Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ผูกพันรัก...สุดท้ายด้วยน้ำตา (So many tears) กดไลค์แฟนเพจอัณณ์ศญาได้ที่ http://www.facebook.com/unsaya
อัณณ์ศญา
บทนำ : ในฤดูใบไม้ร่วง (ใครอ่านแล้ว...ช่วยลองอ่านใหม่อีกครั้งนะคะ ^^)
2
13/12/2553 00:08:02
11484
เนื้อเรื่อง
 


ฉันก็เป็นแค่ผู้ชายที่ขี้ขลาด และไม่มั่นใจว่าจะปกป้องเธอไปได้ตลอดชีวิต

ฉันไม่สามารถทำอะไรเพื่อเธอได้เลย นอกจากทำให้เธอต้องเสียใจ...แล้วก็เดินจากไป

เพราะฉะนั้น...อย่าได้คิดรักคนอย่างฉันอีกเลย

ฉันเชื่อว่าการลาจากไปของฉัน...จะทำให้เธอได้พบกับความสุขในวันข้างหน้า

เพราะเธอจะได้อยู่กับคนที่รักและรอคอยแต่เพียงเธอ

ได้โปรด...ถ้าเราสองคนต้องหันหลังกลับแล้วเดินจากกันไป

แม้เธอจะเจ็บปวดก็อย่าร้องไห้...อย่าเฝ้าคิดถึงความรักที่แสนงี่เง่าในวันเวลาที่ผ่านพ้น

และขอเธอจงอย่าหันกลับมามองฉันอีก

 

บทเพลงประกอบนิยายรักเรื่อง So many tears ผูกพันรัก...สุดท้ายด้วยน้ำตา

ที่กำลังจะถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งมีชื่อเรื่องเดียวกันกับบทเพลงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เนื้อร้องและท่วงทำนองของความรักที่แสนเศร้านี้...

ถูกถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกโดยวง Sappheiros บอยแบนด์อันดับหนึ่งของเอเชีย

พวกเขาทั้งเจ็ดคนกำลังจะทำให้คุณเข้าใจถึงคำพูดที่ว่า

“ความรักไม่ใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่เรื่องราวของความรักต่างหากคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่”

พลิกอ่านเรื่องราวความรักของพวกเขา...ถ้าคุณไม่กลัวที่จะเสียน้ำตา!


 

บทนำ

ในฤดูใบไม้ไม้เปลี่ยนสี ณ ใจกลางกรุงโซล ปีค.ศ.2006

 

            “...ร่างอันบอบบางของหญิงสาว...ถูกตรึงเอาไว้กับผนังห้องด้วยแผงอกกว้างอันแข็งแกร่งของชายหนุ่ม จนเนินอกตึงแนบชิดไปกับแผ่นอกอันแน่นเครียด เรียวลิ้นอันร้อนเร้าฉกฉวยเข้ามาควานหาความหอมหวานจากริมฝีปากอันอวบอิ่มด้วยความรวดเร็ว เรียวลิ้นอุ่นร้อนที่คุกคามเข้ามานั้นรุกเร้าอย่างรุนแรงจนอารมณ์ของหญิงสาวหวามไหว...”

            ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณลุงพิธีกรหัวแหม่งนี่ จะมายืนพูดถึงฉากอัศจรรย์อันวาบหวามต่อหน้าชาวประชาเกาหลีทำไมกันเนี่ย ฉันได้แต่แอบบ่นอยู่ในใจแล้วก้มหน้าลงเพื่อหลบซ่อนความเขิน ที่ฉายชัดไปพร้อมๆ กับสองแก้มที่คงกำลังแดงแจ๋อยู่แน่ๆ เลย

            “และนี่ก็เป็นหนึ่งในฉากของนิยายเรื่อง...รักสุดเซี้ยวขอเกี่ยวหัวใจเจ้าชายซาตาน ที่แต่งโดยนักเขียนยอดนิยมขวัญใจอาจุมม่าประจำปี 2006...คุณมินแจวอนครับ”

            แล้วอีตาลุงคนนี้ก็บอกชื่อแส่ฉันเสร็จสรรพ พร้อมกับผายมือมายังโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่ ฉันได้แต่แอบถอนหายใจให้กับคำโปรยอันหรูเลิศอลังการก่อนที่จะประกาศผลรางวัล ซึ่งฉันอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอคอยด้วยความภาคภูมิใจ แบบนี้แขกที่ได้รับเชิญให้เข้ามาในงานก็รู้กันหมดพอดี ว่าฉันนี่แหละ...ที่เป็นคนแต่งฉากรักอันร้อนแรงแบบนั้น

            สิ้นเสียงพิธีกรพูดจบ พลเมืองชาวเกาหลีวัยแซยิดที่อยู่ในงานต่างก็พากันลุกขึ้นยืนปรบมือ ทำให้ฉัน...มินแจวอน นัก (อยาก) เขียนผู้น่าตาดีที่สุดในกรุงโซล (คิดเองเออเองทั้งนั้น) จำเป็นต้องลุกขึ้นโค้งคำนับขอบคุณ เพื่อน้อมรับการแสดงความยินดีจากบรรดาอาจุมม่าทั้งหลาย ก่อนที่จะขึ้นไปรับถ้วยรางวัลบนเวทีพร้อมกับยิ้มแฉ่ง ถ่ายรูปหมู่ร่วมกับคณะกรรมการอันทรงเกียรติ

            หลังจากที่รับถ้วยรางวัลเสร็จแต่ไม่ได้เงินเลยซักวอน ฉันก็อุ้มถ้วยรางวัลแห่งความภาคภูมิใจที่หน้าตาคล้ายกับถ้วยชาใบใหญ่ไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับเดินไปรอบๆ งานเพื่อหาอะไรกินฟรีจนพุงกางตามใจปาก ฉลองให้กับชีวิตที่กลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง...นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันโบกมืออำลาจากประเทศอเมริกา เพื่อมาลี้ภัยทางทางการเมืองที่เกาหลี...เอ๊ย ลี้ภัยจาการถูกจับคลุมถุงชนกับเควินเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ป่านนี้คุณตากับคุณน้าคงกำลังตามหาฉันให้วุ่นทั่วลอสแอนเจลิส เฮ้อ...ฉันคิดพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะกลัวตัวเองจะขาดใจตายไปเสียก่อน มนุษย์เราจะมีความสุขแค่ไหนกันนะ...ถ้าได้ทำอะไรตามที่หัวใจปรารถนา คงเพราะฉันชอบถามประโยคนี้กับตัวเองอยู่บ่อยๆ ล่ะสิ...ชีวิตของสาวใสวัยยี่สิบสองอย่างฉันมันถึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น โลดโผน และมีความทุกข์ปนสุขในเวลาเดียวกัน นี่อาจจะเป็นเสน่ห์ของการมีชีวิตด้วยลมหายใจและความหวังกระมัง ฉันได้แต่คิดอะไรเพลินๆ ที่ช่วยทำให้ตัวเองรู้สึกสดชื้นขึ้นมาได้บ้าง หลังจากที่ไม่ได้นอนเลยเกือบทั้งคืน เพราะต้องเร่งปั่นต้นฉบับนิยายให้ทันส่งตามกำหนด

            ฉันชื่อ มินแจวอน เป็นนักเขียนนิยายทางอินเตอร์เน็ต ผลงานที่ฉันแต่งกำลังได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่วัยรุ่นและกลุ่มอาจุมม่า แถมบางเรื่องก็ยังถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละคร ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง รักที่โบยบิน...ที่เรียกรอยยิ้มและน้ำตาของผู้ชมวัยแม่บ้านรวมทั้งวัยคุณป้าทั้งหลาย และล่าสุด...รักวุ่นวายของเจ้าชายชาเย็น (Ice tea prince) ที่กำลังเป็นซีรีส์ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงสุด จนส่งผลให้ต้นฉบับนิยายที่ฉันแต่งติดอันดับนิยายขายดีตามร้านขายหนังสือชื่อดังอีกด้วย

            ฉันเริ่มแต่งนิยายออนไลน์นับตั้งแต่วันแรกที่ฉันต้องลาจากประเทศเกาหลี ซึ่งเป็นดินแดนเกิดอันเป็นที่รักของฉัน เพื่อไปเรียนต่อที่อเมริกาตั้งแต่อายุสิบหกปี แล้วความเหงาและความอ้างว้างเดียวดายของฉันในตอนนั้น...ก็ทำให้เกิดเรื่องราวสุดแสนจะเศร้าเคล้าน้ำตาผ่านตัวอักษรนับร้อยนับพัน...นับหมื่นนับแสน (จะนับไปไหนเนี่ย) ที่เรียงร้อยกันจนเป็นเรื่องราวให้ผู้คนที่สนใจได้ติดตามอ่าน ราวกับว่าการแต่งนิยายช่วยปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึกที่ถูกฝั่งอยู่จนลึกของฉัน ถึงแม้ว่าตอนนั้นตัวของฉันจะอยู่ที่อเมริกา แต่ความรัก ความฝัน และจินตนาการของฉันยังคงอยู่ที่เดิมไม่เคยจากไปไหน เพราะฉันยังคงสัมผัสกับสามสิ่งนี้ได้อย่างชัดเจนในความทรงจำ แม้ว่าคืนและวันเวลาจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปสักแค่ไหน...สักวันฉันก็ต้องกลับมาที่เกาหลีอีกครั้ง

            ติ๊ด!...ติ๊ด!...ติ๊ด!...

            เสียงมือถืออันคลาสสิคดังขึ้น เพื่อหยุดความคิดของฉันที่กำลังฟุ้งกระจายอยู่เต็มหัวสมอง ฉันรีบกดรับสายทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏขึ้นอยู่ที่หน้าจอมือถือรุ่นบุกเบิก ที่ไม่น่าจะมีวางขายได้อีกในเกาหลี

            What’s up ว่าไงมินา”

            (แจวอน...เธอไม่ได้ลืมใช่ไหมว่าเย็นนี้ เธอมีนัดไปโนแรบัง1กับฉัน) ฟังจากน้ำเสียงงัวเงียของมินาฉันก็รู้ทันที...ว่ายัยนี่เพิ่งจะตื่นนอนแน่ๆ ตื่นขึ้นมาก็หาเรื่องเที่ยวได้ทันทีนี่แหละ...ลีมินา...เพื่อนสนิทที่สุดของฉันในเกาหลี

            “ฉันไม่ได้ลืม....แต่ฉันไม่เคยรับปากเธอร้อยเปอร์เซ็นต์นะว่าจะไป เพราะตอนเย็นฉันต้องเข้าไปพบกับคุณมินอาที่สำนักพิมพ์” คุณมินอาที่ฉันพูดถึงก็คือบรรณาธิการบริหารของสำนักพิมพ์ XXX ที่ฉันเป็นนักเขียนในสังกัด และสำนักพิมพ์แห่งนี้ก็มีคุณลุงจองซุกซึ่งเป็นพ่อของยัยมินาเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์

            (ฉันไม่รับฟังเหตุผลของเธอ...เพราะมันมีเหตุผลมากกว่าฉัน แต่นัดครั้งนี้สำคัญมากนะ ฉันอยากให้เธอไปด้วยจริงๆ นะจ๊ะ...แจวอนสุดที่รักของฉัน)

            เมื่อได้ยินประโยคบอกรักจากเพื่อนสนิท ที่ไม่ได้ทำให้หัวใจเต้นแรงเลยแม้แต่น้อย ฉันก็เริ่มรู้อนาคตของตัวเองทันที ว่าอีกไม่นาน...คำตอบของฉันนั้นจะเป็นเช่นไร แล้วมินาก็หาเหตุผลต่างๆ นานามาเกลี้ยกล่อมให้ฉันตอบตกลง แล้วการนัดพบของฉันกับคุณมินอาก็ถูกเลื่อนออกไปด้วยฝีมือของยัยมินา เพราะฉันมันเป็นคนขี้ใจอ่อนเสียด้วย...ปากบอกว่าไม่ แต่ใจของฉันอยากจะตอบตกลงไปตั้งแต่มินาทำเสียงออดอ้อน เหมือนกับเด็กสาววัยรุ่นที่กำลังทำตัวงอแงแบบเด็กๆ เวลาอยู่กับแฟน ทั้งๆ ที่เพื่อนของฉันยังไม่เคยคบหาผู้ชายคนไหนแบบจริงๆ จังๆ สักหน่อย ไม่รู้ว่าไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหนกันนะ

            “ถ้านิยายของฉันถูกเลื่อนการวางแผงออกไป ฉันจะถือว่ามันเป็นความผิดของเธอนะ...ลีมินา” แล้วนี่ก็คือประโยคสุดท้ายที่ฉันพูดข่มขู่มินาออกไปอย่างไม่ค่อยคิดจริงจังสักเท่าไหร่

            (กรี๊ดดดดด...ขอบใจเธอมากเลยน้าแจวอน ฉันรักเธอที่สุดเลย)

            พอได้ยินเสียงกรี๊ดอันลากยาวของมินาที่บ่งบอกถึงความดีใจแบบสุดๆ ฉันก็ต้องรีบกดวางสายเพื่อนรักทันทีด้วยความแสบแก้วหู พร้อมกับมองมือถือในมือรุ่นคลาสสิคด้วยสีหน้าครุ่นคิด แล้วบอกกับตัวเองเบาๆ ออกมาว่า...ไปเที่ยวสักหน่อยจะเป็นไรไป เพราะตั้งแต่ฉันกลับมามาจากอเมริกาได้เกือบสองเดือน ฉันก็ยังไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหนเลยนี่นา เพราะวันๆ ก็เอาแต่อยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อแต่งนิยาย จนโลกของฉันจะกลายเป็นแค่จอสี่เหลี่ยมไปเสียแล้ว และบางทีการออกไปเปิดหูเปิดตากับสังคมภายนอกบ้าง อาจจะทำให้ฉันได้วัตถุดิบในการเขียนนิยายเพิ่มเติมก็ได้นะ อะไรกันเนี่ย...นอกจากฉันจะเกิดมาสวยแล้วยังมีพรสวรรค์ทางด้านการมองโลกในแง่บวกด้วยอีกหรือนี่ แต่ในขณะที่ฉันกำลังเกิดอาการหลงตัวเองกำเริบอยู่นั้น

            “พี่สาวฮะ !” จู่ๆ ก็มีเด็กชายตัวน้อยๆ หน้าตาน่ารักเรียกฉันไว้ ซึ่งคาดว่าเด็กคนนี้จะอายุประมาณห้าขวบได้ ปากนิดจมูกหน่อยตัวกลมๆ อ้วนๆ แบบนี้...โตขึ้นไปจะต้องหน้าตาดีอย่างแน่นอน ทำไมหนอ...เด็กเกาหลียุคใหม่ถึงได้เกิดมารูปร่างอุดมสมบูรณ์เกินหน้าเกินตาบรรพบุรุษได้ถึงขนาดนี้เชียว

            “ว่าไงครับ...หนุ่มน้อย มีอะไรกับพี่สาวเหรอ” ฉันก้มตัวลงถามเจ้าหนูน้อยคนนี้ด้วยสีหน้าและท่าทางบ้องแบ๊วสุดฤทธิ์ ยัยมินาชอบทำตัวงอแง...ส่วนฉันก็ชอบแอบทำตัวบ้องแบ๊ว มิน่าถึงได้เกิดมาเป็นเพื่อนกัน

            “มีคนฝากจดหมายนี้มาให้พี่สาวครับ” เด็กชายตัวน้อยยื่นจดหมายมาให้ฉันพร้อมกับยิ้มโชว์ฟันที่ขาดหายไปบางส่วน ฟันหลอแบบนี้ก็ยังหล่อ...แสดงว่าโตขึ้นไปก็คงจะยิ่งหล่อสินะ

            “เอ๊ะ...แล้วใคร...”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามว่าใครเป็นคนฝากจดหมายมาให้ เด็กน้อยหน้าตาดีเมื่อครู่นี้ก็วิ่งหนีหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันยังไม่ได้ทันทำความรู้จักกับอีตาเด็กน้อยสุดน่ารักนั่นเลย แม้กระทั่งชื่อก็ยังไม่ได้ถาม เด็กๆ สมัยนี้ทำอะไรรวดเร็วว่องไวกันเสียจริง จนคนเคยเป็นเด็กอย่างฉัน...ได้แต่เก็บความสงสัยทั้งหมดที่มีไว้ในใจแล้วรีบเปิดจดหมายออกมาอ่านทันที

 

ถึงน้องสาว...พบกันที่สวนดอกไม้หลังโรงแรม พี่กำลังรอเธออยู่

จากพี่เท็ตสึ...

 

          ฉันอ่านข้อความในจดหมายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวสมองนับสิบๆ รอบ กับประโยคแค่สองสามประโยค นี่ฉันกลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน และแค่เพียงมองลายมืออันเป็นระเบียบของเขาในจดหมาย ซึ่งฉันคุ้นเคยและจดจำได้เป็นอย่างดี จู่ๆ หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นมา...ผู้ชายคนนั้นยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจและความรู้สึกของฉันได้มากมายถึงขนาดนี้เชียวหรือ นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้พบกับเขา...โอฮายาชิ เท็ตสึกะ

คุณเคยคิดที่จะลบใครสักคนออกไปจากหัวใจเหมือนฉันบ้างรึเปล่า? แต่ทำไมยิ่งฉันพยายามที่จะลืมเขาไปเท่าไร หัวใจของฉัน...ก็เหมือนกับว่ามันกำลังจะเจ็บขึ้นมาอีกแล้ว และในทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเขา...ก็มีแต่เรื่องราวที่ทำให้ต้องปวดร้าวและเจ็บช้ำ ทั้งๆ ที่มันก็เป็นแค่เพียงเรื่องราวในอดีตเท่านั้น

ฉันกำลังหวนกลับไปนึกถึงภาพเก่าๆ ที่ติดอยู่ในสมองและหัวใจ พร้อมกับคิดอะไรเพลินๆ ไปเรื่อยๆ ในขณะที่กำลังจะเดินไปที่สวนดอกเบญจมาศของโรงแรม เพื่อไปพบกับคนที่หัวใจไม่ยอมลืมเลือน แม้กระทั่งวันสุดท้ายของลมหายใจ...


คอมเมนต์หนึ่งคอมเมนต์ ไม่ว่าติหรือชม


ล้วนแต่มีความหมายแก่
นัก(อยาก)เขียน โดยเฉพาะนักเขียนหน้าใหม่


นักแต่งหน้าใหม่จะดีใจทุกครั้งที่คนอ่านให้ความสำคัญที่จะเม้นนิยาย

ก่อนจะคลิกกากบาท...ปิดหน้านิยายของเราออกไป ^^

 ถ้าชอบก็ช่วยโหวต และสมัครเป็นแฟนคลับนะคะ ^^V

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 8 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ojklo6d

จากคุณ shineeclub/(shineeclub) อัพเดตเมื่อ 18/01/2555 12:17:28
ความคิดเห็นที่ 2
ชอบอ่ะ   สุดยอด เลยค่ะ  ^^
จากคุณ ซีน/(kokocold) อัพเดตเมื่อ 31/07/2554 00:39:58
ความคิดเห็นที่ 3
เข้ามาอ่านเป็นครั้งแรก ชอบมากเลยค่ะ ^^
จากคุณ อีฟ/(eve_sasiwakan) อัพเดตเมื่อ 30/07/2554 17:49:33
ความคิดเห็นที่ 4
ดีค่ะ
จากคุณ เปรม/(preammyhappy) อัพเดตเมื่อ 29/07/2554 13:40:12
ความคิดเห็นที่ 5
เป็นนักอ่านหน้าใหม่เหมือนกันค่ะ อ่านแล้วสนุกมาก เป็นกำลังใจให้น่ะ (จะได้มีแรงอัพไวๆ)
จากคุณ แจ๊ว/(jaews) อัพเดตเมื่อ 27/07/2554 11:37:34
ความคิดเห็นที่ 6
ชอบมากเลยคร๊าฟฟฟฟฟ

ว่าแต่ นางเอก เอาเรื่องที่เขียนมาจากไหนอ่ะ

จินตนาการหรือเคยประสบพบเจอ อิอิ




จากคุณ Chi/(MrPoseidonSon) อัพเดตเมื่อ 25/07/2554 23:55:56
ความคิดเห็นที่ 7
สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
จากคุณ เเอมมี่/(am_boss) อัพเดตเมื่อ 04/07/2554 14:07:52
ความคิดเห็นที่ 8
น่ารักมากกกกกกกกกกกกก !!
จากคุณ iCON/(iCONLOVE) อัพเดตเมื่อ 18/05/2554 17:45:04
ความคิดเห็นที่ 9
สนุกมากเลยค่ะ
จากคุณ กิ๊ฟ/(pkoasuna) อัพเดตเมื่อ 03/05/2554 18:40:54
ความคิดเห็นที่ 10
สนุกค่ะ ! สู้ ๆ น่ะค่ะ ><"
จากคุณ Fasai/(FASAIKISSME) อัพเดตเมื่อ 28/04/2554 00:21:58
หน้าที่ 1 จาก 8 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 390 ท่าน