Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love valantine หลงรักร้ายนายรุ่นพี่ตัวเเสบ
Sapeca
บทนำ
1
08/09/2554 15:35:16
676
เนื้อเรื่อง

 บทนำ

Before Valantine

 
            วันที่ 13 กุมภาพันธ์หรือที่นิยมเรียกกันว่าวันวาเลนไทน์อีฟ ร้านค้ามากมายต่างพากันตั้งช่อกุหลาบหลากสีหลายสันต์ไม่ว่าจะเป็นของสดหรือว่าของปลอมเต็มหน้าร้านไปหมด  ฉันมองดูร้านพวกนั้นอย่างอ่อนใจโดยเฉพาะร้านที่ตกแต่งซะแดงแปร๊ดนี่น่ะสิ  อะไรมันจะขนาดนั้นกันเนี่ยก็แค่วันวาเลนไทน์วันเดียวยอมลงทุนกันขนาดนั้นเลยเหรอคะ=_= แล้วทำไมพอถึงวันวิสาขบูชาไม่เห็นร้านไหนจะตกแต่งร้านเป็นสีเหลืองอ๋อยกันบ้างเลย-__-;; 
ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินปลีกตัวออกจากร้านพวกนั้นแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านขายผักที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากนัก
“ป้าๆเอากระเทียม2ขีด ต้นหอมมัดนึง ใบมะกรูด5บาท เอ่อ...แล้วก็พริกขี้หนูถุงนึงนะ อ้อ!เอาขมิ้นกับตะไคร้ด้วยนะป้า”
ฉันพูดขึ้นในขณะที่สายตากำลังจดจ้องลงไปในกระดาษซึ่งกระดาษแผ่นนี้เป็นกระดาษจดของที่จะซื้อไปทำกับข้าวเย็นนี้
“เอ้า!ได้แล้วอีหนู”ป้าคนขายพูดขึ้นก่อนจะยื่นถุงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยผักมาด้านหน้าฉัน
“เท่าไรคะ”
“30บาทไม่ขาดไม่เกินจ๊ะ”
ฉันล้วงเงินจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้ป้าคนขายก่อนจะรับถุงใบใหญ่จากมือป้ามาถือในมือตัวเอง พร้อมกับเปลี่ยนเป้าหมายไปยังร้านขายเนื้อไก่ทันที ระหว่างทางไปร้านขายเนื้อไก่สายตาอันเฉียบแหลมก็ดันเหลือบไปเห็นไทยมุงอยู่ตรงตลาด ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณของตระกูลวิวิธวัฒนา-__-;; ฉันจึงเดินเข้าไปเหลือบๆดูแต่ยังไม่ทันที่จะได้เหลือบดูอะไรเสียงของใครบางคนก็ทักขึ้นขัดเสียก่อน
“แอนนี่!มาทำอะไรที่นี่น่ะ^^”
ฉันหันไปทางต้นเสียง พบร่างหญิงสาวที่แสนคุ้นเคยโบกไม้โบกมือให้ฉันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากนัก
“อ้าว!แซท...มาซื้อของน่ะ แล้วนี่แซทมากับใครล่ะ?”
“มาคนเดียวน่ะ พอดีผ่านมาแถวนี้เลยแวะซื้อของให้แม่ด้วยเลย แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอแอนนี่ที่นี่นะเนี่ย^^”
แซท...หรือแซทเทอร์เดย์หนึ่งในเพื่อนสาวทั้งสิบคนของฉัน เธอเป็นผู้หญิงที่อารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาจนบางครั้งคุณอาจจะคิดว่าเธอเป็นบ้า-_-;;
“จริงสิ แล้วนี่แอนนี่จะไปไหนต่อเหรอ?”
“ก็กำลังจะไปซื้อเนื้อไก่น่ะ”
“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปซื้อพอดี ไปด้วยกันเลยมั้ย?”
“อืม...เอาสิ”
ฉันกับแซทเดินไปยังร้านขายเนื้อไก่ด้วยกัน ระหว่างทางแซทก็เล่าเรื่องที่เธอไปเที่ยวน้ำตกในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาให้ฟัง เธอบอกว่าตอนที่เธอใส่รองเท้าลงไปเล่นน้ำจู่ๆน้ำก็พัดรองเท้าของเธอหายต๋อมไปเลย  ฉันค่อนข้างจะเอะใจนิดหน่อยตรงที่ใส่รองเท้าเล่นน้ำเนี่ย เวลาเล่นน้ำตกเขามักจะใส่รองเท้าลงไปเล่นด้วยเหรอ-__-;;
หลังจากที่เดินคุยกันได้ไม่นาน เราสองคนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขายเนื้อไก่ที่จริงก็ไม่ได้ขายแค่เนื้อไก่อย่างเดียวหรอก อะไรที่เกี่ยวกับไก่น่ะขายหมดแหละ
“อาแปะ ฉันขอเนื้ออกโลนึงนะ^^” แซทพูดกับอาแปะที่ยืนถือปังตออันเบ้อเริ่มอย่างอารมณ์ดีในแบบฉบับของตัวเอง
“ฉันขอเนื้อน่องครึ่งโลนะ แปะ”อาแปะยิ้มรับก่อนจะหันไปพูดอะไรบางอย่างกับเด็กในร้าน แล้วลงมือหั่นโน่นหั่นนี่เต็มไปหมด
“เออจริงสิ แอนนี่รู้หรือยังว่าวาเลนไทน์ปีนี้น่ะ รุ่นพี่ฮาคุที่แอนนี่รักนักรักหนาคนนั้นน่ะ ให้สัมภาษณ์กับชมรมหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนว่า เขาจะรับช็อกโกแลตจากผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น”
ประโยคเมื่อครู่ทำเอาฉันหันหน้ามาหาแซทแทบจะทันที
“จริงดิ!? แล้วพี่เขาจะรับของใครล่ะO_O”
“อืม~อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแหะ...”
“เอ้า!สองสาวได้แล้วจ้า เนื้ออกโลนึง75บาท ส่วนเนื้อน่องครึ่งโล50บาท”
เสียงของอาแปะดังขึ้น เราสองคนจึงหยุดสนทนากันชั่วคราวก่อนจะจ่ายเงินค่าเนื้อไก่ให้กับอาแปะไป
“ถ้าพี่เขาจะรับช็อกโกแลตจากผู้หญิงเพียงคนเดียว...ก็แสดงว่าผู้หญิงที่พี่ฮาคุรับช็อกโกแลตมาก็คือคนที่พี่เขาตกลงใจจะคบด้วยใช่มั้ย?”ฉันพูดถามแซทขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากร้านของอาแปะได้ไม่ไกลนัก
“อืม~ก็อาจจะใช่ แต่ฉันคิดว่ามันเหมือนกับเป็นการประกาศตัวคนรักของเขาเสียมากกว่า”
“ประกาศตัวคนรักเหรอ?”
“ก็คงงั้น ลักษณะมันคล้ายๆน่ะ”
บางคนอาจจะสงสัยว่า ‘พี่ฮาคุ’ ที่พูดถึงหมายถึงใคร พี่ฮาคุเป็นรุ่นพี่ที่แก่กว่าฉันหนึ่งปี เขาเป็นหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไทยที่บรรดาสาวๆพากันกรี๊ดกร๊าด ใช่พี่เขาหน้าตาดี นิสัยดี แถมยังเรียนหนังสือเก่งอีกด้วยนะ ความจริงแล้วก็คือ...ฉันแอบรักพี่เขาข้างเดียวอยู่น่ะสิ เรื่องนี้มีแต่เพื่อนๆในกลุ่มเท่านั้นที่รู้
“เฮ้ย!นั่นหัวหน้าไม่ใช่เหรอน่ะO_O”
เสียงตะโกนของแซทดังขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังกลุ่มไทยมุงที่มุมตลาด ฉันเพ่งสายตาไปยังร่างบางสูงๆที่กำลังพยายามเบียดคนรอบข้างเพื่อเข้าไปกลางวง แต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าเธอจะพยายามยังไงมันก็ไม่สำเร็จทุกที-__-;;
“เราไปทักทายหัวหน้าหน่อยดีมั้ย^^”แซทหันมาถามในสีหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนเคย
“ก็ดีเหมือนกันนะ”
“งั้นก็ไปกัน^^”
ว่าแล้วเธอก็จับมือฉันแล้วลากไปหาผู้หญิงร่างสูงบางที่คุ้นหน้ากันดี ก่อนจะเอ่ยคำทักทายด้วยความอารมณ์ดีเช่นทุกครั้ง
“หวัดดีหัวหน้า กำลังทำอะไรอยู่น่ะ”
“แซท! แอนนี่! มาทำอะไรที่นี่O_O”
ฉันมองดูหัวหน้าหรือก็คือ’ต่าย’ เพื่อนสาวอีกคนหนึ่งในเพื่อนๆทั้งสิบคน เธอเป็นคนหัวดีและเรียบร้อย เป็นหลักเป็นการมากที่สุดในกลุ่ม ที่มาของคำว่า ‘หัวหน้า’ มาจากคำว่า ‘หัวหน้าห้อง’ ความจริงฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นไงมาไงถึงได้มาเรียกหัวหน้าได้ แต่ก็มีบ้างบางครั้งที่จะมีคนเรียกเธอว่า ‘ต่าย’  ความจริงอีกอย่างก็คือ...ถึงแม้เธอจะดูเป็นหัวหน้าห้องที่ดีแล้วเธอยังบ้าดาราเกาหลีมากเป็นพิเศษอีกด้วย-__-;;เห็นดาราที่ชอบเมื่อไหร่เป็นได้ดิ้นพล่านเมื่อนั้น-__-;;
“อ้อ~ฉันมาแวะซื้อของให้แม่น่ะ แล้วหัวหน้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ”
“ก็มาซื้อเซทช็อกโกแลตทำเองที่คิบิมกับดงฮิวเป็นพรีเซนเตอร์น่ะสิ>.<”
ไม่ว่าเปล่าเธอยังทำท่าเขินอายแบบสาวสมัยรัตนโกสินทร์เขินอายชายหนุ่มก็มิปาน-__-;;;
“เซทช็อกโกแลตทำเอง?หัวหน้าเอาไปทำอะไร?”
“ถามแปลกๆ ก็เอากล่องมันไง^^”
“หา?”
เอากล่อง...นี่คุณเธอจะซื้อเซทช็อกโกแลตทำเองเพียงแค่จะเอากล่องมันเท่านั้นน่ะเหรอ    -__-;;ฉันละความสนใจจากเพื่อนสาวทั้งสองคนที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส แล้วหันไปมองโปสเตอร์สีชมพูขนาดใหญ่ที่ติดอยู่เหนือร้านที่มีไทยมุงยืนอยู่ มันเป็นโปสเตอร์ที่มีรูปนักร้องชื่อดังสองคนของกลุ่มบอยแบนด์ทั้งสิบสามคนของเกาหลี คนซ้ายกำลังยืนถือช็อกโกแลตกล่องใหญ่กล่องหนึ่งส่วนคนขวาถือดอกกุหลาบสีแดงสดกำหนึ่งในมือแล้วอีกมือหนึ่งกำลังหยิบช็อกโกแลตเข้าปาก ยังไม่หมดแค่นี้เลื่อนขึ้นไปอีกนิดบนหัวของทั้งสองคนมีตัวหนังสือสีแดงแปร๊ดเกริ่นไว้ว่า ‘วาเลนไทน์ปีนี้คุณมีของขวัญให้คนที่คุณรักแล้วหรือยัง?’ ฉันล่ะอยากจะเห็นหน้าคนคิดคอนเซ็ปนี้ขึ้นมาจริงๆเลยให้ตายสิ-__-;;
“...นี่...แอนนี่!”เสียงเรียกดังขึ้นข้างหู ฉันเบนความสนใจจากโปสเตอร์มายังคนเรียกที่ยืนอยู่ข้างๆ
“หือ?..อะไร...มีอะไรเหรอ”
“ฉันเรียกแอนนี่ตั้งสิบกว่ารอบแล้วนะเนี่ย-3-“ฉันมองแซทที่ยืนบ่นอยู่ข้างๆก่อนจะกวาดตามองหาต่ายซึ่งตอนนี้เธอไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่แล้ว
“อ้าว แล้วต่ายไปไหนล่ะ”
“ก็กำลังไปซื้อเซทช็อกโกแลตทำเองน่ะสิ นู่นน่ะดี๊ด๊าใหญ่เชียว”
ฉันมองไปตามที่แซทชี้บอกก่อนจะเจอหัวหน้าห้องดีเด่นกระโดดโลดเต้นกอดกล่องขนาดใหญ่ไปมาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก-_-;;
“แอนนี่ไม่ลองซื้อบ้างเหรอ?”
คำถามของคนข้างๆทำเอาฉันหันขวับกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
“ซื้อเหรอ?ซื้อไปทำไมฉันไม่เห็นว่ามันจะจำเป็นอะไรเลย”
“บางทีฉันว่ามันอาจจะจำเป็นสำหรับแอนนี่ก็ได้”
“จำเป็น?จำเป็นยังไง”
“ก็~ให้รุ่นพี่ฮาคุไง^^v”
“หา-_-///”
สิ้นเสียงคำพูดใบหน้าของฉันก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเมื่อนึกถึงชายหนุ่มรุ่นพี่ที่แอบรัก
“ฮั่นแน่~หน้าแดงแล้วนะ^^”
“อะไรเล่า!”
“ทำมาเป็นพูดดังแก้เขิน ฉันว่าลองซื้อไปทำแล้วเอาไปให้รุ่นพี่เขาสิ บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นแอนนี่ก็ได้นะ^^”
“อย่ามาทำเป็นพูดยอเลยน่า”
“อืมมมม...งั้นเอางี้มั้ย ฉันจะไปขอเซททำช็อกโกแลตจากหัวหน้าให้ เพราะถึงยังไงหัวหน้าก็เอาไปแต่กล่องมันอยู่ดี”
“หา?”
“งั้นรอแปบนึงนะเดี๋ยวมา^^”
“อะ...อ้าว!เฮ้!เดี๋ยวสิแซท!”
ฉันตะโกนตามหลังแซทไปแต่มันก็ไม่เป็นผล เธอมุ่งหน้าวิ่งไปหาต่ายที่ยืนไม่ใกล้ไม่ไกลมากนัก ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอแล้วชี้นิ้วมาที่ฉันยืนอยู่ ฉันเลยยืนยิ้มโบกมือให้ไปพอเป็นพิธีเล็กน้อย
ตืด~ตืด~
เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกง ฉันหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอว่าใครโทรมาแล้วจึงกดรับสาย
“ค่ะพี่ มีอะไรงั้นเหรอ”
[แอนนี่ได้ของที่สั่งซื้อหรือยัง?]
“อ้อ~ค่ะได้ครบหมดแล้ว”
[งั้นก็รีบๆกลับเลยละกัน พี่เริ่มหิวข้าวแล้วน่ะ หรือว่าจะให้พี่ไปรับดีมั้ยมันจะได้เร็วขึ้น]
“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นแอนนี่จะรีบกลับเลยก็แล้วกันนะคะ”
[โอเคๆ ตกลงจะไม่ให้พี่ไปรับจริงๆน่ะเหรอ]
“ค่ะ ไม่เป็นไรหรอกเดินไปแปบเดียวก็ถึงแล้ว”
[แต่บ้านเรามันไกลตลาดตั้งหลายกิโลนะ-*-]
“แล้วแอนนี่จะถือว่าเป็นการออกกำลังกายก็แล้วกันค่ะ^^”
[โอเคๆ มาไวๆก็แล้วกันน้า~]
“ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”
 “แอนนี่ ได้แล้วๆ^^”
หลังจากที่วางสายไปได้ไม่ถึงนาทีเสียงใสๆของแซทก็ดังแทรกขึ้น  ฉันหันไปมองแซทที่ยืนชูถุงกระดาษสีชมพูขนาดใหญ่ที่มีรูปนักร้องสองคนที่ทำท่าเหมือนในโปสเตอร์เป๊ะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“อ้าว แล้วต่ายไม่เอาถุงใบนี้เหรอ?”
“ไม่อ่ะ เห็นบอกว่ามีหนังสือรวมภาพอยู่ในกล่องแล้วเลยยกให้”
หนังสือรวมภาพ...ในเซทช็อกโกแลตทำเองเนี่ยนะ-_-;; ตกลงว่านี่เป็นเซทช็อกโกแลตทำเองหรือว่าเซทรวมเพลงฮิตกันแน่เนี่ย-_-;;  ฉันรับถุงกระดาษใบใหญ่จากแซทก่อนจะกล่าวลาและแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเองไป ระหว่างทางกลับบ้านฉันก็ฉันก็แง้มดูของในถุงใบใหญ่ไปด้วย นี่มันอะไรกันเนี่ยของเยอะแยะเต็มไปหมดแล้วแบบนี้ฉันจะทำมันได้มั้ยไอ้ช็อกโกแลตเนี่ย เอาวะลองทำเดี๋ยวก็รู้เอง!
 
บึ้ม!!!
“แย้กกกกกก>o<!!!”
โครม!เคร้งๆ เคร้ง!
เวลาสองทุ่มตรง หลังอาหารมื้อค่ำฉันหอบอุปกรณ์ทำช็อกโกแลตเข้ามาในห้องครัวและก็เป็นอย่างที่เห็นมันเละเทะเต็มไปหมด-_-*ฉันยกมือปัดควันไปสะเปะสะปะหลังจากที่เครื่องอบขนมส่งเสียงดังลั่นพร้อมกับส่งถาดช็อกโกแลตที่ฉันเพิ่งจะใส่เข้าไปยังไม่ถึงยี่สิบนาทีกลับออกมาในสภาพดำปี๋-_-**
“เฮ้ย!นี่มันอะไรน่ะO_O!”
เสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังฉัน หลังจากที่เห้นสภาพห้องครัวที่เต็มไปด้วยผงแป้ง เปลือกไข่ และอะไรต่างๆอีกมากมายที่เกลื่อนไปเต็มห้องครัว ฉันหันไปยิ้มแห้งๆให้กับผู้เป็นพี่ชายของตัวเองที่กำลังยืนพิงขอบประตูห้องครัวด้วยสีหน้าอึ้งๆ พี่ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินเข้ามาดึงตัวของฉันที่นั่งจุมปุ๊กอยู่ข้างล่างพร้อมกับเช็ดผงแป้งที่ติดหน้าของฉันออกให้
“แอนนี่กำลังทำอะไรอยู่ครับเนี่ย ดูสิหน้าตาดูมาได้เอาซะเลย”
ฉันมองดูเจ้าของใบหน้าเรียวใสที่กำลังเช็ดผงแป้งออกจากหน้าฉันพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
“อะไรกันคะ ทำกับแอนนี่เป็นเด็กๆไปได้”
“ก็แอนนี่ชอบทำให้พี่เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าเด็กหรือไงกัน หืม~”
ไม่ว่าเปล่าพี่ยังเอามือทั้งสองข้างจับหน้าของฉันไว้แล้วส่ายหน้าฉันเบาๆ
“ว่าแต่ตอนนี้แอนนี่กำลังทำอะไรล่ะ ห้องครัวถึงได้ดูเหมือนสมรภูมิที่เพิ่งรบเสร็จแบบนี้น่ะ”
“คือ...แอนนี่จะทำช็อกโกแลตอยู่น่ะค่ะ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงไอ้เครื่องอบขนมมันก็ส่งถาดช็อกโกแลตออกมาในสภาพดำปี๋ทุกทีเลย”
“หือ? งั้นพี่ช่วยมั้ย^^”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ แอนนี่อยากจะทำเองมากกว่า”
“งั้นเหรอเอางั้นก็ได้ ถ้ามีอะไรก็เรียกพี่ได้นะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
พี่แอล...พี่ชายเพียงคนเดียวของฉันยิ้มรับก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัว ปล่อยให้ฉันยืนถอนหายใจอยู่เพียงลำพังโดยไม่รู้ว่าการทำช็อกโกแลตในครั้งนี้มันจะเปลี่ยนชีวิตของฉันจากหน้ามือเป็นหลังมือ... 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
จริงอ่ะ
จากคุณ ป๊อบ/(19841) อัพเดตเมื่อ 21/04/2553 10:44:36
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 375 ท่าน