให้ตายเหอะเขาเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหนเนี่ย ฉันนั่งค้นมาจะสิบนาทีอยู่แล้วนะ ทำไมยังไม่เจอสักที
“ดูเธอขยันจังนะ...สาวน้อย”
จู่ๆเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็กระซิบที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดต้นคอ...เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
“ว้า~มาค้นโต๊ะแบบนี้มันผิดกติกานี่นา”
“รุ่นพี่...เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”ฉันถามขึ้นในขณะที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่เพราะดูเหมือนว่าลมหายใจของคนข้างหลังยังรดต้อคออยู่เป็นระยะๆ
“ไม่ต้องพูดภาษาทางการกับฉันก็ได้ ฉันไม่ถือหรอกหรือจะเรียกชื่อฉันเฉยๆก็ได้นี่ เพราะฉันรู้สึกอารมณ์ไม่ดีเลยแหะเวลาฟังเธอเรียกว่ารุ่นพี่ๆ มันทำให้ฉันดูเป็นคนแก่ยังไงไม่รู้สิ”
“หา=o=?”
“แต่ยังไงก็ช่าง ห้ามเธอเรียกฉันว่ารุ่นพี่อีก แล้วก็ไม่ต้องมาพูดคะขากับฉัน...”
“แต่...”
“ไม่งั้นฉันจะจับเธอจูบตรงนี้เสียเลย...ดีมั้ย?”ว่าแล้วเขาก็เป่าหูฉันเบาๆ ฉันหลับตาปี๋ก่อนจะกุมหน้าอกซ้ายของตัวเองแน่น อ๊ากกกก ห้ามเต้นเด็ดขาดฉันจะมารักคนแบบนี้ไม่ได้หยุดเต้นเดี๋ยวนี้เลยไอ้หัวใจไม่รักดีT^T;
เสียงหัวเราะดังขึ้นด้านหลังพร้อมกับลมหายใจที่รดต้นคอเริ่มแผ่วเบาลงและจางหายไป นั่นบ่งบอกได้ดีว่าเขาไม่ได้อยู่ข้างหลังฉันแล้ว
“ฮ่าๆ อะไรกันแค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ เธอนี่มันเด็กชัดๆ” ประโยคเมื่อครู่ทำเอาฉันหันขวับไปมองเขาทันที
“ใครบอกว่าฉันเด็ก!”
“เหอะ การกระทำมันบ่งบอกต่างหากล่ะ”เขาว่าพลางยักไหล่
“ฉันมีคำนำหน้าเป็น ‘นางสาว’แล้วไม่ใช่ ‘เด็กหญิง’!”
“เธอนี่เข้าใจอะไรยากนะ”
“ช่างฉันเถอะค่ะ”
“แต่จะว่าไปฉันไม่คิดเลยแหะว่าเธอจะใจกล้ามาถึงห้องของฉันแบบนี้...อ้อ!มีอีกอย่างตอนที่เธอร้องเพลงน่ะ ฉันว่าเธอก็ดูน่ารักไปอีกแบบนะ ฮ่าๆ”
“หา!?”
สิ้นเสียงคำพูดของคนตรงหน้าใบหน้าของฉันก็เริ่มร้อนผ่าว...ให้ตายสินี่เขาเห็นฉันตอนร้องเพลงปัญญาอ่อนนั่นด้วยเหรอเนี่ย อ๊ากกกก น่าขายหน้าที่สุดเลย!T^T
“ว่าแต่เธอมาค้นอะไรในโต๊ะของไอ้โฟโต้มันล่ะ หือ?”
“รุ่นพี่โฟโต้...โต๊ะของรุ่นพี่โฟโต้งั้นเหรอ?”
“ปิ๊งป่อง~ถูกต้องนะคร้าบบบบบ ดูเหมือนว่าเธอจะเดาผิดนะ เสียใจด้วยนั่นไม่ใช่โต๊ะฉัน^^”
ชายตรงหน้ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ดวงตาเรียวคมของเขามองมาอย่างมีเลศนัย นั่นทำให้ฉันเริ่มไม่ไว้ใจการกระทำของคนตรงหน้าบวกกับคำพูดของเชอร์รี่ที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวกลับมาเตือนใจอีกครั้ง
‘ฟังให้ดีนะแอนนี่ ห้ามอยู่กับรุ่นพี่สองต่อสองเป็นอันขาดเพราะไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ปลอดภัย...’
ซวยล่ะสิ ฉันดันมาอยู่กับเขาสองต่อสองได้ แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ยT^T;;
“อะไร? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ กลัวว่าฉันจะทำอะไรเธองั้นเหรอ...เหอะ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า~คนอย่างฉันไม่ทำอะไรสั่วๆแบบนั้นในห้องเรียนหรอก...แต่...ถ้าเธอทำให้ฉันเกิดอารมณ์ขึ้นมา...”
“...”
“...มันก็ไม่แน่...”
ดวงตาเรียวคมสีเทาคู่นั้นมองฉันอย่างเจ้าเล่ห์ นั่นทำให้ฉันถอยหลังเพื่อปรับระดับความห่างกับเขาให้ได้มากที่สุด เจ้าของดวงตาเรียวคมคู่นั้นหัวเราะเบาๆก่อนจะกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“เธอคิดว่าฉันจะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอในที่แบบนี้น่ะเหรอ เธอคิดมากไปหรือเปล่า...ยัยต๊อง”
“ถึงรุ่นพี่จะพูดอย่างนั้นแต่ฉันก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี”
“ฉันบอกให้เธอเรียกชื่อฉันเฉยๆไง-_-“
“เอ่อ...”
“เรียกสิ เรียกชื่อฉัน ไม่งั้นฉันจะจูบเธอจริงๆด้วย-_-+”
ว่าแล้วเขาก็เริ่มขยับตัวเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ
“โอเคๆ ได้ๆ แต่กรุณาขอให้รุ่น...เอ๊ย!นายช่วยหยุดอยู่แค่นั้นและตรงนั้นจะได้มั้ยT^T”
ฉันยกมือขึ้นยอมแพ้ก่อนจะทำสัญญาณบอกเขาให้หยุดอยู่กับที่
“เหอะ...”
“ฉันทำตามที่นายบอกแล้วถ้างั้นฉันก็เป็นฝ่ายขอมั่งได้หรือเปล่า?”
“เธอจะขออะไร”
“ฉัน...อยากขอช็อกโกแลตของฉันคืน...จะได้มั้ย?”
“หือ? เธอหมายถึงไอ้นี่เหรอ”
ไม่ว่าเปล่าเขายังดึงชายเสื้อนักเรียนขึ้นเผยให้เห็นกล่องช็อกโกแลตที่แนบอยู่กับผิวเนียนขาวของเขา ซึ่งมันได้ถูกสอดอยู่ตรงกางเกงนักเรียนสีเทาที่เขาใส่อยู่และไอ้ที่แย่กว่านั้นก็คือ...กล่องช็อกโกแลตนั่นมันเป็นของฉันO_O!!!
“ถ้าอยากได้คืนนักก็มาหยิบเอาเองสิ”
“หา?”
หยิบ!หยิบช็อกโกแลตที่แนบกับเนื้อหนังวิมังสาของเขาเนี่ยนะ แถมยังสอดอยู่ตรงกางเกงอีก ฉะ...ฉันรับไม่ได้อ่ะT^To!!
“นายบ้าไปแล้ว!ใครจะทำแบบนั้น!”
“อย่างน้อยก็ผู้หญิงที่ฉันเคยคบมาล่ะกัน แถมพวกเธอยังเป็นฝ่ายออกปากเองอีกด้วยนะ  -_-“
“-o-;;”<< เถียงไม่ออก เกิดอาการอึ้งชั่วขณะ
ให้ตายสิผู้หญิงที่เขาคบมางั้นเหรอ ยัยพวกนั้นมันกินอะไรเป็นอาหารกันเนี่ยถึงได้กล้าทำเรื่องแบบนี้น่ะ!ฉันถูกเลี้ยงมาแบบกุลสตรีที่ดีงาม(จริงดิ?)ตั้งแต่เด็กๆจะให้ไปทำเรื่องแบบนั้นเนี่ยนะ ไม่!!ไม่มีทางT^To!!!
“ไม่...ฉันจะไม่ทำแบบนั้น...”
“แน่ใจนะ?”
“นะ...แน่ใจ...ละมั้ง-_-;”
“เธอไม่อยากได้มันคืนเหรอ?”
อึก...ขอกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก ไอ้อยากได้น่ะมันก็อยากอ่ะนะแต่เล่นแบบนี้มันไม่แฟร์นี่!T^T;;
“ว่าไง?”
“ฉะ...ฉัน...”
“ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม...”
“อะไรนะ”
“ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าเธอไม่หยิบฉันก็จะไปเรียนต่อเพราะฉันเองก็ไม่ว่างที่จะมาเล่นกับเธอได้นานนักหรอกนะ”
“ห๊ะ?”
“...หนึ่ง...”
“ฉะ...ฉัน...ฉัน...”
“...สอง...”
“ดะ...เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะT^T!”
“...สาม...”
“อ๊ากกกก!ฉันทำไม่ได้ToT!”
“โอเคสรุปแล้วเธอไม่หยิบ...งั้นฉันไปล่ะ...”
“เดี๋ยวสิ!นาย...ช่วยนับใหม่อีกรอบได้มั้ย T^T;;”
“ฉันบอกแล้วไงว่านับถึงสาม-_-“
“ตะ...แต่...”
“โชคดีละกัน”
ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับจัดเครื่องแต่งกายของตัวเองให้เข้าที่ ฉันจะเอายังไงดีล่ะจะทำหรือไม่ทำดี...แต่ถ้าไม่ทำฉันก็ไม่ได้ช็อกโกแลตคืนน่ะสิT^Tฉันยิ่งทำมาแค่อันเดียวซะด้วย ฮือๆพระเจ้าคะทำไมมันถึงไม่มีทางเลือกดีๆให้ฉันบ้างนะ!!!
“ดะ...เดี๋ยวก่อนT^T!”
“หือ?”เสียงเรียกของฉันทำให้เขาที่กำลังจัดเครื่องแต่งกายอยู่หันมามอง   ฮึ่ย!เอาก็เอาวะเป็นไงเป็นกัน-^-o
“ยะ...หยิบก็ได้!ฉันหยิบมันเองก็ได้T^T;;!!!”
“งั้นก็...เชิญเลย”
แล้วเขาก็กลับมานั่งลงที่เดิม...ตำแหน่งเดิม...ท่าเดิม...และเปิดเสื้อตัวเดิม...เห็นแล้วกลุ้มนี่ฉันต้องทำจริงๆเหรอเนี่ยT^T;;  ฉันค่อยๆ ‘กระดึ๊บ...กระดึ๊บ’ไปหาชายตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวและมือไม้สั่นเหมือนเจ้าเข้า ให้ตายสิเกิดมาฉันยังไม่เคยทำเรื่องอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย นี่ฉันต้องทำจริงๆน่ะเหรอT^T;;ฉันต้องทำจริงๆใช่มั้ย? ใครก็ได้บอกฉันทีToT
“เป็นอะไรไป? ไม่อยากได้แล้วหรือไง”
เขาถามขึ้นหลังจากที่ฉันชักมือของตัวเองกลับมา ไม่ไหว...ฉันทำไม่ได้T^T
แต่ทว่า...
“ปะ...เปล่านี่”
อ๊ากกก ฉันอยากจะตบปากของตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำไมถึงตอบไปแบบนั้นหา!ยัยโง่เอ๊ย!!!ToT
“งั้นก็~รีบๆเข้าสิ~”
T^To เอาวะ!ทำเป็นหลับหูหลับตาหยิบๆไปก็สิ้นเรื่อง คิดได้ดังนั้นฉันก็ค่อยๆเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบกล่องช็อกโกแลตที่แนบกับผิวเนียนขาวของเขาพลางเบนหน้าไปทางอื่นเพื่อจะได้ไม่ต้องมาเจอกับภาพอันน่าไม่พึงประสงค์ ฉันว่านะถ้าจบงานนี้แล้วฉันคงต้องเอากล่องช็อกโกแลตนี่ไปล้างแอลกอฮอล์ก่อนถึงจะได้เอาไปให้รุ่นพี่ฮาคุแน่ๆ= =;
แต่ในขณะที่ฉันกำลังหยิบกล่องช็อกโกแลตขึ้นมาจู่ๆคนตรงหน้าก็จับไหล่ทั้งสองข้างของฉันแล้วกดร่างอันบอบบางของฉันราบกับพื้น กว่าฉันจะรู้ตัวอีกทีก็พบว่าเขาขึ้นมาคร่อมร่างฉันไปเรียบร้อยแล้ว
“นาย...จะทำอะไร...น่ะ”ฉันกัดฟันพูดพร้อมกับใช้กล่องช็อกโกแลตดันหน้าของเขาให้ออกห่าง แต่ด้วยความที่สู้แรงไม่ไหวทำให้แขนทั้งสองข้างถูกรวบด้วยคนตรงหน้าไปอย่างง่ายดาย
“เธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอหยิบมันไปง่ายๆอย่างนั้นเหรอ^-^”
เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มีเลศนัย อ๊ากกก ฉันซวยแล้วToT;ไม่อยากจะบอกเลยว่าตอนนี้หน้าของเขากับฉันอยู่ห่างกันไม่ถึงยี่สิบเซนฯด้วยซ้ำ!ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย พ่อจ๋า~แม่จ๋า~ToT!!
“เธอกำลังทำให้ฉันอยากกินเธอขึ้นมารู้หรือเปล่า”
“หา?”
นั่นเขากำลังพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!ฉันไม่ขำนะT^T;;
“ปล่อยฉันนะ!ปล่อยฉันสิToT”
ฉันดิ้นขลุกขลักอยู่กับพื้นพยายามที่จะหนี แต่คนตรงหน้าก็ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใดเลย ใครก็ได้ช่วยฉันทีฉันโดนเขาตะครุบแล้วนะToT!!!
“เรื่องอะไรล่ะ กว่าฉันจะล่อเธอให้ติดกับก็แทบแย่”
“ติดกับบ้าบอตอแตกอะไรกัน!ปล่อยฉันนะToT!”
ฉันตะโกนดังลั่น แต่ดูเหมือนว่าเสียงตะโกนมันไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย คนตรงหน้าโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆ เขาเริ่มซอกแซกอยู่ที่ต้นคอของฉันแล้ว อ๊ากกกกกก ฉันจะทำยังไงดี แขนก็ถูกจับ ขาก็ถูกหนีบ หัวก็...หัว? ใช่แล้วหัว!...แล้วฉันก็ตัดสินใจ...
โป๊ก!!!
“โอ๊ย!!!”
เสียงร้องของซีอาร์ดังลั่น เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นแล้วปล่อยมือที่จับฉันทั้งสองข้างไปกุมหัวของตัวเอง นั่นทำให้ฉันอาศัยจังหวะนี้คลานหนีเขามาอยู่ตรงมุมห้อง โอย~ให้ตายสิฉันเจ็บหน้าผากชะมัดเลยT^Tหน้าผากของฉันจะปูดมั้ยเนี่ยT^T;;
“ให้ตายสิ เธอกล้าดียังไงถึงได้เอาหัวมาโขกฉันแบบนี้เนี่ย”
ซีอาร์ที่นั่งห่างจากฉันประมาณสองเมตรบ่นขึ้นพลางลูบหัวของตัวเองไปป้อยๆ
“ก็ใครใช้ให้นายทำท่าทางเเบบนั้นใส่ฉันเล่าT^T”
“เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ปฏิเสธฉันแบบนี้”
“ก็ฉันไม่ได้มักมากในกามรมย์อย่างผู้หญิงที่นายคบมานี่T^T”
“เธอนี่มัน...เหอะ...ช่างมันเถอะถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน”
“เจ๊ากัน? นายหมายถึงเรื่องอะไร”
คนตรงหน้าไม่ตอบอะไร เขาลุกขึ้นจัดแจงเครื่องแต่งกายให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยอีกครั้ง ฉันชักจะสังหรณ์ใจซะแล้วสิ=_=;;
“สาบานได้เลยว่าเธอคงไม่อยากรู้^^”
สาบานได้เลยว่าฉันอยากรู้เรื่องนี้มากขึ้นกว่าตอนที่ฉันยังไม่ได้ยินเขาพูดประโยคนี้-_-;
“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ”
“ช่างมันเถอะ ฉันต้องไปแล้วถึงยังไงเราก็ต้องได้เจอกันใหม่อยู่ดี^^”
“หา= =?”
“โชคดีล่ะกัน...แม่หนูน้อย”
พูดจบเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปจากห้องเรียน โดยปล่อยให้ฉันงงกับคำพูดปริศนาของเขาจนหัวเริ่มหมุนติ้ว เมื่อกี้เขาว่าไงนะ...เขาบอกฉันว่า ‘เราต้องได้เจอกันอีก’ใช่มั้ย? ทำไมเขาต้องพูดแบบนั้นออกมาด้วยเราจะเจอกันได้ยังไงในเมื่อฉันได้ช็อกโกแลตของฉันคืนมาแล้ว ฉันไม่เห็นว่าจะมีเหตุจำเป็นอะไรที่จะไปพบเขาเลย ช่างเหอะจะไปคิดทำไมให้ปวดสมอง ฮิฮิ ตอนนี้ฉันได้ช็อกโกแลตคืนแล้ว ไหนขอดูหน่อยสิว่ามีรอยบุบตรงไหนหรือปะ...
^^…-_-…-_-^…-_-^^
‘จุ๊กกรู๊ จุ๊กกรู๊ ถุงยางอนามัยกลิ่นสตอรเบอร์รี่(บรรจุ 24 กล่อง)’
…=o=^...นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!
นี่มันกล่องบ้าอะไรกัน!นี่ฉันเข้าใจผิดคิดว่าไอ้กล่องบ้านี่เป็นกล่องช็อกโกแลตของตัวเองงั้นเรอะ!!!อ๊ากกกก แล้วใครใช้ให้บริษัทบ้านี่ผลิตกล่องออกมาเหมือนกล่องช็อกโกแลตของฉันฟระ!ชิ!อย่างงี้นี่เองมิน่าล่ะอีตาซีอาร์หื่นกามโรคจิตนั่น(โมโหขั้นรุนแรงถึงขนาดขาดหายไปจากคำสรรพนามทั้งหมด-_-;;)ถึงได้พูดเป็นนัยน์ว่าจะได้เจอกันอีก ฮึ่ย!มันน่าโมโหนักนะ คิดได้ดังนั้นแล้วขาทั้งสองข้างของฉันก็เริ่มออกตัววิ่งตามบุคคลที่เพิ่งจะออกไปเมื่อครู่ทันที นั่น!ฉันเห็นเขาแล้วเขากำลังจะลงบันไดไม่ได้การล่ะฉันต้องเรียกเขาไว้
“นี่นาย!หยุดเดี๋ยวนี้นะ!หยุดอยู่ตรงนั้นเลย!หยุด!>.<”
ฉันตะโกนออกไปสุดเสียงและมันก็ได้ผลซีอาร์หยุดเดินแล้วหันหน้ากลับมาหาด้วยสีหน้าสงสัย
“หือ? มีอะไรเหรอ^-^”
“ไม่ต้องมาถามว่ามีอะไรเลยนะ!นายเอากล่องบ้านี่มาให้ฉันทำไมกัน!”
คนตรงหน้าเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะเอียงคอมองกล่องถุงยางอนามัยขนาดใหญ่ในมือฉันอย่างมีเลศนัย
“แล้ว...ฉันบอกเธอหรือไงว่ามันเป็นกล่องช็อกโกแลต^^”
“หา? หมายความว่าไง”
“จะว่าไปเธอก็เป็นคนช่างสังเกตดีเนอะ^-^”
“แล้วไง...ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย-_-^”
“เธอน่าจะไปเรียนหมอนะ เพราะหมอต้องเป็นคนที่ช่างสังเกตน่ะ^^d”
“ฉันเรียนศิลป์คำนวณเรียนหมอไม่ได้-_-^”
“ใครบอกกันเดี๋ยวนี้เปิดโลกกว้างแล้วนะใครๆก็สอบเข้าแพทย์ได้ทั้งนั้นแหละ^^”
“เดี๋ยวสิ!เราไม่ได้คุยกันเรื่องนี้นะ! เอาช็อกโกแลตของฉันคืนมา-_-^”
“ว้า~โมโหซะแล้ว ฉันก็แค่แปลกใจนิดหน่อยที่เธอเห็นตัวหนังสือตัวเล็กๆที่อยู่มุมกล่องนั้นไวกว่าที่ฉันคิดก็เท่านั้นเอง”
“หมายความว่าไง?”
“หืม...”
“ฉันถามนายว่าทำแบบนี้หมายความว่าไง!”
คนตรงหน้าไม่ตอบเขาแสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วหันหลังกลับเดินหน้าไปอย่างหน้าตาเฉย แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเรียกให้เขาหยุดอีกครั้งชายตรงหน้าก็หันหน้ากลับมาพร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“ก็หมายความว่า...เกมที่ฉันเล่นอยู่มันเพิ่งจะเริ่มต้นจะให้เกมที่เพิ่งจะเริ่มต้นจบลงง่ายๆได้ยังไงล่ะ...จริงไหม”
ว่าแล้วเขาก็เดินลงบันไดไปโดยปล่อยให้ฉันยืนถือกล่องช็อกโกแลตจอมปลอมนี่อยู่เพียงลำพัง...นี่ฉันโดนเขาหลอกเรอะ!!แล้วที่ฉันอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตและร่างกายนี่มันหมายความว่าไงกันห๊ะ!!!นี่มันเกมบ้าอะไรกันเนี่ย!!T^T;; 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
หนุกมากค่ะ

มาอัพเร็วๆนะ

อยากอ่านมากมาย

Drag and drop me
จากคุณ นุ่น/(noon_lp) อัพเดตเมื่อ 22/05/2553 20:38:40
ความคิดเห็นที่ 2
หนุกอ่ะ
จากคุณ ป๊อบ/(19841) อัพเดตเมื่อ 21/04/2553 11:26:09
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 422 ท่าน