Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
บราวนี่
4
01/01/2533 00:00:00
1241
เนื้อเรื่อง

3

พอมาถึงหน้าคอนโดฯที่ฉันอยู่ ฉันก็เปิดประตูลงมาจากรถคันนั้นทันที แต่ไอ้รุ่นพี่นั่นก็เอามือมาจับแขนฉันแล้วดึงให้กลับเข้าไปนั่งเหมือนเดิม

“เธอโกรธฉันหรอ”

“ป่าวนี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย นายก็แค่แกล้งให้ฉันอายคนอื่นเล่นไปอย่างนั้นแหละ”

“ก็รู้นี่ อย่าลืมนะฉันจะทำให้เธอชอบฉันให้ได้”

เขาทำหน้านิ่ง

“ไม่มีวันซะหรอก”

“หึ”

เขาหัวเราะน่ากลัวอีกแล้วรีบลงจากรถแล้วกลับขึ้นห้องดีกว่า ก่อนที่หมาป่าที่อยู่ในร่างของไอ้รุ่นพี่จะออกมาแล้วเขมือบฉันเข้าไป ยึ๋ย....

โอ้ย...แสบตาเป็นบ้าเลย ยัยกรีนทำไมไม่ปิดม่านนะ

ฉันค่อยๆ ดึงผ้าขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง แล้วหลับตาต่อ แต่มีบางอย่างที่ทำให้ฉันไม่สามารถหลับตาต่อได้ เพราะอยู่ดีๆหัวของฉันมันก็คิดเรื่องบ้าๆ นั่นขึ้นมา

ทำไมนะ ทำไมไอ้รุ่นพี่ไดโนเสาร์มันต้องมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของฉัน ทั้งๆที่เราไม่เคยได้รู้จักกันเลย ไม่เคยเห็นหน้ากัน หรือแม่แต่ความรับรู้ถึงการมีตัวตนของกันและกันเลย เขาทำเพื่ออะไรกัน

ปิ๊งป๊อง...ปิ๊งป๊อง...

ความคิดของฉันหยุดลง เพราะเสียงกริ๊งหน้าห้อง ทำไมยัยกรีนไม่ไปเปิดนะ

ฉันเอาผ้าห่มออกจากหน้าตัวเอง แล้วมองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่เห็นยัยกรีนสงสัยจะอยู่ข้างนอกมั้ง มีกระดาษติดอยู่ที่หน้าประตูนี่นา ยัยกรีนคงเขียนไว้

‘ซัน

วันนี้ฉันต้องกลับบ้านก่อนนะ พอดีที่บ้านมีงานนะ ขอโทษนะที่ไม่ได้ชวนเธอ ประมาณ2-3วันนะฉันถึงจะกลับ

กรีน

ปิ๊งป๊อง...ปิ๊งป๊อง...

รู้แล้วกดบ้าอะไรนักหนากริ๊งหน้าห้องฉันพังแล้วมั้งนะ พอเดินออกมาจากห้องนอนฉันก็ตรงไปเปิดประตูห้อง

ปึ้ง!...

พอรู้ว่าแขกผู้มาเยือนของเช้าวันใหม่เป็นใคร ฉันก็ปิดประตูอย่างรวดเร็ว

“นี่เปิดประตูให้ฉันเซ่”

เขาแหกปากลั่น ให้ฉันเปิดประตูให้เขาเข้ามา

“นายมาผิดห้องแล้วละ”

“เหอะจะเปิดไม่เปิด”

อีกแล้ว เขาขู่ฉันอีกแล้ว

“ไม่เปิด จะให้ฉันบอกอีกกี่ทีว่านายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉัน”

“หึ...แล้วเธอจะรู้ว่าฉันมีสิทธิ์รึป่าว”

คุ้นๆแหะ น้ำเสียงแบบนี้ฉันต้องซวยอีกแน่เลยเปิดดีกว่า

ฉันรีบเปิดประตูให้เขาเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรแผลงๆอีก ซึ่งมันส่งผลกระทบต่อตัวฉันมาก ถึงมากที่สุด

“แค่นี้ก็หมดเรื่อง ฉั0นจะได้ไม่ต้องเสียเวลาขู่”

เขาว่างของลง แล้วทิ้งตัวเองลงบนโซฟา

“แล้วนายมาทำไมแต่เช้า”

ฉันนั่งลงข้างๆเขา

“เช้า เธอเนี้ยนะ พระอาทิตย์ทำมุมกับพื้นดิน 90 องศาอะ”

เฮ้ยนี้มันเที่ยงกว่าแล้วนี่หว่า

“อย่าบอกนะว่าเธอพึ่งตื่น”

เขาทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กเลยแหะน่ารักจัง อึ๋ย ไม่ได้ฉันจะชมเขาไม่ได้

“อะ อืม”

“งั้นหรอไปอาบน้ำซะ แล้วมากินข้าวกัน เด๋วฉันจะทำอาหารรอ”

เขาค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบ ถุงที่เขาถือมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ที่ใครเห็นก็ต้องอยากโดนแขนนั้นโอบกอดและได้รับการปกป้อง ยกเว้นฉัน-*-

“เหอะ นายเนี้ยนะ”

ผู้ชายที่ไหนเขาเข้าครัวทำอาหารกันละ ฉันยังทำไม่เป็นเลย แล้วอีกอย่างถ้าหมอนี่ทำฉันคงท้องเสียแน่เลย

“เธอไม่เชื่อหรอ”

“อืม”

“งั้นคอยดู ถ้าฉันทำได้วันนี้เธอต้องไปข้างนอกกับฉัน”

“ได้ดิ ไม่มีปัญหา”

อยากจะหัวเราะให้โลกแตก ผู้ชายอย่างหมอนั่นเนี้ยนะ จะทำอาหารเป็น สงสัยวันนี้ฉันคงได้นอนอยู่บ้านทั้งวันชัวร์

“นี่ เธอชอบกินเค้กอะไร”

เขาโผล่หน้าออกมาจากห้องที่ถูกแยกออกไว้ สำหรับทำอาหาร

“บราวนี่ ฉันชอบเค้กบราวนี่ที่สุดเลยละ”

“^^”

ทำไมฉันรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันแปลกๆนะ แต่ก็ช่างเถอะไปอาบน้ำดีกว่า แต่คงต้องอาบนานหน่อย ให้เวลาหมอนั่นแก้ไขข้อผิดผลาดในการทำอาหารซักชั่วโมงดีกว่า ฮ่าๆๆๆ

๐_Oพอเดินเข้าที่โต๊ะอาหาร ฉันก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่อยู่บนโต๊ะนั่น ไม่น่าเชื่อเขาทำได้แหะ

อาหารทุกอย่างถูกจัดไว้บนโต๊ะอย่างดี สปาเก็ตตี้ที่อยู่ในจานตกแต่งด้วยซอสมะเขือเทศสีแดงเข้ากับจานที่เป็นสีขาวได้เป็นอย่างดี สลัดที่ถูกว่างไว้ตรงกลางของโต๊ะมีสีสันที่น่าทานมาก น้ำผลไม้นั่นสีของมันก็สวยมากๆเลยละ

“เป็นไงละ”

ไอ้รุ่นพี่หลังจากที่ง้วนอยู่ในครัว ก็ออกมาถามถึงอาการของฉัน

“นะ น่ากินอะ”

เผลอพูดไปแล้วอะ

“สงสัยวันนี้ที่รักต้องไปเปลี่ยนชุดแล้วออกไปกับผมแล้วละ^^”

“ใครที่รักนายบ้ารึป่าว แล้วใครจะออกไปกับนาย”

นายนี่บ้าชมัดอยู่ๆก็มาเรียกฉันว่าที่รัก ขนลุกชมัด

“อย่าลืมซิ เธอสัญญาแล้ว”

“ก็ได้ ถือซะว่าเป็นการขอบคุณที่นายทำของพวกนี้ให้ฉันกิน”

คงไม่เป็นไรหรอกมั้งก็แค่ออกไปเที่ยวเป็นเพื่อนเขาเฉยๆ

“นั่งซิ”

เขาเดินมาทางฉันแล้วจับเก้าอี้ให้ฉันนั่ง คิดไปคิดมาเราก็เหมือนแฟนกันจริงๆเลย ฉันคิดอะไรอีกแล้วเนี้ย

พอฉันนั่งลงเขาก็เดินไปหยิบอะไรซักอย่างออกมาจากในครัว แต่ฉันสนใจอาหารพวกนี้มากกว่าอะ

“รับไปซิ”

สวย สวยจังเลย ดอกกุหลาบสีขาวที่รายล้อมดอกสีแดงที่มีแค่ดอกเดียว เขายื่นมันให้ฉันละ

ฉันเอื้อมมือไปรับมันมาแล้วก้มลงไปหอมดอกกุหลาบพวกนั้น มันทั้งสวยทั้งหอม

“กินซิ”

ฉันคงสนใจดอกไม้พวกนั้นมากซะจนเกินไป จนคนตรงหน้าต้องเรียกให้ฉันหันไปกินอาหารพวกนั้น

“เดี๋ยวฉันเอาของหวานมาให้นะ”

พอเรากินหมดเขาก็ลุกไปเอาของหวานมา คงจะเป็นเค้กที่ทำไว้ซินะ โอ้ย นายอย่าทำยังงี้ซิ

เค้กบราวนี่ที่เขาทำมันอร่อยมากมายเลยละ พอตั้กเข้าปากมันก็เหมือนละลายหายไปโดยที่ไม่ต้องเคี้ยวเลยละ อร่อยเป็นบ้าเลย

“ชอบมั้ย”

“ชอบมากเลยละ ฉันชอบบราวนี่ที่สุด”

“^^”

“เออ นายชื่ออะไรอะ”

ก็จริงนะฉันกับเขาก็รู้จักกันมาในระดับหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่รู้ชื่อของเขาเลย ไหนๆ ก็ถามซะเลย

“ห๊ะ ฉันหรอ”

เขาเงยหน้ามามองฉัน แล้วเอานิ้วชี้ ชี้ที่ตัวเองเป็นเชิงถาม

( _ _ )( - - )

ฉันพยักหน้า แต่ก็ยังตักบราวนี่เข้าปากต่อ

“บราวนี่ บราวนี่นะชื่อฉันแระ^^”

“อืม”

แล้วทำไมต้องยิ้มตาเป็นประกายด้วยละ ชักจะแปลกๆ แหะรุ่นพี่คนนี่ แปลกชมัด

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 478 ท่าน