Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
คนสำคัญ
6
01/01/2533 00:00:00
1197
เนื้อเรื่อง

5

ฉันได้แต่นั่งคิดทบทวนกับความรู้สึกของตัวเอง ฉันสับสนว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นกับตัวของฉันตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ ทำไมสิ่งๆนี้มันทำให้ใจฉันว้าวุ่นได้ถึงขนาดนี้ ฉันไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องน้อยใจอีตานั่นด้วย ทำไมต้องอยากพบเจอ ทำไมทุกครั้งที่โทรศัพย์ดังฉันต้องอยากให้เป็นเขา ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

เขาพาฉันเข้ามาที่บ้านหลังใหญ่มาก มันเป็นบ้านที่สวยมากอะ อย่างกับสวรรค์เลย

“บ้านใครหรอ”

ฉันหันไปถามเขาหลังจากที่นั่งตะลึงงันอยู่นาน

“บ้านฉันเอง”

โอ้วววว!! น่าอิจฉาชมัดได้อยู่บ้านของตัวเอง แถมบ้านหมอนี่ก็สวยมากเลยอะ

รถค่อยๆแล่นเข้าไปในบ้านก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ประตูบ้าน บราวนี่พาฉันเดินเข้าไปในบ้าน แล้วบอกให้ฉันไปนั่งรอที่โซฟาห้องอะไรซักอย่าง น่าจะเป็นห้องรับแขก ส่วนตัวเขาก็ไปพาคนสำคัญของเขามาหาฉัน ชิ ฉันไม่สำคัญนี่ย๊ะ แล้วฉันจะน้อยใจหมอนี่ไปทำไมกัน

“น้ำคะ”

“ขอบคุณคะ ^^”

ฉันยกแก้วน้ำที่แม่บ้านเอามาให้ ขึ้นมาดื่ม ฮ่าสดชื่นจริงๆ

“คุณหนูเป็นแฟนของคุณหนู่ใหญ่หรอคะ”

“คุณหนูใหญ่? บราวนี่นะหรอคะ”

“คะ คุณหนูเป็นผู้หญิงคนนั้นซินะคะ^^”

ผู้หญิงคนนั้นยังไงกัน พอจะหันไปถามแม่บ้านคนนั้นก็ลุกไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันเลยได้แต่นั่งงงอยู่คนเดียว ผู้หญิงคนนั้น อะไรกันนะ

“รอนานมั้ย”

ไอ้รุ่นพี่เดินลงบันไดมากับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ผิวของเธอขาวเนียนมากเหมือนคนที่ไม่เคยโดนแดด หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักมากเลยอะ เหมือนตุ๊กตาเลย

“^^”

ฉันส่งยิ้มให้เด็กคนนั้น

“เนี้ยหรอคะ พี่สาวคนนั้นนะ”

เธอหันไปถามบราวนี่

“จ๊ะ แล้วเค้าก็จะเป็นพี่สาวของหนูด้วยนะ^^”

เขานั่งลงแล้วเอามือลูบหัวเด็กคนนั้น

ทำไมเขาถึงดูอ่อนโยนจังเลยนะ ไม่ได้ๆฉันต้องใจแข็งไว้ ถึงจะสั่งตัวเองยังไงมันก็ยังหุบยิ้มไม่ได้อะ แย่แล้ว

“นี่น้องของฉันวานิลลา”

เขาเดินมานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับฉัน

“พี่ชื่ออะไรคะ”

วานิลลาเดินเข้ามานั่งข้างๆฉัน น่ารักจังเลยอะเด็กคนนี้

“พี่ชื่อซันเดย์คะ เรียกว่าซันก็ได้น๊ะ”

“พระอาทิตย์หรอคะ ว้าว ^^”

วานิลลาทำท่าทางตื่นเต้น เขาชวนฉันคุยนู่น คุยนี้มากมายเลย ฉันสนุกมากเลยละ วานิลลายังดูเป้นมิตรกว่าพี่ชายของเขาซะอีก

ตอนนี่วานิลลาติดฉันแจเลยละ ไม่ยอมให้ฉันกลับบ้านเลย แถมยังบอกให้ฉันค้างที่นี้ด้วย ฉันจะค้างบ้านหมอนี่ไม่ได้นะวานิลลาจ๋า

“พี่ขอโทษนะคะ พี่ค้างที่นี่ไม่ได้จริงๆ”

ฉันทำหน้าอ้อนวอนวานิลลา แล้วก็หันไปขอความช่วยเหลือจากนายบราวนี่ แต่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย หมอนั่นกลับทำหน้าตาเฉยไม่คิดจะช่วยฉันเลยอะ

“ไม่เอาอะ วาอยากให้พี่สาวนอนนี่T^T”

วานิลลาทำท่าจะร้องไห้ อย่านะฉันแพ้เด็กขี้อ้อน

“อย่างอแงซิวา”

นายทำอะไรของนายอยู่นายไม่ลุกขึ้นมาพูดตอนที่ฉันได้นอนนี่เลยซะละไอ้รุ่นพี่บ้า

“วาจะนอนกับพี่สาวนี่”

“งั้นเอางี้ เดี๋ยววันเสาร์นี้ พี่สาวให้วาไปหาพี่เอามั้ย เราไปทำอาหารกินกัน โอเคมั้ยคะ”

“จริงนะคะ”

“จริงซิ”

“เย้ งั้นพี่สาวกลับบ้านดีๆนะคะ พี่บราวไปส่งพี่สาวหนูดีๆนะคะ”

วากระโดดดีใจ แล้วหันไปบอกพี่ชายตัวเอง ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

“เธอนี่...”

บราวนี่หันมาสบถใส่ฉันก่อนจะเดินนำฉันไปที่รถ

“ขอบใจนะที่มาส่ง”

ฉันหันไปบอกบราวนี่ แล้วเปิดประตูรถ แต่พอก้าวขาลงจากรถบราวนี่ก็เอามือมาจับแขนฉันไว้

“เธอจะไม่มีวันชอบฉันจริงๆหรอ”

เขาพูดด้วยสายตาที่นิ่งเฉย เหมือนคนที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เขาเย็นชามาก

“ฉันไม่มีวันแพ้นายหรอก ที่นายทำก็แค่จะเอาชนะฉันไม่ใช่หรอ”

เจ็บ...เจ็บเหมือนกำลังเอามีดทิ้มหัวใจตัวเอง ฉันจะเผลอใจให้เขาไม่ได้ซินะ ฉันจะอยากเป็นคนสำคัญของเขาไม่ได้ เขาไม่ได้ชอบฉันจริงก็แค่จะเอาชนะฉันเท่านั้นเอง

“เธอลงไปได้แล้ว”

บรื้น!!......

รถแล่นออกไปจากจุดที่ฉันยืนอยู่ มันห่างออกไปเรื่อยๆ ไกลไปเรื่อยๆ เหมือนความรู้สึกของคนสองคนที่คิดว่าใกล้กันแต่ความจริงไกลกันจนไม่สามารถคำนวณระยะทางความห่างไกลได้เลย เหมือนความรู้สึกของฉันกับเขาซินะ

ถึงจะรู้ว่าเช้าแล้วแต่ฉันก็ยังไม่ขยับตัวไปไหนได้แต่นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม ในหัวสมองของฉันตอนนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะมันมีเรื่องของใครบางคนที่ทำให้ฉันต้องคิด พอคนๆนี้เดินเข้ามาในชีวิตของฉันเขาเข้ามาเปลี่ยนวัฏจักรของชีวิตฉันจนมันไม่เหมือนเก่า ความสับสน ความสุข ความทุกข์ ทุกอย่างที่เข้ามาเขาเป็นคนพามันมา ถ้าเขาพามันกลับไปพร้อมๆกับเขา...

ฉันเอามือทึ้งหัวตัวเอง

ฉันมัวคิดบ้าอะไรอยู่เนี้ย ที่เขาทำไปก็แค่อยากจะเอาชนะฉันก็แค่นั้น มันเป็นแค่เกมส์ เลิกคิดซักทีได้แล้ว อย่าอ่อนไหวกับเกมส์ที่เขาสร้างขึ้นมาเด็ดขาด

“ซัน ตื่นได้แล้ว”

“อะ อืม”

เสียงของกรีนทำให้ฉันต้องหยุดคิดทันที

ฉันลุกจากการซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วเดินเข้าห้องน้ำ

“เป็นไรมากปะเนี้ย ลอยๆนะเธอ”

กรีนเดินมายืนพิงประตูห้องน้ำ มันมองฉันเหมือนกับว่าฉันกำลังทำอะไรผิด แปรงฟันมันผิดตรงไหนวะ

“อาอัยอั๋นแองอันอู่ อันอิดองอาย”(อะไรฉันแปรงฟันอยู่ มันผิดตรงไหน)

“มันก็ไม่ผิดหรอก แต่วันนี้เธอดูลอยๆ งั้นรีบๆละเดี๋ยวอาหารเย็นหมด-*-”

บ่นเหมือนคนแก่เลยเพื่อนคนนี้

“เอ้อ รุ่นพี่รออยู่ไวๆด้วย”

อีกแล้วมาป่วนฉันแต่เช้าเลย
วันนี้บรรยากาศในการรับประทานอาหารของฉันกับยัยกรีนไม่ปกติสุขเหมือนทุกวัน เพราะวันนี้อาหารเยอะมาก คนที่ทานก็เยอะด้วย น้องวาตั้งใจตื่นแต่เช้าเพราะสัญญาของฉันรึป่าววะเนี้ย ความจำดีซะจริง ขนาดฉันยังลืมไปแล้วเลยอะ-*-

“อร่อยมากเลยคะ^^”

วาเอามือลูบท้องตัวเอง แล้วยิ้มใส่จานข้าวของตัวเอง”

“นี่นายนั่งเขี่ยผักอยู่นั่นแหละ”

ฉันหันไปดุบราวนี่ ก็ดูดิ เขาเอาแต่นั่งเขี่ยผักในจานตัวเอง ไม่ยอมกินซักที

“ฉัน ฉันเกลียดหัวหอมอะ-*-”

“ฮ่าๆ ไม่กินก็บอกซิ ไม่มีใครว่าอะไรซํกหน่อย”

ที่จริงแล้วไม่กินผักมากกว่าละมั้ง

“ฉันชอบกินผักนะ แต่ต้องไม่ใช่ไอ้นี่อะ”

เขารีบแก้ตัว

“อืมๆฉันเชื่อ^^”

ดูสายตาดิ เชื่อมาก 555+

“เก็บของซิ”

“เก็บทำไม”

“เราจะพาพี่ซันไปเที่ยวคะ”

“เที่ยวไหน ไม่ไปอะ”

“พี่ซัน วาอยากไปT^T”

วาหันมาแบ๊ะปากใส่ฉัน

“พี่จะไปได้ไงคะ เพื่อนพี่จะอยู่กับใคร”

ฉันพยายามหาข้ออ้าง

“ก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ”

อ๊าย...ไอ้รุ่นพี่ไดโนเสาร์ ไม่ต้องพูดจะดีกว่ามั้ย

ทุกคนเตรียมสัมภาระของตัวเองแล้วเอาใส่รถเตรียมจะออกเดินกันด้วยใจที่ร่าเริง ยกเว้นฉันที่ใจหดหู่อยู่ปู้เดียว-*-

“Let’Go^^”

ทุกคนพูดพร้อมกันทันทีที่รถออกตัวยกเว้นฉัน แม่จ๋าซันไม่อยากไป

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 478 ท่าน