Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
หนี้รักกามเทพ
Tiger_Saturn/พรรษ
สัมผัสแรก
4
30/03/2553 20:17:22
3285
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 4  สัมผัสแรก

 

สายขวัญนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงในเช้าวันต่อมา  เธอตื่นขึ้นมาพักใหญ่แต่ยังไม่ได้ขยับเขยื่อนไปไหนมากไปกว่านอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงด้วยความอึดอัดและไม่เข้าใจ 

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าของบ้านถึงได้ทำราวกับเธอเป็นอะไรที่น่ารังเกียจ  ร้ายที่สุดคือ...เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอในบ้านหลังนี้  เช่นเดียวกับที่เขาไม่พยายามทำความเข้าใจถึงความจำเป็นที่เธอต้องอยู่ที่นี่ 

แต่...  คำสั่งของเขามันไร้เหตุผล  และสายขวัหญไม่ใช่คนที่จะทำอะไร ๆ ตามคำพูดของใคร ๆ ทั้งที่สิ่งเหล่านั้นหาแก่นสารสาระไม่ได้  อย่างน้อยเขาก็ควรจะบอกว่าทำไมเธอต้องทำอะไรอย่างโน้นอย่างนี้ตามที่เขาสั่ง  นอกจากกมลฉัตรจะเป็นคนเข้าใจยากแล้ว  เขายังเป็นคนไม่มีเหตุผลด้วยซะอีก

สายขวัญลุกขึ้นมาจากเตียงเมื่อคิดได้อย่างนั้น  เธอต้องไปอาบน้ำชำระร่างกาย  โดยหวังว่าน้ำอุ่น ๆ คงทำให้เธอรู้สึกดีและสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง  ไม่นานสายขวัญก็เรียบร้อยในเสื้อเชิ๊ตกับกางเกงยีนส์ตัวเอง  และเดินไปยังประตูเพื่อเปิดออกไปสู่โลกกว้างเหมือนทุก ๆ วัน 

แต่แล้ว  สายขวัญก็หยุดชะงักเมื่อมือบางสัมผัสกับความเย็นของลูกบิดประตู  ภาพกมลฉัตรถือปืนชี้มาทางเธอผุดขึ้นมาในหัว  มันเป็นภาพติดตาที่ทำให้เธอผวาได้ทุกครั้งเมื่อนึกถึง  นั่นทำให้สายขวัญค่อย ๆ ถอยกลับไปนั่งลงบนเตียงเพื่อเรียบเรียงความคิดใหม่ทั้งหมด

ถ้าเธอออกไปพบกมลฉัตรล่ะ...  ถ้าเขาเฝ้าสังเกตว่าเธอทำตามคำสั่งเขาหรือไม่...แล้วเธอไม่ทำตามล่ะ  เขาจะทำอย่างไร  กมลฉัตรเป็นคนไม่มีเหตุผล  และคนอย่างนี้น่ากลัวที่สุด  เพราะคนไม่มีเหตุผลมักทำอะไรที่เราเข้าใจได้ยากหรือไม่เข้าใจเลย  เดาไม่ได้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอบ้าง  แต่เธอจะทนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมทั้งวันได้ยังไงกัน  เธอไม่ใช่คุณหนูผู้เรียบร้อยที่ต้องเก็บตัวอยู่ในบ้านทั้งวันหรอกนะ  ทุ่งกว้างข้างนอกนั้นล่ะ  ไหนจะต้นไม้ใบหญ้าสีเขียว ๆ นั่นอีก  วันนี้เธอตั้งใจจะออกไปดูคอกม้านี่น่า...  ความต้องการและความกลัวในจิตใจของสายขวัญกำลังต่อสู้กัน  และในที่สุด  ความต้องการเป็นฝ่ายชนะ

สายขวัญเดินกลับไปที่ประตูและจับที่ลูกบิดอีกครั้ง  เธอค่อย ๆ แง้มประตูแล้วโผล่หน้าออกไปมองที่ประตูห้องของกมลฉัตร...มันปิดสนิท  ไม่แน่ในว่าเขาอยู่ในนั้นหรือไม่  แต่ในวันที่ผ่าน ๆ มาเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านในเวลานี้  สายขวัญค่อย ๆ ก้าวขาซ้ายออกจากประตูเหมือนพวกตีนแมวที่พยายามย่องเข้าบ้าน  แต่ในกรณีของเธอเป็นการย่องออกจากบ้าน  ไร่นี่แสนจะกว้างใหญ่  เธอคงไม่ซวยไปเจอเขาตรงจุดใดจุดหนึ่งในไร่เหมือนเมื่อวานเพราะอย่างน้อยเธอก็รู้แล้วว่าสองจุดที่ต้องหลีกเลี่ยงคือที่ใด 

“หนูขวัญจ๊ะ”

ปัง!!

เสียงปิดประตูดังปัง!!  ทำเอาอิงอรที่เพิ่งเดินขึ้นมาบนบ้านตกใจ  เธอขึ้นมาตามหนูขวัญของเธอเพราะเห็นว่าเลยเวลาอาหารเช้ามาพักใหญ่  แต่สายขวัญยังไม่ลงไปข้างล่าง

ขณะเดียวกัน  คนในห้องกำลังยืนหายใจแรงที่หลังประตู  เสียงของอิงอรทำให้เธอตกใจ  ผลุบกลับเข้ามาในห้องและปิดประตูทันทีด้วยเกรงว่าจะเป็นใครอีกคน  ปอดแหก  คำนั้นแหละ  บรรยายความรู้สึกของสายขวัญได้ดีที่สุดในตอนนี้

ก๊อก... ก๊อก... ก็อก...

“หนูขวัญ  เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ  พี่ได้ยินเสียงดังจากในห้อง  หนูขวัญจ๊ะ”

อิงอรเริ่มเป็นห่วง  เสียงดังเมื่อครู่นี้เธอไม่ทันมองว่าเกิดจากประตู  ทำให้คิดไปว่าอาจมีอุบัติเหตุในห้อง

“หนูขวัญ”

“ค่ะ  ได้ยินแล้วค่ะพี่อร”

“ทำไมไม่ลงไปข้างล่างล่ะจ๊ะ  เลยเวลาอาหารเช้ามานานแล้วนะ”

“เอ่อ...  คุณฉัตรล่ะคะ  อยู่รึเปล่า”

สายขวัญเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ได้เปิดประตูออกไปพบหน้าทั้งที่รู้ว่าเป็นมารยาทที่ไม่เหมาะสม  แต่ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีกว่า  อิงอรยืนยิ่มอยู่หน้าห้องเมื่อได้ยินเสียงขลาด ๆ ลอดออกมา  เธอเข้าใจว่าสายขวัญอาจจะยังขยาดกมลฉัตรจากเหตุการที่โต๊ะอาหารเมื่อวานนี้

“ไม่อยู่จ้ะ  คุณฉัตรออกไปข้างนอกแล้ว  หนูขวัญออกมาเถอะ”

สายขวัญค่อย ๆ แง้มประตูออกมาครั้งครั้ง  พร้อมกับหันซ้ายแลขวาเรียกร้อยยิ้มของอิงอรขึ้นมาได้อีก

“กลัวคุณฉัตรด้วยเหรอจ๊ะ  เมื่อวานพี่ยังเห็นแอบเหน็บคุณฉัตรอยู่เลย”

“คุณฉัตรสั่งให้ขวัญเก็บตัวในห้องน่ะค่ะ  ไม่รู้ว่าเกลียดอะไรขวัญนักหนา”

“สั่งว่ายังไงนะจ๊ะ”

อิงอรทวนถามเพราะไม่แน่ใจ

“คุณฉัตรบอกว่าจะดีมากถ้าวัน ๆ นึงไม่ต้องเจอขวัญเลย  ขวัญไม่เข้าใจเลยว่าขวัญทำอะไรให้คุณฉัตรเกลียด”

สายขวัญระบายออกมาด้วยท่าทางกังวล  อิงอรก็รับฟังด้วยความไม่เข้าใจเช่นกันแต่เธอยังพยายามให้กำลังใจ

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ  คุณฉัตรคงยังไม่ชินน่ะ  เดี๋ยวก็ดีเองน่ะแหละ  ไปจ้ะ...ลงไปกินข้าวกันก่อน  ถ้าหนูขวัญไม่อยากเจอคุณฉัตรเดี๋ยวพี่เป็นคนดูต้นทางให้เอง”

อิงอรขันอาสาทั้งรอยยิ้มพร้อมกับฉุดมือสาวน้อยเดินลงไปข้างล่างด้วยกัน  เธอหันไปมองสาวน้อยเป็นระยะ  สายขวัญยังเป็นเด็กในสายตาเธอ  ยังรักสนุก  บางครั้งในตาใส ๆ นั้น  เธอแอบเห็นแววตาของเด็กแสนซนจอมดื้อรั้น  อิงอรเฝ้ามองสายขวัญด้วยแววตาเอื้อเอ็นดู  กมลภัทรอาจต้องการส่งเธอมาเป็นสีสันของที่นี่  มาช่วยส่องแสงให้  ที่นี่  หรือ  คนที่นี่หลดพ้นจากความมืดมนหม่นหมอง

 

นับแต่วันนั้นสายขวัญจะออกจากห้องหลังจากได้ยินเสียงเคาะประตูของอิงอร  มันเป็นสัญญาณว่าเธอได้รับอิสระเต็มที่  อิงอรจะเป็นคนให้รายละเอียดกับเธอว่า คุณฉัตร จะออกไปไหนบ้าง  นานแค่ไหน  กลับเมื่อไหร่  หรือถ้าเขาอยู่ในไร่  ตรงจุดไหนที่เธอควรหลีกเลี่ยง  นั่นทำให้กมลฉัตรออกจะแปลกใจนิดหน่อยที่ช่วงนี้อิงอรมักจะซักถามเรื่องโน้นเรื่องนี้กับเขาบ่อย ๆ ทั้งที่แต่ก่อนไม่ค่อยจะทำ

เมื่อได้รับอิสระสายขวัญก็ค่อย  ๆ ส่องแสงออกมาเรื่อย ๆ  เธอสดใส  แววตาไร้รอยกังวลเหมือนในช่วงแรก ๆ  การหลบหลีกการพบปะกับกมลฉัตร  ดูจะเป็นเหมือนเกมให้เธอได้เล่นสนุกด้วยซ้ำ  และเป็นเวลาเกือบเดือนแล้วที่เธอได้เล่นเกมนี้

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ  พี่อร”

สายขวัญเปิดประตูออกมาทักทายอิงอรพร้อมรอยยิ้ม  และอิงอรก็ยิ้มรับเหมือนทุก ๆ วัน  สายขวัญมักจะออกไปตะลอน ๆ ทั่วไร่  เจอกันอีกทีตอนเที่ยงที่โรงอาหารของไร่ในวันที่ปลอดกมลฉัตร  และมักจะเข้าไปช่วยงานครัวในตอนเย็น  กมลฉัตรชมเปาะกับรสชาติอาหารที่เปลี่ยนไปนิดหน่อยแต่...อร่อยดี 

คำชมนั้นถูกส่งต่อถึงสายขวัญบ่อยครั้ง  แต่สายขวัญมักจะทำหน้ายุ่งแล้วบ่นเบา ๆ

ชิ  เกลียดตัวกินไข่  เกลียดปลาไหลกินน้ำแกงชัด ๆ

อิงอรได้ยินคำบ่นนั้นทีไรก็ต้องยิ้มออกมาทุกครั้ง  ตอนนี้เธอสนิทกับสายขวัญมากกว่ากมลฉัตรที่รู้จักกันมาทั้งชีวิตเสียอีก

วันนี้สายขวัญน่ารักในชุดเอี๊ยมผ้ามัน กางเกงขาสามส่วนจั้มขา  พร้อมเสื้อกล้ามขาวข้างใน  ทำให้เห็นไหล่มนขาวผ่องและช่วงแขนเรียวยาว ผูกผมหางม้าท่าทางทะมัดทะแมง

“ออกไปเจอแดดทุกวัน  ทำไมยังขาวได้อย่างนี้นะเรา”

อิงอรเอ่ยถามสาวน้อยที่กำลังช่วยล้างจานในครัว

“ขวัญว่านี่ขวัญหมองลงไปแล้วนะคะ  ขนาดชโลมครีมกันแดดทุกวันแท้ ๆ”

สายขวัญเป็นคนรักผิวมาก  เธอยอมไม่มีจะกินมากกว่ายอมให้ผิวของเธอขาดการดูแล

“ถึงหมองลงไปแล้ว  ก็ยังขาวกว่าคนแถวนี้อยู่ดี  แล้ววันนี้จะออกไปเล่นที่ไหนจ๊ะ”

“คุณฉัตรไปไหนคะวันนี้”

สายขวัญเอ่ยถามถึงอีกคนเพื่อวางแผนหลบหลีกสำหรับวันนี้

“เห็นบอกว่าคุณพีทจะกลับเชียงใหม่พรุ่งนี้  วันนี้ก็คงขลุกอยู่ที่รีสอร์ทด้วยกันทั้งวันน่ะแหล่ะ”

“คุณฉัตรเป็นเกย์รึเปล่าคะพี่อร”

จู่ ๆ สายขวัญก็ยิงคำถามที่ทำให้อิงอรถึงกับอึ้ง  แล้วหัวเราะออกมา

“อะไรทำให้ขวัญคิดอย่างนั้นล่ะจ๊ะ”

“ขวัญเป็นผู้หญิงคุณฉัตรกลับไม่ชอบขี้หน้า  แต่ไปขลุกอยู่กับเพื่อนผู้ชายเป็นวัน ๆ”

“ที่รีสอร์ทมีกิจกรรมให้คุณฉัตรทำหลายอย่างจ้ะเค้าไม่ได้ไปนั่งสบตากันหรอกนะ  ที่โน่นมีเจ็ตสกีให้คุณฉัตรขับ  มีพารามอเตอร์ให้คุณฉัตรได้เหินฟ้า  มีผาจำลองให้คุณฉัตรปีน  ได้ทำกิจกรรมกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ”

อิงอรออกตัวแทนนายจนสายขวัญทำหน้ารู้สึกผิดที่พลั้งปากถามออกไป

“เดี๋ยวพี่เอาเรื่องนี้ไปลองเล่าให้คุณฉัตรฟังดีกว่า  ดูซิคุณฉัตรจะทำหน้ายังไง”

อิงอรเอ่ยล้อพร้อมรอยยิ้ม  ออกจะขำด้วยซ้ำที่สายขวัญคิดอย่างนั้น  ถ้าได้รู้ได้เห็นช่วง ชีวิตวัยรุ่น 17-18 ของกมลฉัตรจะได้รู้ว่า  นิ่ง ๆ เงียบ ๆ แบบนี้โชกโชนใช่น้อย

“อย่านะคะ  แค่นี้ก็ทำท่าเกลียดขวัญจะแย่อยู่แล้ว”

สายขวัญทำท่าขยาดเมื่อนึกภาพกมลฉัตรโกรธ  เธอยังไม่เคยเห็นเขาโกรธหรอกนะ  แต่ขนาดไม่ได้โกรธยังทำให้เธอขยาดได้ขนาดนั้น  ถ้าโกรธขึ้นมาจริง ๆ คงไม่ต้องพูดถึง

 

สายขวัญออกจากบ้านพร้อมกับอิงอรตอนสิบเอ็ดโมงกว่า ๆ เพื่อไปช่วยป้าพวงทำอาหาร   และตอนเที่ยงที่คนงานเริ่มออกมาทานอาหาร  สายขวัญก็ประจำตำแหน่งตักอาหารเหมือนทุก ๆ วัน (ที่ปลอดกมลฉัตร)  คนงานแถวนี้เรียกเธอว่า หนูขวัญตามอิงอรกันทุกคน  พอมีคนงานหนุ่ม ๆ มาส่งเสียง จิ๊จ๊ะ  อิงอรก็ชอบขู่ว่า เดี๋ยวจะให้คุณฉัตรมาจัดการทำให้คนงานค่อย ๆ เงียบเสียงไปที่ละคนสองคน  แต่วันใหม่ก็ยังคงจิ๊จ๊ะกันเหมือนเดิม  แต่ไม่มีใครทำอะไรมากไปกว่าหยอกล้อกันตามประสาคนรู้จักมักคุ้น 

รอยยิ้มของสายขวัญทำให้เธอเข้ากับคนอื่นได้ง่าย  ท่าทางเหมือนคุณหนูแต่ใช้ชีวิตติดดิน  กินอยู่สบาย ๆ ไม่ถือเนื้อถือตัว  จึงไม่ใช่เรื่องยากที่ทุกคนจะเข้าถึง

สายขวัญกับอิงอรยังนั่งเมาท์กับป้าพวงฆ่าเวลานั่งเฝ้าหม้อต้มน้ำกระเจี๊ยบอยู่ที่โรงอาหารกันต่อ  กว่าจะแยกกันได้ก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงกว่า ๆ

“ขวัญว่าจะแวะไปที่คอกม้าสักหน่อย  พี่อรเข้าบ้านไปก่อนนะคะ  เดี๋ยวเย็น ๆ ขวัญเข้าไปช่วย”

สายขวัญบอกกับอิงอรระหว่างทางจากโรงอาหารถึงบ้านหลังใหญ่  และแยกออกไปทางคอกม้าที่เธอเคยไปบ่อย ๆ

“สวัสดีค่ะ  พี่ทัน  กินข้าวรึยังคะ”

สายขวัญเอ่ยทัก  ธนาหรือ ทัน  เด็กเลี้ยงม้าที่มีอายุมากกว่าเธอสามปี  ธนาเป็นคนผิวสีเข้ม  ตัวไม่ได้สูงมาก  และออกจะอวบหน่อย ๆ ทั้งสองเริ่มสนิทกันตั้งแต่สายขวัญมาที่นี่เมื่อสามอาทิตย์ที่แล้วเพื่อมาดูม้า  สัตว์สง่างามที่เธอชื่นชอบ  และสายขวัญก็แวะมาที่นี่บ่อย ๆ และเล่าเรื่องระทับใจระหว่างเธอกับม้า  ส่วนธนาก็จะเล่าประสบการณ์การเลี้ยงมาที่มีน้อยนิดของเขาให้เธอฟัง  แลกเปลี่ยนกันจนสนิทสนมกันได้ในเวลาอันรวดเร็ว

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“นี่ค่ะ  ขวัญเอาน้ำกระเจี๊ยบมาฝาก  ป้าพวงทำไว้  อร๊อยยย...อร่อยนะคะ”

สายขวัญยื่นกระติกน้ำสีแดงช้ำให้ธนา  เขายิ้มและยื่นมือมารับ  แล้วหยิบหลอดขึ้นมาดูดให้เธอเห็นเป็นการตอบแทนน้ำใจ

“แต่ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนกันหน่อยนะคะ”

ธนาเงยหน้าขึ้นมาจากน้ำกระเจี๊ยบแสนอร่อยทันที 

“เอ่อ...อะไรเหรอครับ”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาแสนซนของสายขวัญทำให้ธนาชักไม่ไว้ใจ

“วันนี้ขวัญว่าจะลองขี่ มาร์แชลดูสักหน่อย”

ข้อแลกเปลี่ยนของสายขวัญทำให้ธนาถึงกับตกใจ  ก็ มาร์แชลที่สายขวัญพูดถึง  คือม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ขนมันสวย  เป็นตัวที่โดดเด่นที่สุด  และเป็นม้าตัวโปรดของกมลฉัตร 

“เอ่อ  ไม่ได้หรอกครับ  ไม่มีใครขี่มันได้  มันพยศมาก  มีคุณฉัตรคนเดียวที่ขึ้นหลังมันได้  ผมยังไม่กล้าเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ขวัญขี่ได้  ขวัญนั่งสบตากับมาร์แชลตั้งแต่ตอนที่มันหยิ่งไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าขวัญ  จนวันก่อนมาร์แชลยอมให้ขวัญถูกตัวแล้วนะคะ  ขวัญขี่ได้  เชื่อขวัญสิ”

สายขวัญพูดพร้อม ๆ กับเดินไปหามาร์แชลที่กำลังจ๊อกกิ้งออกข้างนอกกับคนเลี้ยงมากอีกคน 

“ไม่ได้หรอกครับ  อันตราย”

ธนาวิ่งมาขวางสายขวัญเอาไว้

“เอ๊ะ  พี่ทันนี่  กินน้ำกระเจี๊ยบขวัญไปแล้วนะ”

“ของป้าพวงต่างหาก”

“แต่ขวัญอุตส่าห์ขอมาให้  แล้วก็ถือมาส่งถึงที่  นะคะ  ให้ขวัญขี่เถอะนะ  ขวัญขี้ได้จริง ๆ ขวัญรับผิดชอบตัวเองได้  นะ...นะคะ”

สายขวัญส่งเสียงอ้อนวอนพร้อมแววตาละห้อย  ซึ่งนั้นทำให้ธนาปฏิเสธได้ยาก  สายขวัญเดินไปลูบคอมาร์แชล เบา ๆ

“มาร์แชล  ออกไปกับขวัญนะ”

มาร์แชลหันมาสบตากับเธอเหมือนพยายามสื่ออะไรบางอย่าง  และสายขวัญก็รับรู้ได้  

สายขวัญจัดการผูกอานม้าใส่บังเหียนด้วยความชำนาญ  และโหนตัวขึ้นไปอยู่บนหลังของม้าตัวใหญ่ในเวลาอันรวดเร็ว

สายขวัญได้รับอนุญาตแค่ให้พามาร์แชลวิ่งเหยาะ ๆ ในสนามจ๊อกกิ้งเท่านั้น  ในตอนแรกสายขวัญทำตามอย่างว่าง่าย  แต่ในใจเธอไม่ได้ต้องการเพียงเท่านั้น  มาร์แชลเองก็เช่นกัน  ทั้งสองค่อย ๆ ก้าวออกไปสู่ทุ่งหญ้ากว้างพร้อม ๆ กัน  จากเดินเป็นวิ่งเหยาะ ๆ จากวิ่งเหยาะ ๆ เป็นการทะยานออกไปข้างหน้า  สายขวัญรู้สึกเป็นอิสระและมีความสุขที่สุดที่ตอนอยู่บนหลังม้านี่แหละ

“หนูขวัญ!!... อย่าพามันออกไป”

ธนาตะโกนเรียก  แต่ดูเหมือนจะสายไปซะแล้ว

“ตายแน่กู  คุณฉัตรเอาตาย”

ธนาบ่นกับตัวเองเสียงเครียด

เสียงรถจอดหน้าบ้านก่อนเวลาที่ควรจะเป็นทำให้อิงอรออกอาการตระหนก  เพราะนั่นเป็นเสียงรถของกมลฉัตร  อิงอรรีบออกมาดูที่หน้าบ้านทันที  และทันได้ยินเสียงปิดประตูรถ  แต่เจ้าของรถกลับก้าวขาฉับ ๆ ไปยังคอกม้าซึ่งห่างออกไปจากตัวบ้านประมาณ 20 เมตร

“ทัน!  ทัน!!

ธนาถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเจ้าของมาร์แชล

“ครับ...ครับคุณฉัตร”

ธนาขานรับด้วยน้ำเสียงตระหนก

“นั่นใครเอาม้าออกไป”

เหมือนฟ้าผ่า  คำถามของกมลฉัตรทำให้ธนาใจหายลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“เอ่อ...เอ่อ....”

“ใคร”

กมลฉัตรถามย้ำเสียงหนัก

“เอ่อ...หนู...หนูขวัญครับ”

“สายขวัญ?”

“ครับ  หนู...สายขวัญ”

กมลฉัตรขบกรามแน่นเมื่อได้ยินคำยืนยัน

“แล้วเอาตัวไหนออกไป”

กมลฉัตรเอ่ยถามพร้อมกับกวาดตามองม้าทั้งคอก  แต่ยังมองไม่ทันครบก็ได้ทำตอบทันควัน

“มาร์แชล ครับ”

“มาร์แชล!!!

กมลฉัตรทวนคำเสียงดัง  ธนาไม่แน่ใจว่านั่นเพราะตกใจและเป็นห่วงหรือเพราะโมโห

กมลฉัตรเอานิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ขึ้นมาสัมผัสที่ริมฝีปาก และเป่าลมออกมาจนเกิดเสียงแหลมดัง

สายขวัญต้องแปลกใจเมื่อมาร์แชลเริ่มตีวงเลี้ยวและควบตัวเองพาเธอกลับมาที่คอกม้าดังเดิม  และต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น  คือคนที่บอกว่าไม่อยากเห็นหน้าเธอ

“คุณฉัตร”

สายขวัญเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบา ๆ

มาร์แชลหยุดตัวเองอยู่ตรงหน้ากมลฉัตร  เขาเดินเข้าไปลูบคอมาร์แชลเบา ๆ ด้วยใบหน้าที่เดาอารมณ์ไม่ได้  ก่อนจะก้าวไปเกี่ยวตัวสายขวัญลงมาจากหลังมาร์แชลอย่างง่ายดาย  พอเท้าสายขวัญถึงพื้นกมลฉัตรก็ลากสายขวัญกลับไปที่บ้านหลังใหญ่ทันที

“ฉันพูด...  เธอไม่เข้าใจใช่ไหม”

“อยู่ในห้องอึดอัดจะตาย  คุณฉัตรคิดจะให้ขวัญอยู่แต่ในกล่องสี่เหลี่ยมนั่นจริง ๆ นะเหรอ  ให้ขวัญออกมาช่วยงานพี่อรบ้างเถอะนะคะ”

“ไม่ต้อง!!  ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ”

“คุณฉัตรก็มองขวัญเป็นอากาศธาตุไปสิคะ  คุณถนัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เขาทำอย่างนั้นเมื่อวันแรกที่เธอมาถึงที่นี่  และเธอก็ยังเคืองไม่หาย  ถือโอกาสพูดเอาวันนี้แหละ

กมลฉัตรเงียบไป  และตั้งหน้าตั้งตาลากสายขวัญเข้าไปในบ้าน  เขาฉุดกระชากสายขวัญผ่านหน้าอิงอรขึ้นไปข้างบน

“คุณฉัตรคะ”

อิงอรพยายามส่งเสียงเรียกแต่ดูเหมือนกมลฉัตรจะไม่ได้สนใจเธอเลย  อิงอรพยายามตามขึ้นไปข้างบน  แต่ประตูห้องของสายขวัญถูกปิดลงไปซะแล้ว

กมลฉัตรจ้องสายขวัญที่ต่อปากต่อคำกับเขามาตลอดทางด้วยความโมโห  เธอและเขากำลังยืนหมิ่นเหม่อยู่ข้างเตียง  ข้อมือทั้งสองข้างของสายขวัญอยู่ในกำมือของกมลฉัตร  และเธอกำลังหมุนข้อมือไปมาให้มันหลุด  แต่มันไม่ได้ทำให้กมลฉัตรเดือดร้อนเลยสักนิด

“ผู้หญิง  น่ารำคาญ”

กมลฉัตรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียบราบเรียก  แต่ตาจ้องมาที่เธอ  ระบุตัวตน คนที่มีความหมายตามคำพูดเมื่อครู่

“ขวัญพยายามแล้วที่จะไม่ขวางหูขวางตาคุณ  ขวัญออกจากห้องหลักจากที่คุณออกไปแล้ว  และขวัญตั้งใจจะกลับเข้ามาก่อนที่คุณจะกลับ”

“แล้วทำได้ไหม”

กมลฉัตรเอ่ยย้ำความผิดพรากของเธอพร้อมกับผลักเธอลงบนเตียง  ก่อนจะหันหลังกลับไปยังประตู  สายขวัญรู้ด้วยสัญชาตญาณว่า  หากเขาออกไปแล้วปิดประตูห้องนี้  มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายหากเธอจะออกไปตะลอนทั่วไร่ได้เหมือนเดิม  ไวเท่าความคิด  สายขวัญก้าวตามไปคว้าแขนกมลฉัตรเอาไว้

“นี่คุณจะขังขวัญเหรอ  ขวัญไม่ใช้นักโทษของคุณนะ”

สายขวัญกำลังโมโหเพราะเขาไม่มีเหตุผล  กมลฉัตรหันกลับมามองด้วยความโมโหไม่ต่างกัน

“ใช่  เธอ..ไม่ใช่นักโทษ  เธอก็แค่ผู้หญิงที่เอาตัวมาขายใช้หนี้”

คำพูดดูถูกดูแคลนทำให้สายขวัญโกรธจัดถึงขนาดยกมือขึ้นมาฟาดเข้าใส่กมลฉัตร  แต่กมลฉัตรไวพอที่จะคว้ามันเอาไว้ได้

“อย่ามาทำเป็นเก่งกับฉันนะ”

สายขวัญพยายามดึงแขนออกจากการเกาะกุมของเขาแต่ไม่เป็นผล

“โกรธเหรอ...ฉันพูดไม่จริงตรงไหน”

“ถึงจะจริงคุณก็ไม่มีสิทธิมาพูดดูถูกขวัญแบบนี้”

สายขวัญกัดฟันโต้กับเขาทั้งตาแดง ๆ น้ำตาคลอ

“เธอมันลูกหนี้  ฉัน...เป็นเจ้าหนี้  และที่นี่...เจ้าหนี้เป็นใหญ่  เธอมาที่นี่ก็เท่ากับมาขายตัวนั่นแหล่ะ  มาขายตัวใช้หนี้  ฉันจะเสนอหนทางใช้หนี้ง่าย ๆ ให้เอาไหม  ฉันจะจับเธอแก้ผ้าเอาไปแขวนโชว์หน้าไร่สักสองสามวันแล้วหมดหนี้  เธอจะยอมไหม”

“โอ๊ย!

สายขวัญโมโหจัดถึงขนาดโฉบเข้าไปกัดแขนของเขา  จนกมลฉัตรต้องปล่อยแขนเธอ  สายขวัญแค้นจัดยกมือขึ้นมาตะกุยแบบไม่มีเป้าหมาย  รอยเล็บลากยาวตั้งแต่กกหูมาจนถึงลำคอ  จนกมลฉัตรรู้สึกแสบขึ้นมาทันที  และดูเหมือนอารมณ์บ้าของสายขวัญจะไม่หมดแค่นั้น  เธอยังพยายามตะกุยต่อไปเรื่อย ๆ กมลฉัตรปัดป้องจนกระทั่งคว้าแขนเธอเอาไว้ได้  และทำให้สายขวัญหยุดลงเมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้อีกต่อไป  กมลฉัตรกัดฟันแน่น  และสบตาเธอนิ่ง  ริมฝีปากสั่นระริกที่พยายามเม้มแน่นป้องกันเสียงสะอื้นคือเป้าหมายของเขา

กมลฉัตรขยับเข้าไปสัมผัสริมผีปากนั้นอย่างที่สายขวัญไม่ทันได้คาดคิด  เธอรู้สึกร้อนตั้งแต่ลำคอขึ้นไปถึงใบหู  ใจหลุดหายไปอยู่ตรงไหนไม่รู้  และหัวเธอกำลังกลวง  สัมผัสนั้นดุดันในช่วงแรก  ความตกใจทำให้เธอไม่ได้เม้มริมฝีปากแน่นอย่างที่คิด  กมลฉัตรลุกล้ำเข้าไปสัมผัสเรียวลิ้นอันชุมฉ่ำได้โดยง่าย  ตัวเขาเองก็แปลกใจที่ตัดสินใจทำอย่างนี้  แต่ตอนนี้เขาถอยไม่ได้แล้ว 

กมลฉัตรยังพยายามเก็บเกี่ยวความหวานฉ่ำนั้นต่อไป  มันเนิ่นนานยิ่งกว่าที่เขาคิด  และพยายามจะหยุดมัน 

“อือ”

สายขวัญส่งเสียงและพยายามจะผละจากเมื่อเธอกำลังหายใจไม่ออก  และนั้นทำให้กมลฉัตรควบคุมตนเองเอาไว้ได้

สายขวัญสบตามกมลฉัตร  ด้วยสายตาอึ้ง ๆ กมลฉัตรกระพริบตาติด ๆ กันสองสามครั้งเพื่อหาเหตุผลให้กับการกระทำเมื่อครู

“นี่อาจเป็นคำตอบ  ถ้าเธอยังสงสัยว่าฉันเป็นเกย์รึเปล่า”

กมลฉัตรหันหลังออกมาจากห้องของสายขวัญในทันที

 

*********************

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

เฮ้อ!!  กว่าจะได้ร้อยเปอร์เซ็นต์  ขอไปอาบน้ำเตรียมของเข้ากรุงฯก่อนนะ  นัดเพื่อไว้ 3 ทุ่ม ยังไม่ได้ทำอะไรเลย

ขอบคุณที่รอคอย  และหวังว่าจะติดตามกันต่อไปจ้า

_______________________________________

..... ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาค่ะ.....

.....ถูกใจก็โหวตตตต  ไม่ถูกใจก็ติ(กันเบา ๆ).....

(^_^).....Tiger_Saturn…..(^_^)

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 2 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อ้าวแล้วรู้ได้งัยว่านางเอกว่าเป็นเกย์ แอบฟังหรา

รึว่า ป้าคนนั้นฟ้อง

งง
จากคุณ นู๋อ้อ/(NUOO) อัพเดตเมื่อ 30/07/2553 17:21:44
ความคิดเห็นที่ 2
สนุกมากๆ
จากคุณ ~ noina ~{Zelon+}SwEeTii/(noina16) อัพเดตเมื่อ 26/06/2553 23:58:00
ความคิดเห็นที่ 3
ฉากสนุกมีน้อยจัง
จากคุณ แว่น/(mmuy) อัพเดตเมื่อ 23/06/2553 14:29:30
ความคิดเห็นที่ 4
-0-
จากคุณ NHIM/(MHIN) อัพเดตเมื่อ 25/05/2553 18:15:59
ความคิดเห็นที่ 5
ว้าวหนุกมากกกกกกกกกกกกก

555+

น้ำตาไหลเลยอะ
จากคุณ peung/(11-2-52) อัพเดตเมื่อ 13/05/2553 15:59:50
ความคิดเห็นที่ 6
ถูกไจคร้า ยิ่งพระเอกโหดและหื่อนมากกว่านี้ยิ่งถูกไจไหญ่อิอิ มาอัพเรวๆละกันนะคระ รออ่านอยู่คระ สู้ๆ
จากคุณ โอ๋/(devilloh) อัพเดตเมื่อ 02/04/2553 17:58:17
ความคิดเห็นที่ 7

   หนุกมากๆๆๆ

 แล้วจะรออ่านนะ  ^_^
จากคุณ แองจี้/(hiii) อัพเดตเมื่อ 01/04/2553 23:03:40
ความคิดเห็นที่ 8
คุ้มค่ากับการรอคอยมาก  ๆๆ ค่ะ
และจะรออ่านตอน
ต่อไปค่ะ 
จากคุณ ต้า/(aonlovely) อัพเดตเมื่อ 01/04/2553 14:29:55
ความคิดเห็นที่ 9
เง่อ ... พระเอกเราเผลอตัวจนได้ เมื่อไหร่จะเผลอใจไปกับความน่ารักของนางเอกน๊า จะใจดำไปถึงไหน สงสารนางเอกง่ะ ที่จะต้องโดนขังอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยม
จากคุณ ขวัญ/(kwan037) อัพเดตเมื่อ 31/03/2553 14:22:32
ความคิดเห็นที่ 10
           รอนานมากยังไงก็รีบเขียนต่อนะค่ะ รออ่านอยู่นะค่ะ   
จากคุณ แอน/(annnam) อัพเดตเมื่อ 30/03/2553 09:53:59
หน้าที่ 1 จาก 2 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 194 ท่าน