Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
หนี้รักกามเทพ
Tiger_Saturn/พรรษ
ร่มใจ
1
11/06/2553 09:22:04
4247
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 1 ร่มใจ

 

ช่วงบ่ายของวันที่สภาพอากาศแจ่มใส  รถตู้สุดหรู 15 ที่นั่งซึ่งภายในมีเพียงหนึ่งผู้โดยสารและอีกหนึ่งสารถีเดินทางจากกรุงเทพฯ – เพชรบูรณ์ ใช้เวลาเกือบหกชั่วโมงจนมาถึงปากทางเข้าไร่  ซึ่งเป็นที่หมาย

“ร่มใจ”

เด็กสาวผู้โดยสารอ่านป้ายไม้แกะสลักตรงปากทางเข้าเบา ๆ  มันเป็นชื่อที่ไพเราะและฟังสบาย  คนที่อยู่ที่นี่คงมีความสุข เย็นใจสบายอารมณ์ตามความหมายของมัน  แต่ความรู้สึกเหล่านั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเธอ  นั่นเพราะเธอมาเพื่อ...ใช้หนี้

เมื่อสี่เดือนก่อนเธอยังเป็นคุณหนูในบ้านหลังใหญ่  ลูกสาวเจ้าของธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง  เธอมีครอบครัวที่อบอุ่นหลังจากการพลัดพรากเมื่อวัยเด็ก  ปัจจุบันเธออายุ 19 มีน้องชายสองคนอายุ 16 และ 14 ตามลำดับ  น้องเธอยังอยู่ในวัยเรียน  ก่อนหน้านี้เธอก็เรียนมหาวิทยาลัยในชั้นปีที่ 1 และกำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 2  ในอีกไม่กี่เดือนหากเธอไม่ทำเรื่องขอพักการเรียนเอาไว้ซะก่อน  และน่ากลัวว่าเธอคงไม่ได้กลับไปเรียนในเร็ววันนี้

สายขวัญ  จุฑาการณ์  คือชื่อของสาวน้อยผิวขาว ตาโต  ที่นั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ในรถตู้คันใหญ่  ยิ่งใกล้ที่หมายมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งหวาดหวั่นกับชะตาที่มิอาจรู้ได้

เมื่อสามเดือนก่อนเธอสูญเสียบิดาผู้ให้กำเนิด  และได้รู้จักกับ กมลภัทรในฐานะเจ้าหนี้  เขามาที่บ้านเพื่อสอบถามเรื่องการชำระหนี้สินที่พ่อของเธอเอาบ้านไปจำนองเอาไว้เพื่อนำเงินมาอุ้มบริษัทที่กำลังจะล้มแหล่มิล้มแหล่  และสุดท้ายมันก็ล้ม  ล้มไปพร้อม ๆ กับพ่อของเธอที่มีสุขภาพย่ำแย่และเสียชีวิตลงในที่สุด 

หลังจากการเสียชีวิตของพ่อ  บรรดาเจ้าหนี้ก็เริ่มเข้ามาทวงหนี้ที่บ้าน  เธอได้รู้ปัญหาของครอบครัวที่เธอไม่เคยได้รู้  แม่ของเธอพยายามจะรับมือกับมันเพียงลำพังแต่เธอก็มิอาจดูดาย  สายขวัญตัดสินใจขอพักการเรียนในที่สุดเพื่อทำงานหาเงินใช้หนี้และดูแลครอบครัวอย่างจริงจัง  เธอมีความสามารถพิเศษทางด้านภาษาและเธอก็นำมาใช้ให้เป็นประโยชน์โดยการเป็นไกด์นำเที่ยว  งานแปลหนังสือ  งานเสิร์ฟตามร้านอาหารในย่านเกสต์เฮ้าส์ซึ่งได้เงินดีกว่าร้านอาหารทั่วไป  เธอใช้หนี้ปลีกย่อยไปได้บางส่วน  แต่นั่นมันยังไม่เพียงพอสำหรับบ้านติดจำนองที่กำลังจะถูกยึด  เธอและแม่ช่วยกันต่อรองกับเจ้าหนี้อย่างกมลภัทร โดยขอเวลา 3 เดือน  เพื่อหาเงินให้ได้จำนวนหนึ่งมาเป็นหลักประกันว่าเธอสามารถหาเงินทั้งหมดมาใช้หนี้ได้หากมีการตกลงเรื่องระยะเวลากันอีกครั้ง...แต่เธอทำไม่สำเร็จ 

กระนั้นสายขวัญยังยื่นข้อเสนอให้กมลภัทรพิจารณา  โดยให้เธอทำอะไรก็ได้  อาจเป็นลูกจ้าง  เป็นเด็กรับใช้  เป็นแม่บ้าน  เธอทำได้ทุกอย่างเพื่อเป็นการใช้หนี้แทนเงิน  เธอต้องการรักษาบ้านเอาไว้  เพราะนั่นเป็นมรดกตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น  ต้องยอมรับว่าเธอยังยึดติดกับสิ่งที่เคยเป็น...เคยมี  และมิอาจละทิ้งมันได้  เธอรู้อีกว่าแม่รักบ้านหลังนี้มากเพราะมันบรรจุความทรงจำเกี่ยวกับพ่อเอาไว้อย่างครบถ้วน 

กมลภัทรรับพิจารณาข้อเสนอของเธอ  โดยรับตัวเธอไว้ในฐานะลูกจ้างและได้ข้อสรุปว่า...  สายขวัญต้องเดินทางมาที่เพชรบูรณ์  เพื่อมาหาน้องชายของเขาที่ชื่อ  กมลฉัตร โดยหน้าที่หลักซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญให้เธอมาที่นี่ก็คือ

มาเป็นของเขา...  มาเป็นของกมลฉัตร

สายขวัญค่อนข้างตกใจกับหน้าที่ที่ได้รับ  เธอสามารถปฏิเสธได้แต่นั่นหมายถึงเธอจะต้องสูญเสียบ้านที่เธอรักไป  ในที่สุดเธอจึงตอบตกลง

มันคงสมน้ำสมเนื้อกับหนี้สินที่จะได้รับการชำระ  อีกทั้งค่าเลี้ยงดูที่กมลภัทรทำข้อตกลงว่า  ตลอดระยะเวลาที่เธออยู่ที่เพชรบูรณ์  เขาจะจัดการหนี้ที่คั่งค้างกับเจ้าหนี้รายอื่นให้  พร้อม ๆ กับค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในบ้าน  แม่และน้องของเธอจะอยู่ได้โดยไม่ขัดสนมากนัก  สายขวัญทำได้ทุกอย่างขอแค่ให้ครอบครัวของเธออยู่ได้อย่างมีความสุข  ข้อตกลงระหว่างเธอกับกมลภัทรมีพันธะสัญญา 1 ปี และเป็นความลับ  โดยเธอบอกทางบ้านว่า

ขวัญต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดกับน้องชายของคุณภัทรค่ะแม่  ใช้หนี้โดยหักจากเงินเดือน  มีที่อยู่ที่กินพร้อม  ไม่รู้ว่าจะว่างกลับมาเมื่อไหร่  แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ  ขวัญจะโทรกลับมาหาแม่บ่อย ๆ 

นั่นคือสิ่งที่คนในบ้านได้รับรู้  และอนุญาตให้เธอจากมา

.....

 

ตืดดดด....... ตืดดดด....... ตืดดดด.......

เสียงโทรศัพท์มือถือที่กำลังดังอยู่บนโต๊ะทำงาน  ทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินพ้นประตูออกไปต้องหวนกลับมาหยิบมัน

พี่ชาย

เขามองสายโทรเข้าก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไง?”

เขากรอกเสียงลงไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก  นั่นเพราะปกติพี่ชายไม่ค่อยโทรหาเขาบ่อยนัก  นอกจากมีธุระสำคัญหรือไม่ก็หาเรื่องมาให้  และส่วนใหญ่จะเป็นอย่างหลังเสียมาก

[อรุณสวัสดิ์น้องรัก  ได้รับของรึยัง?]

ชายหนุ่มผู้พี่กรอกเสียงกลับมาราวกับไม่รู้เวล่ำเวลาด้วยน้ำเสียงสดใสปะปนความตื่นเต้นรอรับการตอบกลับของน้องชาย

“ของอะไร?

แต่คนเป็นน้องถามกลับไปอย่างไม่ไว้ใจนัก

[ยังไม่ถึงอีกเหรอ  ทำไมช้านักวะ]

นั่นทำให้ปลายสายต้องบ่นพึมพำกับตนเอง

“นายส่งอะไรมาให้ฉันอีก  คราวที่แล้วม้าตัวผู้  คราวก่อนโน้นม้าตัวเมีย  ตอนนี้มันมีลูกกันแล้วรู้ไหม  แล้วคราวนี้เอาอะไรมาอีก  ฉันเบื่อจะรับเลี้ยงอะไรต่อมิอะไรของนายแล้วนะ”

[คราวนี้ของดีมีคุณภาพ  ถูกใจแกแน่ ๆ]

“ดีจริงทำไมไม่เก็บไว้เอง”

[ก็อยากเก็บไว้หรอกนะ  ถ้ายัยปิ่นจะไม่หักคอฉันซะก่อน]

“นี่นายส่งอะไรมากันแน่”

[ไม่บอก  รอดูเองก็แล้วกัน]

“ฉันไม่รับ  เอากลับไปเลย”

[โทษทีว่ะ  ไม่รับคืน  แค่นี้นะ]

ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...

“เวร!

เจ้าของเครื่องบริภาษพี่ชายผ่านโทรศัพท์อย่างขัดใจทั้งที่สัญญาณถูกตัดไปแล้ว  จะโทรกลับไปก็คงไร้ประโยชน์  รอดูของก่อนค่อยว่ากันอีกที  ในขณะที่เขากำลังขมวดคิ้ว  แต่อีกฝั่งกำลังยิ้มย่อง

กมลภัทร  ชนินทร  คือ ชื่อเต็มของ พี่ชายที่ชอบหาโน่นหานี่มาให้คนเป็นน้องได้วุ่นวายอยู่เรื่อย  นั่นเพราะเขาไม่อยากให้น้องชายต้องเหงาอยู่เพียงลำพัง  เขารักและห่วงใยน้องชายมาก  กมลภัทรมีความสุขอยู่กับภรรยาที่น่ารักซึ่งกำลังจะให้กำเนิดลูกน้อยในอีกหกเดือนข้างหน้า  แต่น้องชายที่อายุห่างจากเขาเพียงสี่นาที  ยังเป็นหนุ่มโสดช้ำรัก  หนีความวุ้นวายและบรรยากาศเดิม ๆ จากเมืองกรุงฯ มารักษาแผลใจที่บ้านไร่ไกลเมือง  อยู่กับตัวเองมาตลอดสองปีเต็ม  และยังไม่มีวี่แววว่าแผลนั้นจะหายขาด  หรือแม้แผลนั้นจะเริ่มปิดลงไปบ้างสักนิดก็ยังดี

กมลฉัตร  ชนินทร  คือชื่อของน้องชายฝาแฝดต่างไข่ที่คลานตามกันออกมา  คงเพราะเหตุนี้ทำให้เขาและน้องชายผูกพันกันมาตั้งแต่อยู่ในท้อง  มีความเกี่ยวพันกันทั้งสายเลือด  ความคิด  และจิตใจ  เขาจะมีความสุขเต็มเปี่ยมได้อย่างไร  ในเมื่อน้องชายของเขายังห่างไกลจากคำนั้นเหลือเกิน  นั่นเป็นเหตุผลให้เขาหาโน่นหานี่มาให้น้องคลายเหงาอยู่เรื่อย

 

“คุณฉัตรค่ะ แขกมาถึงแล้วค่ะ”

หลังจากกมลฉัตรวางสายจากพี่ชายไปไม่ถึง 5 นาที  อิงอร...แม่บ้านของที่นี่ก็เดินเข้ามาหาเขาในห้องทำงานเพื่อแจ้งข่าว  แต่ดูเหมือนกมลฉัตรจะไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน  เพราะเขากำลังขมวดคิ้ว  และจ้องเธอเขม็งเหมือนกำลังตั้งคำถาม

“แขก?”

“ค่ะ  เมื่อวานคุณภัทรโทรมาหาพี่  บอกว่าจะมีแขกมาที่บ้าน  ให้พี่เตรียมห้องหับเอาไว้  คุณฉัตรยังไม่รู้หรอกเหรอคะ  ก็ไหนคุณภัทรบอกว่า  คุณฉัตรรู้แล้ว”

กมลฉัตรทำท่าครุ่นคิด  และสังหรณ์ใจแปลก ๆ  คงไม่พ้นเรื่องที่พี่ชายโทรมาหา  คิดได้ดังนั้นกมลฉัตรก็เดินออกไปดูที่หน้าบ้านทันที  เขาได้พบกับรถตู้คันใหญ่ที่จอดห่างจากบันไดขึ้นบ้านเพียงไม่กี่เมตร

“ทำไม่แกไม่ขับรถขึ้นไปบนบ้านฉันเลยล่ะ”

กมลฉัตรออกอาการประชด

“ขอโทษครับคุณฉัตร  ตอนที่ผมกำลังจะเบรกคุณภัทรโทรมาพอดี  นี่ครับ... คุณภัทรฝากมาให้”

กมลฉัตรรับซองจดหมายมาจากนายสิน  คนขับรถของครอบครัว

ฉัตร...น้องรัก

คนนี้  สายขวัญ  จุฑาการณ์... ของขวัญสำหรับแก

พี่ชายที่แสนดี...กมลภัทร

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นจากข้อความในจดหมาย  เขาก็ได้พบกับผู้หญิงผิวขาว  ร่างเล็กที่กำลังลากกระเป๋าลงมาจากรถตู้ด้วยความช่วยเหลือเปิดประตูจากนายสินคนขับรถ  

เธออยู่ในชุดเดรส พื้นสีม่วงทรงคอปก มีกระดุมผ่าหน้าครึ่งตัว เลยเข่าขึ้นมานิดหน่อย  โชว์ขาเรียวขาวน่ามอง  กับรองเท้าสายผูกสีขาวแต่แทบดูไม่รู้ว่าตรงไหนเป็นสายรองเท้าตรงไหนเป็นผิวของเธอ  แต่เธอแต่งหน้าทาปากจนเกินงาม  และผมสีน้ำตาลเข้มของเธอดูเป็นลอนผิดธรรมชาติ  นั่นทำให้กมลฉัตรส่ายหน้าหน่อย ๆ แล้วทำเสียง หึ ในลำคอ 

“พี่อรไปหยิบกุญแจรถบนโต๊ะทำงานให้ผมหน่อย”

อิงอรปฏิบัติตามประสงค์ในทันที  กุญแจรถมาถึงมือของกมลฉัตรพร้อม ๆ กับแขกที่ค่อย ๆ เกินใกล้เข้ามาหาเขาเรื่อย ๆ

สายขวัญทำตาโตทันทีที่ได้เห็นชายหนุ่มตรงหน้า  ...ราวกับมีกมลภัทรอีกคน  แต่ท่าทางต่างกันมาก  กมลภัทรที่เธอรู้จักตลอดสามเดือนในฐานะเจ้าหนี้  มักจะมีรอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้าเสมอ ๆ แม้กำลังพูดถึงหนี้สินที่เธอต้องชำระให้กับเขา  แต่คงหาร่องรอยเหล่านั้นได้ยากจากผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้  เขาออกจะมองเธอด้วยแวดตาเหยียด ๆ ด้วยซ้ำ

“สวัสดีค่ะ”

สายขวัญพนมมือไหว้ทันทีเมื่อนึกขึ้นมาได้ถึงขนบธรรมเนียมไทย  แต่หาได้รับการตอบรับสักนิดไม่  เขาเดินเลยผ่านราวกับเธอไม่มีตัวตน  ไปยังรถของเขาและขับออกไปในที่สุด  สายขวัญได้แต่ยืนนิ่งพร้อม ๆ กับมือที่ยังคงพนมไหว้อยู่อย่างนั้น  เธอค่อนข้างตกใจกับการต้อนรับที่คาดไม่ถึง  ไม่เคยรู้สึกไร้ค่าเช่นนี้มาก่อน 

กระทั่งสายขวัญนึกได้ว่าตรงนั้นยังมีผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่  และกำลังส่งยิ้มมาให้เธอ  จากการพิจารณาของสายขวัญ  ผู้หญิงคนนี้น่าจะอายุประมาณสามสิบกว่า ๆ

“สวัสดีค่ะ”

สายขวัญหันไปไหว้อิงอรที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ต้องไหว้หรอกค่ะ  ดิฉันชื่ออิงอร  เป็นแม่บ้านของที่นี่

ยินดีที่รู้จักค่ะ  ขวัญชื่อสายขวัญนะคะ  คุณภัทรส่งให้ขวัญมาที่นี่  ขวัญขอเรียกคุณว่า พี่อร ได้มั้ยคะ

 สายขวัญแนะนำตัวพร้อมกับจัดแจงเรื่องคำเรียนขานเสร็จสรรพ  โดยพยายามสร้างรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดเท่าที่จะทำได้  เป็นการฝากเนื้อฝากตัว

ได้จ้ะ  แล้วมาอยู่นานมั้ยล่ะจ๊ะ  พี่จะได้ตระเตรียมอะไร ๆ ไว้ให้พร้อม

 ขวัญก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ  คงอยู่ที่คุณภัทรว่าจะให้กลับเมื่อไหร่

 สายขวัญตอบไปอย่างนั้นทั้งที่รู้แน่ชัดว่าพันธะสัญญาระหว่างเธอกับกมลภัทรคือหนึ่งปีเต็ม  แต่จะบอกได้อย่างไรว่าเธอจะมาอยู่ที่บ้านของคนอื่นนานขนาดนั้น  โดยยังไม่รู้แน่ว่าจะมาอยู่ในฐานะอะไร

แล้วหนูอายุเท่าไหร่จ๊ะเนี่ย  หน้าตาเด๊กกก...เด็ก

อิงอรพอจะดูออกว่าภายใต้การเขียนคิ้วเขียนตาทาปากนั้น  หน้าตาและผิวพรรณที่แท้จริงของเธอเป็นอย่างไร

สิบ...  เอ่อ...  ยี่สิบเอ็ดค่ะ 

สายขวัญจำเป็นต้องโกหกให้ตรงกับที่เธอบอกกับกมลภัทรไป  นั่นเพราะเธอได้เซ็นสัญญาจ้างกับกมลภัทรโดยใช้หลักฐานเป็นบัตรประชาชนที่เธอตกแต่งตัวเลขนิดหน่อย  เพื่อให้เขายอมรับในตัวเธอ  กมลภัทรคงไม่ยอมตกลงใด ๆ กับเธอหากเธอยังเป็นผู้เยาว์ซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะและตัดสินใจใด ๆ ด้วยตนเองไม่ได้  แต่หากเธอได้มาถึงที่นี่และทำตามประสงค์ของเขาแล้ว  เขาคงไม่ใจร้ายพอที่จะทำให้สัญญาฉบับนั้นเป็นโมฆะในขณะที่เธอสูญเสียอะไร ๆ ต่อมีอะไรไปตั้งมากมายตลอดหนึ่งปีที่เธอต้องอยู่ที่นี่

.....

 

“ภัทร!!  นายส่งอะไรมาให้ฉัน”

กมลฉัตรโทรไปโวยพี่ชายทันทีที่ขับรถออกมาจากไร่

[ได้ของแล้วใช่มั้ย  เป็นไง  ถูกใจอะดิ]

“ถูกใจกับผี  นายคิดบ้าอะไรอยู่  ส่งผู้หญิงมาให้ฉันเนี่ยนะ  ฉันไม่ได้บ้าอย่างนายนะ”

[ไม่เชื่อหรอก  ฉันเจอทีแรกฉันยังปิ๊งเลย  ถ้าไม่ติดว่ามียัยปิ่นอยู่แล้วฉันจะเก็บไว้ซะเอง  ผู้หญิงอะไร้... ใสจนแทบมองทะลุ  ฉันรู้ว่าแกก็ชอบแบบนี้  ตาโต ๆ เหมือน นดาเลยนะ]

“ไอ้ภัทร!!!

กมลฉัตรตะโกนดัง ๆ ใส่โทรศัพท์ทันทีที่พี่ชายเผลอเอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมา  ผู้หญิง... ที่เคยสร้างบาดแผลให้กับเขา

[เอ่อ... โทษทีว่ะ  แต่ฉันไม่รับคืนนะ  แกเก็บไว้ใช้เลย  ฉันกำชับหนูขวัญเอาไว้แล้ว  หน้าที่ของเธอคือไปเป็นของแก  ไปทำให้แกพอใจ]

“ชักจะบ้ากันใหญ่”

[แกสิบ้า  มีผู้หญิงไปหาถึงที่แต่กลับไม่อยากได้  แกต้องใช้ให้คุ้มนะ  อย่าทำให้ฉันขาดทุน]

“ขาดทุนอะไร”

[ก็เค้าเอาตัวมาใช้หนี้  บ้านติดจำนองเราไว้ตั้งหลายล้าน  แกเก็บเอาไว้เถอะ  ถือซะว่าทำบุญ]

“ทำบุญเหรอ?  นี่นายคิดว่าเราจะได้บุญเหรอ”

[แกลองคิดดูสิ  ถ้าฉันไม่ส่งไปหาแกเพื่อทำงานล้างหนี้  เธอก็ต้องตะลอน ๆ หาเงินมาใช้หนี้เราอยู่ดี  เพราะยังไงเธอก็ไม่ยอมให้บ้านของเธอถูกยึดแน่ ๆ แล้วแกลองคิดดูอีกนะ  เธอจะหาเงินด้วยวิธีไหนเพื่อให้ได้เงินเก้าล้านมาใช้หนี้เราภายในไม่กี่เดือน  ให้ไปเป็นเมียแกคนเดียว  ดีกว่าให้ไปเป็นอีหนูให้อาเสี่ยหลาย ๆ คนไม่ใช่เหรอ  ของช้ำกันพอดี  สงสารว่ะ]

“ขนาดสงสารเธอ  แต่นายยังอุตส่าห์นึกถึงฉันนะ”

[ก็แกเป็นน้องฉันนี่หว่า  ฉันกลัวแกเหงา  ฉันมีลูกมีเมียและมีความสุข  จะปล่อยให้แกแห้งเหี่ยวหัวโตอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน  แกไม่มีอารมณ์อยากบ้างรึไง]

“ฉันหากินข้างนอกได้”

[แกไม่ขี้เกียจขับรถเทียวไปเทียวมาหรอกเหรอ  นี่มีให้กินในบ้าน  สบายจะตาย]

“ฉันไม่ได้อยากทุกวันเหมือนนายนี่หว่า  ผู้หญิงมักจะนำความวุ่นวายเข้ามาในชีวิตฉันเสมอ”

[เค้าไป ทำงานล้างหนี้  แกก็สงเคราะห์เค้าหน่อยเถอะวะ]

“ทำไมนายไม่ส่งไปทำงานที่รีสอร์ท  หรือไม่ก็โชว์รูม”

[ก็ไอ้งานที่ว่านั้นคือ...ทำให้แกพอใจน่ะสิ”

กมลภัทรตอบน้องชายกลั้วเสียงหัวเราะ

[ขำไปเถอะ  แล้วจะให้มาอยู่นี่นานแค่ไหนเนี่ย”

[ปีนึง]

“ปีนึง?!!!  นายไม่คิดว่าฉันจะเบื่อบ้างรึไง”

[ถ้าแกเบื่อฉันจะยกประโยชน์ให้เธอ  หนี้สินจะหมดลงเมื่อครบกำหนด 1 ปี  หรือไม่  ก็ตอนที่แกเบื่อนี่แหละ]

ถึงจะบอกน้องชายไปอย่างนั้น  แต่กมลภัทรเชื่อว่า  คนที่ได้รู้จักกับสายขวัญ  คงไม่มีใครเบื่อเธอได้ง่าย ๆ  เพราะตลอดระยะเวลาไม่นานนักที่เขาได้รู้จักกับเธอ  แม้จะในฐานะเจ้าหนี้กับลูกหนี้  แต่ทุกครั้งที่เขาไปที่บ้านเพื่อพูดย้ำถึงเรื่องหนี้สินที่เขาควรได้รับคืน  เธอก็ยังมีไมตรีจิตต้อนรับขับสู้เขาเป็นอย่างดี  ทำให้เขารู้สึกถูกชะตากับเธอเป็นอย่างมาก  และทุกครั้งที่เขาได้พบหน้าเธอจะทำให้เขานึกถึงน้องชายโดยไม่รู้สาเหตุ  ...มันอาจเป็นสัมผัสพิเศษบางอย่างก็เป็นได้

“แค่นี้ก่อนนะ  เรื่องหนูขวัญน่ะฉันยกกรรมสิทธิ์ให้แกเลยนะ  แกจะทำอะไรก็ได้  อยากเอาไปทำอะไรก็เรื่องของแก  ฉันต้องไปที่งานมอเตอร์โชว์แล้ว”

“ปีนี้พ่อเอาเข้ามาแพงสุดเท่าไหร่”

กมลฉัตรสอบถามเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัว  บริษัท ชานินทร์ คาร์ส จำกัด มีผู้บริหารเบอร์หนึ่งชื่อชานินทร์  ชนินทร  เบอร์สองคือ กมลภัทร  ทำธุรกิจนำเข้ารถหรู  รถที่นำเข้ามาขายส่วนใหญ่เป็นรถสปอร์ต รถซูเปอร์คาร์ ที่ไม่ได้ประกอบในประเทศไทย เช่น  เฟอรารี่  พอช  มอรซิเดสเบนซ์  ออดี้  บีเอ็มดับเบิลยู  มินิคูเปอร์  และยังมีอีกหลายยี่ห้อ  บางยี่ห้อคนไทยบางคนยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ  มีรถในสต๊อกแบบที่เข้ามาเลือกซื้อแล้วขับออกไปได้เลยโดยไม่ต้องเสียเวลาสั่งจอง  มีศูนย์บริการแบบครบวงจร  นอกจากนั้นยังมีสนามแข่งรถเป็นของตัวเอง  

[59 ล้าน  บูกาติ เวย์รอน  ปี 05  พ่อบ่นถึงแกทุกวันเลยนะ]

“ก็คงไม่พ้น...ไอ้ลูกเวร  เห็นผู้หญิงดีกว่าพ่อแม่  อกหักแค่นี้ทำจะเป็นจะตาย

กมลฉัตรคาดเดาคำที่พ่อมักพูดกับเขาบ่อย ๆ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา

[แม่นว่ะ]

กมลภัทรหัวเราะเสียงดังก่อนจะวางสายไป  พอดีกับกมลฉัตรขับรถมาถึงที่หมาย

กมลฉัตรขับรถมาที่รีสอร์ทซึ่งเขาหุ้นทำกับเพื่อน  เขาไม่ได้รักในการบริการ  ไม่ได้คิดว่าการบริหารงานรีสอร์ทเป็นอะไรที่ท้าทาย  เขาแค่ต้องการเอาเงินไปลงทุนทำอะไรสักอย่าง  และก็ตรงกับโครงการรีสอร์ทของเพื่อนพอดี 

…..

 

“นี่ห้องของหนูนะจ๊ะ”

สายขวัญถูกพาขึ้นมาชั้นบนของบ้านสองชั้นกึ่งไม้กึ่งปูน  เดินขึ้นบันไดมาจะพบกับโซฟาที่ถูกจัดให้เป็นมุมนั่งเล่นเป็นอันดับแรก  ทางซ้ายมือมีห้องหนึ่งติดบันได  อิงอรแนะนำว่านั่นเป็นห้องของกมลฉัตรเพราะเขาขี้เกียจเดินไกล  เลี้ยวขวาไปตามทางเดินจะพบกับห้องนอนซึ่งหันหน้าเข้าหาห้องติดบันได  แต่ห้องของเธอเป็นอีกห้องที่อยู่ทางซ้ายมือ  มันเป็นห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดจากทั้งหมด 3 ห้อง  อิงอรจัดห้องนี้ไว้ให้แขกตามคำสั่งของกมลภัทร

“เอาของมาเก็บในตู้นี้ได้เลยนะจ๊ะ  กระเป้าลากใบใหญ่เชียว  อย่างกับจะไปเมืองนอกแหนะ”

“ของขวัญมันเยอะน่ะค่ะ  ไอ้โน่นก็อยากเอามาไอ้นี่ก็อยากเอามา  ขวัญเป็นพวกชอบเผื่อน่ะค่ะ”

“จ้ะ  หนูขวัญพักผ่อนก่อนเถอะนะ  เดินทางมาตั้งไกล  อาบน้ำอาบท่าคงสดชื่นขึ้น  หิวเมื่อไหร่ลงไปข้างล่างได้เลยนะจ๊ะ  พี่จะเตรียมของกินไว้ให้”

“ขอบคุณมากค่ะ”

อิงอรส่งแขกเข้าห้องแล้วก็เดินกลับออกไป  สายขวัญเดินสำรวจห้องนอนของเธอ  มันใหญ่พอ ๆ กับห้องนอนที่บ้านของเธอ  มีห้องน้ำในตัว  มีระเบียงรับลม  มองไปรอบ ๆ เป็นทุ่งหญ้ากว้าง ๆ และดูเหมือนจะมีคอกม้าอยู่ไม่ไกล  เธอชอบม้า  ชอบขี่ม้า  นั่นเพราะพ่อชอบกีฬาชนิดนี้  และพาเธอคลุกคลีกับมันมาตั้งแต่เด็ก ๆ

สายขวัญรู้สึกหนัก ๆ ที่ใบหน้าตอนที่มีลมพัดเข้ามากระทบ  เธอเพิ่งนึกได้ว่าเธอแต่งหน้าหนาเตอะอย่างที่ไม่ได้ทำบ่อยนัก  คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบไปล้างมันออกทันที

“ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย”

สายขวัญมองหน้าตัวเองในกระจก  ตอนนี้มันกลับสู่สภาพปกติเป็นธรรมชาติ  ไร้ซึ่งสิ่งตกแต่งเรียบร้อยแล้ว  เธอพยายามแต่งหน้าแต่งตัวให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น  เพราะปกติคนมักจะทักเธอว่าหน้าเด็กอย่างที่อิงอรทัก  ผมสีน้ำตาลเข้มเป็นสีผมตามธรรมชาติของเธอซึ่งปกติมันเป็นผมตรง  ผมที่เป็นลอนอยู่ตอนนี้เพราะมันได้รับการจัดแต่งตั้งแต่เช้าด้วยอุปกรณ์จัดแต่งผมอย่างที่วัยรุ่นทั่วไปเขานิยมทำกัน  หลังสระผมมันจะกลับมาตรงเหมือนเดิม

สายขวัญออกมาจากห้องน้ำเพื่อจัดของเข้าตู้  กระเป๋าลากใบใหญ่ ๆ เต็มไปด้วยเสื้อผ้า  ที่เธอพยายามขนมาให้ได้มากที่สุด  แต่นี่ยังไม่ถึงหนึ่งในสี่ที่เธอมีอยู่ที่บ้าน  เธอมีกรอบรูปครอบครัว  เธอมีตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่เธอรักและเป็นของขวัญจากพ่อ  สายขวัญชะงักไปเมื่อเธอหยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมา  สิ่งที่เธอไม่เคยใช้  แต่เธอคงต้องใช้มันนับแต่นี้ 

ยาคุมกำเนิด

………………………………………

โปรดติดตามต่อต่อไป!!

สวัสดีค้าาาาาาา!!!!

คิดถึงทุกคนเหลื๊อ...เกิน  มาอัพ หนี้รักกามเทพให้ตามสัญญาค่ะ  อย่างที่บอกไว้ว่าจะมาตอนสิ้นเดือน  คิดถึงจริง ๆ นะ 

ทีแรกพยายามรอลุ้นตีพิมพ์เรื่อง บ่วงรักคนพาลจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร  ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอยู่ดี  รอ..รอ..รอ..รอ.. กันไป  ตอนนี้ Tiger ชักจะเฉย ๆ แล้วล่ะ  ไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนอย่างตอนแรก ๆ

ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะ  ให้ สนพ. เค้าพิจารณาเรื่องนั้นไปละกัน  ส่วน  Tiger  ก็แต่งเรื่องใหม่ให้นักอ่านที่รักได้อ่านกัน  เป็นกำลังใจให้กันเหมือนเดิมนะคะ  ยิ่งได้รับคำชมมากมายจากเรื่องก่อน ๆ ก็ยิ่งมีความกดดันในเรื่องนี้  สัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุดค่ะ

ฝากเรื่อง หนี้รักกามเทพ ด้วยนะคะ  ยินดีรับคำติชมเหมือนเดิมค่ะ  (ออกตัวไว้ก่อนว่าตอนแรกอาจจะยังไม่เข้าที่สักเท่าไหร่)

_____________________

..... ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาค่ะ.....

.....ถูกใจก็โหวตตตต  ไม่ถูกใจก็ติ(กันเบา ๆ).....

(^_^).....Tiger_Saturn…..(^_^)

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 2 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แรงงงงง
จากคุณ love_Song/(ClassicSong) อัพเดตเมื่อ 24/07/2553 22:20:53
ความคิดเห็นที่ 2
อ่านตอนแรก ก็ชอบมาก ๆๆแล้วอ่ะค่ะ
จากคุณ นก/(zemon) อัพเดตเมื่อ 15/07/2553 11:51:13
ความคิดเห็นที่ 3
แป่ว ตอนแรกก็โดนใจเราซะแล้วสิ
จากคุณ Prai/(laker2010) อัพเดตเมื่อ 11/07/2553 13:22:48
ความคิดเห็นที่ 4
เขียนเรื่องใหม่แล้ว


คริคริ
นนนี่เพิ่งมาอ่าน คงไม่ช้าไปนะค่ะ

สู้สู้ค่ะๆๆ
จากคุณ นนนี่/(NONiiez) อัพเดตเมื่อ 11/07/2553 02:19:37
ความคิดเห็นที่ 5
น่าติดตามมากๆ สนุกๆ  ><
จากคุณ ~ noina ~{Zelon+}SwEeTii/(noina16) อัพเดตเมื่อ 26/06/2553 23:26:41
ความคิดเห็นที่ 6
น่ารักจังสนุกตั้งแต่เริ่มเลย  น่าติดตามมากกกกก
จากคุณ แว่น/(mmuy) อัพเดตเมื่อ 23/06/2553 12:09:39
ความคิดเห็นที่ 7

น่ารักดีค่ะ  =]

จากคุณ Q.Juliet/(Julietz) อัพเดตเมื่อ 20/06/2553 00:54:53
ความคิดเห็นที่ 8

จากคุณ นุ่น/(follow) อัพเดตเมื่อ 11/06/2553 15:15:50
ความคิดเห็นที่ 9
=)

จากคุณ NHIM/(MHIN) อัพเดตเมื่อ 25/05/2553 17:59:18
ความคิดเห็นที่ 10
ชอบมากเลยยยยยยยยยยยยยย
จากคุณ peung/(11-2-52) อัพเดตเมื่อ 13/05/2553 15:36:54
หน้าที่ 1 จาก 2 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 216 ท่าน