Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Danger รักร้ายของยัยตัวป่วน
Foreverfriend
บทที่15 คนรักเก่ากลับมา
16
01/01/2533 00:00:00
1114
เนื้อเรื่อง

15
คนรักเก่ากลับมา

             ตอนนี้ฉันกับซีโร่เดินอยู่ตลาด หลังกลับจากสุสาน เรามาเดินดูของกิน ตอนนี้ก็ประมาณเที่ยงกว่าแล้ว หิวมากเลยเดินหาอะไรกิน เราได้ของกินมาเยอะแยะเลย และกำลังจะเดินกลับหอ ไปกินกันที่หอพร้อมเพื่อนๆ แต่จะไปกินกันที่ห้องใครล่ะ ฉันคงไม่ยอมให้ไปกินห้องฉันแน่
            “นี่นายจะไปกินกันที่ไหน”
            “กินเธอตรงนี้เลยก็ได้นะ ถ้าเธอไม่อายน่ะ”
            “นายพูดอะไร อย่ามาตลกกับฉันตอนนี้ ฉันขำไม่ออก”
            “อ้าวก็เธอถามว่า’เราจะไปกินกันที่ไหน’ฉันเลยบอกว่าที่นี่เลยก็ได้ จะให้ฉันเริ่มจากตรงไหนก่อนล่ะ หน้า แขน หรือขา อืมฉันเริ่มที่หน้าเธอก่อนล่ะกัน”เค้าพูดแล้วเอาหน้าเข้ามาใกล้ หน้าเค้าห่างจากหน้าฉันไม่ถึงสามเซนฯด้วยซ้ำ ฉันเริ่มทำอะไรไม่ถูกแล้วนะ เอาหน้านายออกไปได้ไหม ว่าแล้วฉันก็ผลักเค้าออกจากฉัน แต่เค้าดันมากอดฉันแทน แถมยังกอดแน่นมากจนฉันแทบหายใจไม่ออก
             “เธอเชื่อใจฉันไหม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันเธอจะเชื่อใจฉันใช่ไหมฟีโอนี่”
             “ทำไมนายถามฉันยังงั้นล่ะ จะมีอะไรเกิดขึ้นหรอ”
             “ฉันรู้สึกใจหายยังไงไม่รู้ รู้สึกว่าต้องมีอะไรสักอย่างทำให้ฉันกับเธอทะเลอะกัน เธอเชื่อใจฉันใช่ไหมฟี”
             “อืม ฉันจะเชื่อใจนาย”ว่าแล้วเราก็เดินจับมือไปที่หอพักของฉัน
             “นี่ๆนาย เราพาเพื่อนลงมากินกันที่หน้าหอดีกว่า”
              “ทำไมกลัวฉันปล้ำหรือไง”
              “บ้า ใครสั่งให้นายพูดแบบนี้”
              “ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ”แล้วเค้าก็เดินขึ้นไป ส่วนฉันไม่เดินขึ้นไปหรอก โทรเอาก็ได้
              [ตู๊ดดด ตู๊ดดดดดดด ว่าไงยัยฟี แหมเดินเที่ยวกับแฟนซะนานเชียวน้า]
              “อะไรเล่า รีบๆลงมากินข้าวเที่ยงข้างล่างเร็วหน้าหออ่ะ”
              [ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไปเป็นก้างขวางคออ่ะ]
              “จะลงมากินหรือไม่ลง”
              [ไม่ลงหรอก]
              “งั้นพิชซ่าที่เราตกลงจะกันตอนเย็นฉันไม่สั่งให้”
              [โอเค โอเคลงก็ได้]ก็แค่นี้ มัวแต่เรื่องมากอยู่ได้

              “พวกเรารีบลงมาเลยนะเนี่ย”ยัยโมบายพูดขึ้นมาเป็นคนแรก
             “แหม มีแฟนทำไมไม่บอกเพื่อนมั่งเลย”
             “อ้าว ก็พวกเธอโดนจับตัวไป...”
             “เอ่อ...เลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่า”อิมรีบพูดแทรก
             “ไม่เป็นไรหรอก พวกเธอเป็นไงบ้าง มันทำอะไรบ้าง”
              “เอ่อ...”
              “ไม่เป็นไรเล่ามาเถอะ”
              “เอ่อ...อืม งั้นอิมจะเล่าให้ฟังล่ะกัน พวกยัยเวลเข้ามาซ้อมพวกเราที่ยังไม่ได้ตั้งตัว จนพวกเราสงบ พอตื่นขึ้นมาก็ถูกจับมัดมือมัดเท้าให้ติดกับเก้าอี้ พอพวกเราขัดขืนทำตามที่มันบอก มันก็ทำร้ายพวกเรา แต่แค่นี้มันยังน้อยกับที่พวกเราเจอมา”
               “และพวกฉันก็เกือบตายที่พวกแม่เลี้ยงเธอจับได้”
               “แต่พวกนายก็รอดตาย จะพูดทำไมทั้งๆที่ยังไม่ได้ตาย”ฉันเถียงนายจิ๊กซอกลับไป
               “มากินข้าวกันเถอะ อย่ามัวแต่พูดเลย”นายซีโร่พูดตัดบท แล้ววางจานข้าวลง แกะอาหารใส่จานแล้วพวกเราทั้งสิบคนก็นั่งกินกัน

                                  
                                   2 เดือน ผ่านไป (ไวยิ่งกว่าโกหกอีก)

                 16.45 น.
                 ตอนนี้ฉันกำลังจะไปกินข้าวเย็นกับนายซีโร่เราไปกินด้วยกันอย่างนี้ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ถึงจะไปกันสองคนตลอดฉันก็ไม่ได้แต่งตัวอะไรมาก วันนี้ก็ใส่เสื้อเชิร์ตสีดำ กางเกงยีน กับรองเท้าผ้าใบ ผมรวมหมดหัว
                 “ฟี จะไปกินข้าวกับแฟน สั่งพิชซ่าให้พวกเรายัง”อิมถามฉัน
                 “ไม่เบื่อมั่งหรอไง กินมันเกือบทุกวัน”
                 “พวกเราไม่เบื่อหรอก แต่เธอไม่เลี่ยนหรอไง ไปกินกับรุ่นพี่ซีโร่ทุกวันเนี่ย”
                 “พวกเธอน้อยใจฉันหรอ งั้นฉันไม่ไปก็ได้นะ”
                 “เฮ้ย ไม่ต้องพวกเราไม่ได้น้อยใจ แค่อิจฉานี่ก็จะสอบแล้วเตรียมตัวอ่านหนังสือด้วยนะฟี”
                  “จร้า ฮะฮะน้ำชา แหมสั่งจริง”
                  “แล้วเมื่อไรจะโทร  หลานโมบายหิวแล้วนะ”
                  “แหมหลานเลยหรอไม่แอ๊บเด็กไปหน่อยหรอจ๊ะ”มินิแซวโมบายใหญ่เลย
                  “รู้แล้วๆก็กำลังโทรเนี่ย”ฉันกดโทรสั่งพิชซ่าแล้วให้ยัยมินิพูด
                  “อ่ะฟี”มินิพูดเสร็จก็ส่งโทรศัพท์คืน ฉันหยิบกระเป๋าตัง แล้วเอาเงินให้มินิไปสามพัน
                  “นี่เหลือให้ฉันกินมั่งนะ”
                  “ทำไมต้องเหลืออ่ะ พวกเราเหลือไว้ที่ไรฟีก็ไม่เห็นกินสักครั้ง”
                  “ครั้งนี้สัญญาจะกลับมากินจริงๆนะน้ำชา”
                  “ไม่เหลือให้หรอก”
                  “ขี้เกียจเถียงแล้วไปดีกว่า”ว่าแล้วฉันก็เดินออจากห้องไป กดลิฟต์ลงไปชั้นหนึ่ง
                  พอลงมาฉันเห็นนายซีโร่เป็นคนแรก
                  “นี่ แค่จะไปกินข้าวแต่งตัวซะ ยังกับจะไปออกงานราตรีที่ไหนน่ะ”มันไม่ถึงกับไปงานราตรีหรอก แต่มันเวอร์ไปอ่ะ เวอร์กว่าทุกวันที่ใส่ไปกินด้วยตั้งหลายเท่า ก็ใส่เสื้อเชิร์ตข้างในเสื้อนอกทับ ตัวที่ฉันใช้ห่มในโรงหนังวันนั้น แล้วก็กางเกงยีนรองเท้าผ้าใบ ใส่สร้อยรูปดาวกระจาย เอ่อ...ถึงมันจะไม่ค่อยเหมือนไปงานราตรีก็เหอะ แต่ฉันว่ามันเวอร์อ่ะ
                   “นี่จะมองร่างกายฉันอีกนานไหม ฉันก็เขินเป็นนะ”
                   “อะไรเล่า ไปก็ไป หิวแล้ว”
                   “อืม”ว่าแล้วเค้าก็เดินมาจับมือฉัน ฉันอยากจะอยู่แบบนี้ตลอดไปจัง อยากเดินข้างเค้าตลอด อยากให้เค้าคอยปกป้องฉันตลอดไป ทำฉันรู้สึกใจหายนะ 
                    กึก
                   หยุดทำไมอ่ะ มีอะไรหรือเปล่า ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเค้าเห็นสายตาที่เจ็บปวดของเค้า ฉันเลยมองตามสายตาเค้า ก็ไปเจอผู้หญิงคนนึงยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนเค้าปล่อยมือฉันทันที มันทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเค้า ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้สึกคุ้น พอเธอหันมาฉันถึงได้รู้ว่าเธอคือใคร เธอคือคนที่อยู่ในรูป เธอเป็นแฟนเก่าของซีโร่ เธอคือพี่กี้ ฉันเงยหน้าไปมองซีโร่อีกที พี่กี้ก็หันมาเจอนายซีโร่ทันที
                 “ซีโร่ “พี่กี้วิ่งมาหาซีโร่ และหยุดอยู่ตรงหน้า”ซีโร่ กี้กลับมาแล้วนะ ซีโร่คิดถึงกี้ไหม กี้ขอโทษเรื่องที่ผ่านมา ซีโร่ยกโทษให้กี้นะ”ซีโร่นิ่งไม่พูดอะไร แล้วหันมาทางฉัน
                 “ฟีเธอกลับไปก่อนนะ แล้วเดี๋ยวฉันตามไป”ฉันไม่อยากไป เลยทำเป็นพยักหน้าแล้วเดินไปแอบดูตรงหน้าหอ พี่กี้กลับมาทำไม กลับมาหาซีโร่หรอ เค้าเลิกกันไปนานแล้วหนิ ดีแล้วที่ฉันเลือกมาอยู่ตรงนี้ เพราะมันจะทำให้ฉันได้ยินในสิ่งที่เค้าสองคนพูดกัน พี่กี้คิดจะทำอะไร พี่กี้กลับมาทำไม
                  “กี้....”ซีโร่พูดด้วยเสียงที่เบามากจนฉันแทบจะไม่ได้ยิน
                  “ใช่กี้เอง กี้สวยขึ้นไหมซี กี้อยู่ที่โน่นไม่ค่อยมีเพื่อนเลยอ่ะ”
                  “กลับมาทำไมอีก”
                  “กี้กลับมาหาซีไง ซีไม่คิดถึงกี้เลยหรอ กี้คิดถึงซีมากเลยนะ”
                  “กี้กลับมาคงไม่ใช่เพราะเรื่องแค่นี้แน่”
                  “กี้คิดถึงซีมากเลยนะ”พี่กี้โผเข้ามากอดซีโร่ไว้ แต่...ทำไมนายไม่ขัดขืนล่ะซีโร่ ฉันเริ่มรู้สึกใจไม่ดียังไงไม่รู้ กลัวว่าซีโร่จะกลับไปหาพี่กี้อีก ฉันกลัวเหลือเกิน
                  “เข้าเรื่องเถอะกี้”พี่กี้ถอดกอดจากซีโร่ แต่มองหน้าแทน
                  “ซี เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมนะซี”
                  “ฉันทำไม่ได้ ฉันมีฟีแล้ว”
                  “ยัยเด็กคนเมื่อกี้น่ะหรอ มันมีอะไรดีกว่ากี้”
                  “ฟีไม่มีอะไรดีกว่าเธอ แต่เค้าจริงใจกับฉัน”
                  “แล้วกี้ไม่จริงใจตรงไหน”
                  “ตรงที่เธอมาบอกเลิกฉันเมื่อปีที่แล้วไง เธอทำร้ายจิตใจฉัน คำพูดที่เธอบอกให้ฉันรอมันเป็นแค่เพียงลมปากของเธอเท่านั้น”
                  “แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว กี้มีซีคนเดียว กี้รู้ว่าซียังรักกี้อยู่”
                   แผละ
                   น้ำตาฉันไหลลงมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย ฉันพยายามทำให้มันหยุด แต่มันก็ไม่หยุดสักที
                 “ใช่ซียังรักกี้อยู่และรอคอยวันที่กี้กลับมาตลอดเวลา เสื้อนอกที่กี้ให้ซีก็ยังใส่อยู่ ถึงแม้ที่ซีจะมีคนอื่น ซีก็ยังรอกี้อยู่ รออยู่ที่เดิม”เสื้อตัวที่เค้าให้ฉันห่มตัวนั้น
                 “งั้นเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะซี เรากลับมารักกันเหมือนเดิมนะ กี้สัญญาว่าจะรักซีตลอดไป”
                   "......."
                   "นะซี  กี้รักซีมาก  ตอนนี้กี้ทนไม่ได้ที่ซีจะไปรักคนอื่นกี้ทนไม่ได้จริงๆ  เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะซี  ฮือๆๆ"
                 “อืม  ก็ได้ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมนะกี้”แล้วเค้าสองคนก็จูบกัน ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย ท่ามกลางสายตาของฉัน น้ำตาฉันไหลไม่หยุด พวกเค้าก็ยังไม่หยุดจูบกัน ฉันค่อยๆลุกขึ้นยืน และกำลังจะเดินกลับไปแตะขวดพลาสติกซะก่อน ทำให้ทั้งสองคนหันมามองฉัน พวกเค้าตกใจมาก โดยเฉพาะซีโร่ เค้าทำท่าจะวิ่งมาหาฉัน แต่ฉันวิ่งหนีไปก่อน ไม่คิดแม้ที่จะเหลียวหลังกลับมามองด้วยซ้ำ  ฉันวิ่งไปเรื่อยท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก ฉันวิ่งมาที่ดาดฟ้าตึกหก และล็อกประตูดาดฟ้าไว้ ฉันเดินมานั่งที่ขอบตึก ฝนเริ่มตกมาอย่างหนัก ฉันเป็นคนกลัวเสียงฟ้าร้องอย่างมาก แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ฉันรู้สึกได้อย่างเดียวในตอนนี้คือ ฉันรู้สึกเจ็บที่หัวใจ รู้สึกโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจ ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น อยากหลับ อยากไปอยู่กับจิจิและฮะฮะ อยากให้ท่านทั้งสองมาคอยปลอบฉันในตอนนี้ ในตอนที่ฉันอ่อนแอที่สุด จิจิคะ ตอนนี้ฟีโดนคนรักหักหลังค่ะ ฟีควรทำยังไงดี ฟีไม่รู้แล้ว ฟีไม่ดีตรงไหน ตลอดเวลาที่เราสองคนคบกัน มันไม่ช่วยให้ซีโร่ลืมแฟนเก่าได้เลยหรอคะ    ฮะฮะ ฟีควรจะทำยังไง ควรจะถอยออกมาใช่ไหม ใช่สิฟีควรจะถอยออกมาจากตรงที่ฟียืนอยู่ ตอนนี้ฉันคงเหมือนคนบ้าที่ร้องไห้คร่ำครวญ พูดคนเดียว
                 ~ก่อนที่น้ำตาจะไหล ก่อนที่ฉันยืนไม่ไหว ก่อนที่ฉันจะหมดลมหายใจ~
                 ติ๊ด
                 ฉันกดตัดสายทิ้งไป แล้ววางโทรศัพท์ที่ซีโร่ซื้อให้ไว้ข้างๆ ฉันรู้ว่านี่คือเบอร์น้ำชา น้ำชาโทรมาหลายรอบ แต่ฉันก็กดตัดสายทิ้งไปแล้วกดปิดเครื่อง ฉันอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว แต่ถ้าฉันอยู่ที่นี่ทุกคนต้องหาตัวฉันเจอแน่ ฉันเลยหยิบโทรศัพท์โทรไปหาไทโด ให้มารอรับฉันที่หลังโรงเรียน ฉันรีบเดินลงจากดาดฟ้าไปทางหลังโรงเรียน ฉันยืนรอได้ไม่นานไทโดก็มาพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกห้าคน
               “บอสเป็นอะไรไปครับ ร้องไห้ทำไม ทำไมตัวเปียกแบบนี้ ใครทำอะไรบอสครับ บอสบอกพวกเราได้เลย”
               “พาฉันกลับบ้าน”
               “ครับ”ไทโดเลิกถามฉันแต่ไปเปิดประตูให้

               20 นาที  ฉันก็มาถึงบ้านที่ฉันไม่ได้กลับมานานแสนนาน
              
               “กี่โมงแล้วเซนกะ”
               “สามทุ่มแล้วครับ”
               “พวกนายอย่าเพิ่งถามอะไรฉันเลย ฉันอยากพักผ่อน”
               “ครับ ห้องของบอสอยู่ที่ห้องเดิมนะครับ”
               “อืม”
               “ถ้าบอสอยากระบายก็มาระบายที่พวกเราก็ได้”
               “อืม”แล้วฉันก็เดินเข้าห้องไป อาบน้ำได้ประมาณสิบห้านาที ก็ล้มตัวนอนพยายามข่มตาให้หลับ แต่มันมีแต่ภาพที่พวกเค้าสองคนจูบกัน ฉันเลือกถูกแล้วที่ถอยออกมาจากที่ที่ไม่สมควรอยู่ จิจิ  ฮะฮะฟีทำถูกแล้วใช่ไหมคะ.....

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

เศร้า

จากคุณ GIG/(BORED) อัพเดตเมื่อ 04/10/2553 02:43:38
ความคิดเห็นที่ 2
up up up up
จากคุณ y/(zeer) อัพเดตเมื่อ 06/04/2553 22:42:45
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 269 ท่าน