Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
ทำตามสัญญา
5
01/01/2533 00:00:00
1114
เนื้อเรื่อง

4

พอเรา เอ้ย ไม่ใช่ ๆ ฉันกับเขากินเค้กกันหมดแล้ว ฉันก็ต้องทำตามสัญญา แน่นอนลูกผู้หญิงพูดแล้วต้องไม่คืนคำ แต่ขอทวงคืนได้มั้ย

ตอนนี้ฉันเลยมานั่งทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่บนรถสปอร์ตสุดหรูคันเดิม หมอนี่กำลังจะพาฉันไปช้อปปิ้งแน่ะ แปลกดีแหะไม่เคยไป

ช้อปปิ้งกับผู้ชายที่ไม่ใช่เพื่อนและพ่อตัวเองเลย

“ลงมาซิ”

รถจอดไม่ทันไรฉันก็โดนออกคำสั่งอีกแล้ว

“นายเป็นใคร นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมาออกคำสั่งของฉันนะ-*-”

ฉันทำหน้าบึ้งใส่เขา

“หึ...บอกให้ลงก็ลงมาเหอะน่า”

“ว้าย...”

โอ้ยเจ็บ อยู่ๆ หมอนี่ก็ลากฉันลงมาจากรถแล้วพาขึ้นไปชั้น 3 ของห่างฯทันที ต่อจากนั้นก็ลากฉันไปตามทางเรื่อยๆ โดยที่ไม่สนใจไยดีฉันว่าจะเป็นยังไง

มือที่เขาจับแขนฉันมันบอกถึงความโกรธที่เขามีอยู่ตอนนี้ได้เลยทีเดียว แล้วตอนนี้ฉันก็ระบมไปทั้งแขนแล้วด้วยอะ เมื่อไรจะถึงซักที

ฟึ่บ

โอ๊ยไอ้บ้าหยุดไม่เคยจะบอกกันเลยนะเจ็บนะเฟ้ย

ถึงเจ็บก็ได้แต่พูดในใจตัวเองอยู่ดี ทำไงได้ละ ถ้าพูดออกไปฉันไม่กลายเป็นปลาคอร์สที่ถูกรีดไข่เลยรึ หมอนี่อยู่ๆ ก็หยุดรึว่าจะถึงแล้ว

“นายพาฉันมาทำไมเนี้ยฉันไม่คิดจะตัดผมหรอกนะ”

ก็นั่นอะดิ ฉันไว้ผมตรงอยู่ก็ดีแล้วไม่ต้องไปจัดอะไรมากมายตื่นขึ้นมาก็มัดรวบได้ไม่ต้องยุ่งยาก

“มาร้านทำผมก็ต้องทำผมดิ เธอจะมากินก๊วยเตี๋ยวไง”

ก็จริงนะ แล้วทำไมต้องมากวนประสาทฉันกันเล่า

“ฉันไม่คิดจะตัดผมหรอกนะ”

“แต่เธอต้องทำ ฉันรำคาญผมที่รุงรังของเธอ”

อึ๋ย ฉันไม่ทำน๊า......

ไม่ทันจะได้โวยวายฉันก็โดนชุดกระชากลากถูกเข้ามาในร้าน แล้วโดนจับนั่งเก้าอี้ตัดผมเรียบร้อยแล้ว และแน่นอนฉันไม่ลืมตาเลย

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ เพราะฉันไม่กล้าลืมตาขึ้นมาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ใครจะไปรู้ว่าผลลัพมันจะออกมาแบบไหน แต่ตอนนี้มันเสร็จแล้วอะ น่ากลัวอะ

“เสร็จแล้วจ๊ะ น่ารักมากเลย”

พี่คนทำผมพาฉันเดินออกมาแล้วพูดกับนายบราวนี่อย่างหน้าระรื่น ฉันเดาเอานะ

“ครับ”

มีใครบางคนเอามือมาจับฉันแล้วค่อยๆจับฉันนั่งลงบนโซฟาข้าง

ๆตัวของเขา แน่นอนนายบราวนี่ชัวร์

“แฟนน้องน่ารักนะคะ ตอนแรกทรงเดิมก็น่ารักอยู่แล้ว ยิ่งทำทรงนี้เข้าไปน่ารักมากขึ้นเลยคะ”

“ครับ”

ห๊ะแฟน ใครเป็นแฟนหมอนี่กัน มั่วรึป่าวพี่คนนั่นอยู่ไหนมาฟังฉันอธิบายก่อนนนนนนน...

“หลับตาทำเบือกอะไรของเธอ ลืมตาขึ้นซิ”

“ไม่อะ ฉันกลัวตัวเองอะ”

“งั้นเธอก็นั่งหลับตาอยู่นี่แหละฉันกลับก่อนนะ”

“นาย นาย”

ฉันลองเรียกหาเขาแต่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับ พอเอามือปัดๆไปข้างหน้า ก็ไม่มีเขาเลยอ่า...

๐_O

ฉันค่อยๆ ยกเปลือกตาบนขึ้น เพราะยังกลัวตัวเองอยู่ แต่พอมองไปรอบๆก็ไม่เจอเขาแล้วอะ ฉันค่อยๆ เดินออกไปข้างนอกอย่างไม่ค่อยมั่นใจซักเท่าไร

“มาได้ซักที”

เขาหลอกฉันหรอ ไอ้รุ่นพี่บ้า

“ฉันอายนะเฟ้ย”

ฉันโวยใส่เขา

“ทำไมเธอก็น่ารักดี ดูดิ”

เขาจูงมือฉันมาที่กระจกของร้าน

“ไม่อะฉันกลัว”

“ดูซิไม่ต้องกลัวหรอก ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง”

เขาเอามือมากุมฉันไว้แน่น ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเขากำลังส่งความอบอุ่นผ่านมาทางมือของเขาส่งมาให้ฉัน และฉันก็ได้รับมัน

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนมีความกล้าที่จะมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้น ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสิ่งที่อยู่ในกระจกซึ่งมันก็คือตัวฉันเอง

๐_O

อะไรกัน คนในกระจกไม่ใช่ฉันแน่เลย ก็คนในนั่น น่ารักเป็นบ้า ผมที่ซอยเรียงกันเท่มากๆเลยอะ

“เป็นไง ไม่น่ากลัวใช่มั้ย”

“อะ อืม”

“ปะ ไปกันเถอะ”

ทำไมฉันต้องรู้สึกว่าตัวเองอุ่นใจเวลาอยู่กับเขาด้วยนะ หรือว่าฉันจะเผลอใจให้เขาแล้วนะ ไม่นะ

เขาจูงมือฉันไปเข้าร้านนั้นออกร้านนี่จนนับไม่ถ้วน แต่มันก็สนุกมากๆเลยละ^^

โอ๊ย...วันนี้เหนื่อยเป็นบ้าเลย ฉันโดนทำโทษเพราะดันมาโรงเรียนสาย และยังไปหลับในเวลาเรียนของครูที่ปรึกษาเข้า เลยต้องมาทำความสะอาดห้องคนเดียวยังงี้แย่ชมัด เพราะไอ้รุ่นพี่ไดโนเสาร์นั่นแหละโทรฯกวนประสาทฉันแทบจะทุกวันฉันเลยไม่ได้หลับไม่ได้นอนจนตาของตัวเองจะเหมือนหมีแพนด้าเข้าไปซะทุกวันแล้วเนี้ย แล้วพอยัยกรีนไม่อยู่ช่วง2-3วันมานี้ฉันเลยตื่นสายตลอดเลย

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...

“ฮัลโหล”

(เธออยู่ไหน)

“ที่ห้องของฉันนะซิ”

ฉันกระแทกเสียงลงไปในโทรศัพย์

(โอ๊ย...พูดดีๆซิทำไมต้องตะโกนด้วย มันเลยเวลาเลิกเรียนแล้วนะ เธอยังทำไมไม่กลับอีก)

“ก็ฉันโดนทำโทษ-*-”

(หึ สมน้ำหน้า)

“เรื่องของฉันเถอะย๊ะ ไม่มีไรใช่มั้ยวางแล้วนะ”

(เดี๋ยวฉันไปรับ)

“มะ....”

ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด...

อีกแล้วจะฟังฉันพูดให้จบก่อนไม่ได้รึไง ยังไงนายก็ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะมาตัดสายฉันอยู่ดีนะ อีตาบ้า

พอเขามาฉันก็โวยใส่เขาทันที แต่ก็ต้องเงียบเพราะเขาบอกว่ามีคนสำคัญจะพาฉันไปรู้จักเพราะคนๆนั้นอยากรู้จักฉันมาก

ชิ แฟนนายละซินะ โอ้ยทำไมฉันต้องน้อยใจหมอนี่ด้วยอะ

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 472 ท่าน