Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
Game Start
2
01/01/2533 00:00:00
1457
เนื้อเรื่อง

1

พอเดินเข้ามาในร้าน ฉันใช้สายตากวาดมองในร้านด้วยความตกใจ เพราะในร้านมีแต่เด็กผู้หญิงทั้งนั้น อาจเป็นเพราะยังเช้าอยู่เลยยังมีที่ว่างอยู่ 2 ที่ ฉันจะประสาทตาย ร้านนี้ออกจะใหญ่โต มีโต๊ะหลายสิบตัว ทำไมมันเหลือแค่ 2 โต๊ะ แล้วก็ไอ้โต๊ะที่ดูจะพิเศษกว่าโต๊ะอื่นๆ

ยัยกรีนลากฉันที่ยืนอ้าปากค้างล่อแมลงวันให้มาวางไข่อยู่ ให้เข้าไปข้างในร้าน แล้วดันฉันให้นั่งตรงเก้าอี้ที่ติดกระจก ก่อนที่มันจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกลับฉัน

“อะเมนู วันนี้ฉันเลี้ยงเอง ^_^”

ยัยกรีนทำท่าทางดี๊ด๊า เพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจฉันเลยรับเมนูจากยัยกรีนมาเปิดดูก่อนที่จะเรียกพนักงานของร้านมา แล้วสั่งอาหารมา 2-3 อย่าง ยัยกรีนมองฉันตาค้าง

“ขอบใจนะ ที่เลี้ยง^^”

กรี๊ดดดด~~~

ในขณะที่ฉันกำลังนั่งตักเค้กบราวนี่เข้าปากอย่างชิลๆ เสียงของยัยพวกนั้นก็ดังกระหึ่ม เหอะ แต่นั้นมันไม่ใช่เรื่องของฉัน เรื่องของฉันตอนนี้คือกินของชอบของตัวเองต่อดีกว่า ว้าว บราวนี่เนื้อนุ่ม อร่อยสุดๆอ่า เอามือถือมาฟังเพลงดีกว่า ^_^

“ซัน ๆดูซิหล่อมากอะรุ่นพี่บราวอะกรี๊ด”

ยัยกรีนเอามือมาเขย่าแขนฉัน ที่กำลังจะเอาเค้กเข้าปาก ฉันเลยเอามือปัดมือมันออกแล้วกินต่อ ขนาดเปิดเพลงดังขนาดนี้เสียงมันยังดังกว่าอีก

“แก รุ่นพี่เดินมาทางนี้แนะ กรี๊ด”

“เดินก็เดินมาซิ ไม่ใช่เรื่องของฉันนี่ แล้วเธอไม่ต้องเรียกฉันแล้วนะ”

หมับ...

ไม่ทันไรมันเอามือมาจับแขนฉันอีกแล้ว

“กะแก...”

อะไรของมัน เส้นสปาเก็ตตี้ติดคอรึไง แล้วมันจะเอามือชี้หน้าฉันทำไม

“อะไร แกเป็นไรของแก”

ฉันเอื้อมมือไปแตะหน้าผากมัน

“ระ รุ่นพี่”

“รุ่นพี่สากเบืออะไรของแก แกบ้าเกินไปแล้วนะ รุ่นพี่ของแกไม่ใช่คนรึไงพากันกรี๊ดอยู่ได้ประสาท รึว่ารุ่นพี่ของพวกแกเป็นไดโนเสาร์ล้านปี มาเดินในร้านอาหาร หึ”

พูดจบฉันก็กล้มลงกินต่อ เพื่อนบ้ากวนประสาทชมัด

หมับ…

กึก...

ฉันสะดุ้ง ใครมันเอามือมาจับฉันว่ะ

ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นแล้วมองหน้ายัยกรีนเพื่อที่จะหาคำตอบจากมันแต่ก็ไม่ได้อะไรเลย มันตาลอยเหมือนคนบ้าแล้ว ฉันเลยจำเป็นที่จะต้องหันไปมองไอ้ตัวที่มันเอามือมาจับบ่าฉัน หน๊อย มากเกินไปแล้ว กล้าดียังไงมาจับบ่าฉัน

ขวับ

“^^”

“ปล่อย”

พอหันไปไอ้ตัวที่มันเอามือจับบ่าฉันอยู่ก็ส่งยิ้มกวนประสาทที่น่ากลัวให้ เหอะถึงจะกลัวนิดๆก็เหอะ ฉันก็สู้นะ

ตึก ตึก ฟึ่บ

“ฉันนั่งกับพวกเธอ ได้มั้ย”

“ได้คะ”

อยู่ดีๆ ไอ้บ้านี่ก็นั่งลงที่เก้าอี้ข้างฉันซะงั้น แถมยัยกรีนยังปากไวอีก แล้วเมื่อไหร่มันจะเอามือออกจากไหล่ฉันซักที

และในขณะเดียวกันฉันก็รับรู้ได้ถึงความอำมหิต จากสายตาที่คมกริบ ของยัยพวกนั้นที่มองมาอย่างจะกลืนกินฉันกับยัยกรีนให้สิ้นซาก

“เอามือออกจากไหล่ฉัน”

“ได้ซิ เคนนายนั่งข้างยัยนั่นปะ”

เขาเอามือออกจากไหล่ฉัน ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนเขา มั่นใจนะว่าบอก

“ว้าว เค้กบราวนี้ ของอร่อยของร้านนี้เลยนะ”

ห๊ะ เค้กหรอ มันของฉันนี่นา กล้าดียังไงมาเอาเค้กของฉันไปกินหน้าตายเฉย นิสัยแย่ที่สุด

กว่าจะนึกได้ไอ้บ้านั่นก็ตักเค้กเข้าปากเรียบร้อยแล้ว แถมมันยังเอาลิ้นไปโดนกับช้อนของฉันอีก ไอ้บ้าแล้วใครมันจะไปกระเดือกลง

“ไอ้บ้านั่นมันของฉันนะ นายเอาไปกินได้ไง”

“อ้าวหรอ เอาคืนไปซิ ^^”

ไอ้รุ่นพี่นี่มันกวนประสาทชมัด เลียช้อนซะขนาดนั้นใครจะไปกล้ากินต่อจากมัน

“ชิ ฉันกลับห้องก่อนนะ”

ฉันแบ๊ะปากใส่ไอ้หมอนั่น ก่อนจะหันไปบอกยัยกรีนเพื่อนผู้แสนดีที่เอาแต่แทคแคร์ไอ้รุ่นพี่อีกคนนั่น ให้มันได้ยังงี้ซิ

ฉันลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออกไปให้พ้นๆจากโต๊ะนี้ซักทีแต่...ไอ้บ้านี้มันมาขวางทางฉันไว้ฉันทำไม

“ถอย”

“ถ้าถอยแล้วจะได้อะไร”

“นี่นาย อย่ากวนประสาทฉันได้ปะ”

ฉันพยายามเอาตัวดันให้ไอ้บ้านี่ออกแต่ก็สู้แรงไม่ไหว เฮ้ย...

ฟุ่บ...

“- -*” ฉัน

“^^” ไอ้รุ่นพี่

ฉันพยายามเอาตัวเองดันไอ้รุ่นพี่ อยู่ดีๆ เค้าก็ลุกขึ้นซะงั้น ฉันเลยเอนไปข้างหน้า ล้มใส่พื้น แต่ปรากฏว่าพื้นมันมีแขน พื้นมันคือไอ้รุ่นพี่อะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด.........

ฉันรีบยืนขึ้นแล้วเก็บของเดินออกมาจากตรงนั้น อย่างไม่สนใจอะไร

ทำไมฉันต้องรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนพร่าวอย่างนี้นะ แล้วทำไมต้องไปนอนอยู่บนตัวไอ้บ้านั่นด้วย น่าอายชมัดเลย

เหมือนฉันจะลืมอะไรบางอย่างน๊ะ ฉันใช้มือคลำตรงกระเป๋ากางเกงแต่ก็ไม่มี ไม่มี๊...

เฮ้ย...ฉันลืมมือถือไว้ที่โต๊ะนี่หว่า ต้องกลับไปเอาแล้ว ไม่งั้นแย่แน่ๆเลย

“อ้าว...ติดใจฉันหรอ ถึงได้เดินกลับมา”

พอมาถึงโต๊ะที่พวกนั้นนั่งอยู่ ฉันก็โดนสุนัขแถวนั้นกัดทันที

“หน้าอย่างนายฉันไม่เคยคิดจะสนใจหรอก”

“หรอ แล้วเธอกลับมาทำไม^^”

เขายิ้มยียวนกวนประสาทฉัน

“แค่ลืมของ”

ฉันพูดแล้วแสร้งทำหน้าตาย แต่ในใจนี้โกรธแถบจะพ่นไฟได้แล้วละ ฮึ่ม อดทนไว้!!

“ไอ้นี่นะหรอ”

ไอ้รุ่นพี่บ้านั่นทำหน้าทะเล้นใส่ฉัน แล้วโบกมือที่ถือมือถือของฉันไปมา

“นาย...เอามานะ”

พอฉันกระโดดจะแย่งโทรศัพย์คืน รุ่นพี่นั่นก็โยกตัวหลบทันทีหน้าฉันเกือบจะขม่ำอีกรอบแล้วมั้ยละ

“เอาคืนมานะ”

“ถ้าฉันคืนให้แล้วจะได้อะไร”

เขาท่าว่ากำลังคิดอยู่

“นั่นมันของๆฉัน นายไม่มีสิทธิ์ต่อรอง”

“งั้นแรกกับเบอร์ของเครื่องนี้ได้มั้ยน๊ะ อืม”

เขาหันมาหยักคิ้วให้ฉันก่อนจะกดโทรศัพย์ของฉัน จากนั้นเสียงโทรศัพย์ที่เขาล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองก็ดังขึ้น

“นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมีเบอร์ของฉันนะ-*-”

ฉันจ้องเขาเขม้ง

“อะๆ เอาคืนไป”

ไอ้รุ่นพี่เดินเข้ามาแล้วเอามือถือส่งให้ฉันก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างๆหูฉัน

“เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ไม่สนใจฉัน ไม่อยากได้เบอร์ฉัน แล้วเธอยังด่าฉัน แต่ที่สำคัญเธอไม่ได้รู้สึกว่าชอบฉันเลย ยัยบ้า เธอเป็นผู้หญิงรึป่าวเนี้ย”

พูดจบเขาก็จ้องตาฉันเพื่อจะหาคำตอบอะไรบางอย่างจากฉัน

ทำไมนะ ทำไมฉันต้องรู้สึกร้อนผ่าวๆที่หน้าด้วย อย่าบอกนะว่าฉัน ฉันไม่สบายนะ >.< แล้วทำไมไอ้รุ่นพี่มันต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้

“ฉันไม่มีวันชอบคนอย่างนาย”

พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกไปจากร้าน

“ฉันจะทำให้เธอชอบฉันให้ได้ ยัยเบือก”

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 317 ท่าน