Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Danger รักร้ายของยัยตัวป่วน
Foreverfriend
บทที่14 ความลับและความแค้น
15
01/01/2533 00:00:00
1105
เนื้อเรื่อง

14
ความลับ และความแค้น

        ฉันไม่รู้ว่าฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้อย่างไร แต่ที่แน่ๆฉันต้องขอบคุณนายวายุ ที่ให้ฉันนอนโรงพยาบาลเค้าโดยไม่เสียเงิน และอีกคนที่ขาดไม่ได้คือ นายม้าลายที่คอยเรียกฉันอยู่ตลอดเวลา คอยจับมือฉัน ทำให้ฉันรู้สึกว่ามีคนรอและต้องการฉันอยู่ตลอดเวลา
       “นายวายุ ฉันขอบคุณมากที่นายให้ฉันนอนรักษาแผลคืนหนึ่ง และก็ขอบคุณนายด้วยซีโร่ ที่คอยเรียกฉันตลอดเวลา”
       “ไม่เป็นไร แค่เธอฟื้นขึ้นมาและไม่ทำให้เพื่อนฉันขาดใจตายก็พอแล้ว”
       “อะไรของนายฉันไม่เข้าใจ”
       “ซีบอกไปดิ แกมีอะไรอยากบอกฟีไม่ใช่หรอ บอกไปซิวะ”นายหน้ายาวบอกให้นายซีโร่พูด พูด? พูดอะไรอ่ะ แต่ที่แน่ๆที่ฉันรู้คือ ตอนนี้ทุกคนอยู่ในห้องที่ฉันนอนรักษาตัวอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนของนายซีโร่ น้ำชา พ่อของวายุ หมอที่รักษาฉัน พยาบาล โอ้แม่เจ้า จะเข้ามาทำไมกันเยอะแยะขนาดนี้
        “เอ่อ...ฟี เอ่อ...ฉัน เอ่อ...ฉัน”
        “ถ้าไม่พูดฉันจะไป”
        “ฉันชอบเธอ เป็นแฟนฉันนะ”เค้ารีบพูดรัวขึ้นมา แต่...เมื่อกี้เค้าว่าอะไรนะ เค้าชอบฉันหรอ เค้าขอฉันเป็นแฟนหรอ ไม่จริงมั้ง ตอนนี้ฉันอึ้งมากๆ พูดอะไรไม่ออก บอกได้คำเดียวว่าช็อค ช็อดมากด้วย
        “เธอฟังไม่ผิดหรอก ฉันขอเธอเป็นแฟนจริงๆ”
        “เอ่อ..ทำไมถึงขอฉันเป็นแฟนล่ะ ทั้งที่เราเป็นศรัตรูกัน”
        “คำว่า’ชอบ’อาจจะไม่พอ แต่บอกว่า’รัก’ล่ะ พอไหม”
        “เอ่อ...พอมั้ง”
        “ตกลงเธอคบฉันเป็นแฟนแล้วใช่ไหม”
        “ยัง”
        “ทำไมล่ะ ก็นายยังไม่ได้พิสูจน์ตัวเองให้ฉันเห็น”
        “ก็ได้ งานนี้ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้เธอดู”ว่าแล้วพวกเราก็เดินออกจากห้องพัก พอมาถึงหน้าโรงพยาบาล พวกเราก็ขอบคุณพ่อของนายวายุอีกครั้ง แล้วเดินทางต่อไปที่ ตึกร้างแห่งหนึ่ง อยู่ตรงทางเลี่ยงเมืองออกไปสักประมาณ 5 กิโลฯ เวลบอกให้ฉันพานายซีโร่มาด้วย เพื่อเอามาแลกกับตัวประกัน ซึ่งก็เป็นเพื่อนฉัน
         “นี่นายซีโร่ นายจะพิสูจน์ตนเองใช่ไหม”
         “ใช่”
         “งั้นนายก็ต้องเอาตัวเองเข้าไปแลกตัวประกัน ซึ่งนั่นก็คือเพื่อนฉัน”
         “ได้”ง่ายแฮะ ตอนแรกนึกว่าจะยากซะอีก อ้อฉันลืมบอกไปว่า ฉันนั่งรถนายซีโร่มาสองคน ส่วนเพื่อนของเค้าก็ขับตามมาติดๆ ตอนนี้ฉันยังเจ็บแผลอยู่เลย แต่ไม่เป็นไรฉันทนได้ เพื่อเพื่อนที่ฉันรัก และที่รักฉัน ฉันสัญญาเพื่อน ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพวกเธอให้อยู่คนเดียว ฉันจะช่วยพวกเธอไม่ว่ามันจะร้ายแรงแค่ไหน ยังไงพวกเธอก็คือเพื่อนฉัน และเราก็จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ไม่มีใครสามารถทำให้เราแตกคอกันได้อีกต่อไป รอฉันนะ ฉันกำลังไปช่วย  ตอนนี้เรามาถึงเรามาถึงโกดังร้างแห่งหนึ่ง ฉันบอกได้อย่างเดียวว่า มันโครตสกปรกเลย มองจากด้านนอกว่าสกปรกแล้ว ด้านในจะไม่เน่าเลยหรอ โกดังแห่งนี้อยู่นอกชานเมือง มันเป็นโกดังเดี่ยวกลางป่า ทางเข้ามาเป็นป่าทั้งหมด ถ้าคนไม่รู้จริงๆ หลงแน่ เพราะมองไปทางไหนก็มีแต่ป่ากับป่าเท่านั้น เพื่อนฉันที่ถูกจับมาที่นี่จะเป็นไงบ้าง
         “ฟี เอาไงต่อ”หน้ากากถามฉัน พวกนายซีโร่ขับตามมาไวดีจริง
         “วางแผนก่อน แล้วค่อยบุก”
         “เอาไงว่ามา”วายุเป็นคนถามฉัน
         “เอางี้เดี๋ยวนายอ้อมไปด้านหลังโกดัง มันจะมีทางเข้าอยู่ นายก็แอบย่องเข้าไป อย่าให้มันรู้ตัวเด็ดขาด”ฉันบอกวายุ
         “อืม”
         “ส่วนนายอัคคี นายไปกับวายุเพราะถ้าไปคนเดียวมันจะไม่สำเร็จ”
         “อืม”
         “นายจิ๊กซอ นายไปที่ข้างโกดังนะข้างขวามันจะมีบันไดอยู่ นายปืนขึ้นไปบนดาดฟ้า บนดาดฟ้าจะมีประตูอยู่ นายเปิดประตูเข้าไปในโกดัง นายต้องไปคนเดียว”
         “แล้วฉันล่ะ ฉันไม่รออยู่นี่หรอกนะ”เถียงทันทีเลยนะนายหน้ายาว
         “นายต้องอยู่ที่นี่ เพราะฉันจะไม่เอาน้ำชาไปด้วย น้ำชาไม่ควรเห็นในสิ่งที่ฉันทำ นายต้องคอยดูแลเธอที่นี่ ถ้านายไปด้วยน้ำชาจะตกอยู่ในอันตรายทันที”
         “อะไรวะ”
         “จะช่วยไม่ช่วย ถ้าไม่ช่วยก็กลับไปพาน้ำชากลับไปด้วย”
         “เออ อยู่ก็อยู่วะ”
         “ฉันไปกับเธอนะ”แหมกลัวจริงนะนายม้าลาย
         “มันแน่อยู่แล้ว พวกนายมีอาวุธไหม”
         “ไม่มีอ่ะ”
         “เอ้า แล้วจะเอาอะไรสู้”
         “.....”ส่ายหน้ากันหมดเลย
         “อ่ะ”ฉันหันไปมองน้ำชาที่ยื่นไม่เบสบอลที่ฉันรักมาให้ฉัน แล้วให้ยื่นปืนให้คนละกระบอก พร้อมทั้งแมกซ์กระสุนสิบแมกซ์ รวมทั้งฉันด้วย 
         “น้ำชาเธอเอามาจากไหน”
         “ลืมไปแล้วหรอว่าฉันมีเฮียเป็นตำรวจนะ”เออว่ะ ลืมไป พี่ชายของน้ำชาเป็นตำรวจ
         “ที่นี้อาวุธครบ ก็ปฏิบัติการได้”
         “เดี๋ยวก่อนไป ฉันขอถามก่อนว่าเธอรู้ทางเข้าพวกนี้ได้ไง”
         “มีโกดังไหนบ้างมีทางออกทางเดียว และบันไดที่ฉันบอกมันต้องอยู้ข้างขวาเสมอ”
         “อืมเข้าใจ เริ่มได้”ฉันลุกขึ้นแล้วส่งสัญญาณมือให้วายุ อัคคี และจิ๊กซอ ไปที่ทางเข้าของตัวเอง
          หมับ
          “ฟี ช่วยเพื่อนเราออกมาให้หมดนะ ทุกคนต้องปลอดภัยนะ”
          "อืม ฉันสัญญาว่าทุกคนต้องปลอดภัย”แล้วฉันก็เอาไม้เบสบอลใส่ไว้ในเสื้อ เอาปืนเหน็บกางเกงไว้ กระสุนใส่กระเป๋ากางเกงไว้ แล้วเดินเข้าโกดังไป  เป็นอย่างที่คิด พวกเวลเยอะมาก ฉันเดินเข้าไปพวกของเวลเปิดทางให้ฉันเดิน ฉันว่ามันทะแม่งๆนะที่เปิดทางให้ฉันเดิน ฉันหยุดเดินทันทีเพราะรู้ว่ามันแปลก
          “อะไรฟี มีอะไร”
           ฟุบ
           ฉันรีบพลักนายซีโร่หลบ แล้วฉันก็หลบอาวุธนั้น ฉันคิดว่าน่าาจะเป็นเข็มอาบยาอะไรสักอย่าง ฉันมองไปที่คนเป่าเข็มนั้นออกมา พอฉันหันกลับมาฉันกับนายซีโร่ก็ถูกล้อมไว้ ฉันว่าแล้วว่ามันทะแม่ง
          “เธออยู่เฉยๆ เดี๋ยวฉันกำจัดมันเอง เธอไปช่วยเพื่อนเธอก่อนเดี๋ยวฉันตามไป พวกเนี่ย จิ๊บๆ”
          “งั้น แล้วเจอกัน”ฉันรีบดึงไม้ออกจากเสื้อ แล้วฟาดพวกที่ขวางทางฉัน ไม่ได้ฟาดแรงหรอก ฟาดแค่ให้มันหลบเท่านั้น แล้วฉันก็ออกมาได้
          ฉันรีบเดินตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว เพราะฉันคิดว่ามันคงต้องอยู่ในที่โล่ง แต่เพื่อนๆฉันฉันไม่มั่นใจว่าจะอยู่ที่โล่งกับพวกมัน หรือห้องแคบๆ ฉันพยายามเดินไปที่โล่ง สุดท้ายฉันก็มาถึง เป็นไปตามคาดว่าพวกมันรอฉันอยู่ที่กลางโกดังจริงด้วย แต่มันเอาเพื่อนฉันไปไว้ไหน
         “ไม่ต้องมองหาหรอกนังลูกเลี้ยงเมียเก่า”
         “เธอ”
         “ตกใจหรอลูก แกน่ะหน้าจะตายไปพร้อมแม่แก แกมันตัวขัดขวางความสุขของฉัน ถ้าฉันไม่กำจัดแกตอนนี้ แกจะนำหายนะมาให้ฉัน”
         “เพื่อนฉันอยู่ไหน พวกเธอเอาเพื่อนฉันไปไว้ไหน”
         “ฉันไม่ทำอะไรเพื่อนแกหรอก ถ้าแกไม่คิดตุกติก”
         “เธอมีอะไรก็ว่ามา โอก้าซังอรชร”
         “สิ่งที่ฉันต้องการจากแกคือ ชีวิตแกนังฟีโอนี่”
         “และสิ่งที่ฉันสองคนต้องการ คือ ต้องการให้แกเลิกยุ่งกับพวกรุ่นพี่ซีโร่”เวลกับไรซ์พูดขึ้นพร้อมกัน
         “เลิกยุ่งกับซีโร่ได้ แต่ตอนนี้เค้าต่อสู้กับพวกของเธออยู่ อาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือปางได้ก็ได้”
         “ไม่มีทางรุ่นพี่ซีโร่เป็นคนเก่งมีฝีมือ ไม่มีทางจะเป็นอะไรได้ง่ายหรอก”ไรซ์เถียงฉัน ใช่เค้าไม่เป็นไรหรอก
         “แต่เค้าไม่มีอาวุธนะ”หึหึ หน้าตาลอกแลกเลย ก็ให้มันรู้ไปซิว่าใครเหนือกว่า เวลหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วโทรไปหาใครสักคน ไม่นานมากนายซีโร่ก็วิ่งมาหาฉัน
         “อยู่ดีๆพวกมันก็เลิกทำร้ายฉัน แล้วปล่อยให้ฉันวิ่งมา”
         “รุ่นพี่ซีโร่ หน้ารุ่นพี่มีแผล พวกมันทำอะไรรุ่นพี่บ้าง”
         “เวล!!!”ท่าทางจะตกใจมากเลยนะน่ะ ”พี่ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะต้องการพี่ขนาดนี้”ยัยเวลหน้างายไปเลยอ่ะ
          “นี่อย่าเพิ่งเถียงได้ไหม ในเมื่อพวกแกก็มาแล้ว แกนังฟี แกก็ส่งคนที่ชื่อซีโร่ให้น้องฉันซะ อย่าลีลา ถ้าตุกติกเพื่อนแกตายแน่”
          “นี่พวกเธอเป็นพี่น้องกันหรอ”งงมากอ่ะ
          “ใช่เราสองคนเป็นพี่น้องกัน ส่วนไรซ์เป็นเพื่อนสนิทของเวล แกอย่าถามมากได้ไหม ทำตามที่น้องฉันบอก เร็วสินังฟี”ฉันหันไปพยักหน้าให้กับนายซีโร่ เป็นสัญญาณบอกว่าทำตามแผนได้ แผนของฉันกับซีโร่ก็คือ ฉันจะส่งสัญญาณให้คือการพยักหน้าโดยการเดินไปเป็นตัวประกันให้เวล พอฉันได้เพื่อนคืนแล้วค่อยจัดการเวล เราตกลงแผนกันระหว่างตอนเดินเข้าไปในโกดัง ตอนนี้ซีโร่กำลังเดินไปหาเวล พอฉันชำเลืองมองขึ้นไปข้างบน พวกของนายซีโร่ก็มารอที่ชั้นบนของโกดังแล้ว ไวจริงๆ พอกลับมามองนายซีโร่นายนั่นเดินไปถึงเวลแล้วอ่ะ
           “แล้วไหนเพื่อนฉันล่ะ พวกเธอเอาเพื่อนฉันไปไว้ไหน”
           “เฮ้ย”โอก้าซังสั่งให้พวกของตัวเองเปิดกล่องที่กองทับถมอยู่ข้างหลังเธอ พอเอากล่องออกหมดฉันก็เห็นเพื่อนฉันโดนซ้อมสะหน้าเลือดกบปากกันทุกคนเลย แถมยังจับมัดมือมัดปากมัดเท้าไว้กับเก้าอี้ และข้างล่างเก้าอี้มียางอยู่ พวกมันกำลังจะเผาเพื่อนฉันทั้งเป็นงั้นหรอ ฉันทำท่าจะวิ่งเข้าไปแต่ถูกสายตาของซีโร่ห้ามไว้ พวกของโอก้าซังก็วิ่งมาล้อมฉันไว้ ฉันเลยหยุดชะงักทันที
           “ทำไมไม่วิ่งเข้ามาล่ะ ฉันจะได้เผาเพื่อนแกเลยไง”
           “ฉันไม่โง่วิ่งเข้าหาเพื่อนฉันหรอก เพราะถ้าฉันวิ่งเข้าไปแกก็คงเผาเพื่อนฉันแน่ แกมันนังงูพิษ ฮะฮะฮุตสาห์เก็บแกมาจากข้างถนน ยังไม่สำนึก ตอนนั้นแกสติแตกเพราะโดนรุมโทรม ฮะฮะก็พาแกไปรักษาจนหายดี แกก็ยังมายั่วโอโต้ซังของฉัน แถมยังมอมเหล้าตอนที่ฮะฮะไม่อยู่แล้วพาโอโต้ซังเข้าห้องของฮะฮะ จับโอโต้ซังของฉันถอดเสื้อผ้า แล้วก็ถอดของตัวเอง ทำเป็นนอนด้วยกัน แกจงใจให้ฮะฮะมาเห็น ที่แกทำแบบนี้เพื่อจะได้ครอบครองสมบัติในบ้านฉัน ตั้งแต่ตอนนั้นฮะฮะกับโอโต้ซังก็ทะเลาะกันมาตลอด ฮะฮะเข้าข้างแกมาตลอด บอกเสมอว่าโอโต้ซังเป็นคนผิดที่กินเหล้าซะจนเมาไม่รู้เรื่อง ฮะฮะเลยให้แกกับโอโต้ซังแต่งงานเป็นเมียน้อย แต่แกก็ไม่พอใจที่ฮะฮะยังอยู่  แกเลยผลักฮะฮะตกระเบียงชั้นสาม การที่แกผลักฮะฮะตกครั้งนั้นทำให้ฮะฮะขาพิการ เดินไม่ได้ตลอดชีวิต”
           “ฉันเลยทำเป็นไม่ตั้งใจ แม่แกก็โง่ที่ยังเชื่อฉันทั้งๆที่ฉันตั้งใจผลักมันลงไปตายด้วยซ้ำ แต่มันดันรอด ฉันเลยทำเป็นไม่ได้ตั้งใจ และทำเป็นปรนนิบัติรับใช้แม่แก แล้วพามาที่สระว่ายน้ำ ตรงที่ลึกที่สุด แล้วฉันก็บอกแม่แกว่าที่ผ่านมาฉันอยากให้มันตายแต่มันดันรอดฉันเลยต้องผลักมันลงน้ำทั้งรถเข็น พอดีที่แกยืนอยู่ตรงนั้นและก็พอดีที่พ่อของแกกลับมาแล้วเดินมาที่สระว่ายน้ำ ฉันเลยโยนความผิดทั้งหมดให้แก แล้วพ่อแกมันก็โง่มากที่เชื่อคนอย่างฉัน แกก็เลยได้เป็นลูกเลวที่มากฆ่าแม่ผู้ให้กำเนิด”ฉันยังพูดไม่ทันจบโอก้าซังก็พูดแทรกขึ้นมา ฉันพูดไปน้ำตาไหลไป เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันอัดแน่นอยู่เต็มอกฉัน ฉันต้องอยู่โดยที่ถูกมองว่าเป็นลูกชั่วฆ่าแม่ของตัวเองเพื่อต้องการสมบัติทั้งหมด ทั้งหมดนี้มันอยู่ในจิตใจฉันมาตลอด วันนี้ฉันได้พูดความจริงออกมาแล้ว มันหน้าสมเพศมากเลยใช่ไหม ทั้งๆที่รู้เหตุการณ์ทั้งหมด แต่กลับช่วยตัวเองกับฮะฮะไม่ได้ เพราะฉันเป็นเด็กใครมันจะฟังคำพูดของเด็กกัน
          “แกมันไม่รู้จักบุญคุณคน คนอย่างแกไม่มีทางจะได้ครอบครองสมบัติทั้งหมดในบ้านฉันหรอก เพราะยังไงโอโต้ซังก็ทำพินัยกรรมยกสมบัติให้ฉันทั้งหมดแล้ว ก่อนที่แกจะมาเจอฮะฮะของฉันด้วยซ้ำ คนอย่างแกมันต่ำเกินไปที่จะเอื้อมมาจับสมบัติของตระกูลยากุซ่าอย่างฉัน ถ้าแกกลับตัวตอนนี้แกอย่าคิดว่าฉันจะโง่ดากดานให้แกหลอกใช้อีก”
          “ฉันคิดอยู่แล้วว่าแกต้องคิดแบบนี้ ฉันก็เลยจะฆ่าแกก่อนที่พ่อแกจะตาย สุดท้ายสมบัติจะไปของใครไปไม่ได้ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับแกต้องตกเป็นของฉันทั้งหมด”ฉันพยายามกลั้นความโกรธแค้นไว้ให้มากที่สุด ฉันชำเลืองมองขึ้นไปเห็นนายจิ๊กซอทำท่าโบกไม้โบกมือ แล้วบอกว่าจะมาแกะเชือกให้เพื่อนฉัน ฉันพยักหน้าเบาๆ
          “ฉันไม่คิดเลยนะว่าภรรยาฉันจะเลี้ยงงูเห่าอย่างแกไว้ในบ้าน
          “โอโต้ซัง”ฉันอุทานออกมาเบาๆ ฉันหันไปเห็นโอก้าซังยืนหน้าเหวอ
          “ใช่ฉันเอง คนที่แกหลอกใช้ฉันแถมยังจะฆ่าลูกของฉันอีก แกมันนังสารเลวจริง”
          “ใช่ฉันมันเลวฉันหลอกพวกแกมาตลอด พวกแกก็ยังโง่มาหลงเชื่อฉัน”
          “ถ้าแกจะฆ่าลูกฟีของฉันก็ข้ามศพฉันไปก่อนละกัน”
          “โอโต้ซัง”ฉันครางออกมาเบาๆ 
          “เฮ้ย!!!”พวกของโอก้าซังร้องโวยวาย พอฉันหันไปมองพวกนายวายุ อัคคี จิ๊กซอก็แก้มัดให้เพื่อนฉันหมดแล้ว และกำลังพาหนี แต่ถูกพวกโอก้าซังจับได้ก่อน อัคคีกับวายุเลยกันพวกโอก้าซังไว้ให้นายจิ๊กซอพาเพื่อนฉันหนี พอฉันหันมามองนายซีโร่นายนั่นสะบัดตัวเองออกจากการเกาะกุมของเวลแล้ววิ่งมาหาฉัน
           ปังงงงงงงงงง
          นายซีโร่โดนยิงที่หัวไหล่ขวา อัคคีกับวายุก็ใช้ปืนที่น้ำชาให้ไว้ออกมายิงพวก
โอก้าซังแล้วหนีออกไปทางประตูหลังโกดัง พวกโอก้าซังก็วิ่งตาม
          "เป็นอะไรมากหรือเปล่า”
          “แทนที่นายจะถามตัวเองมาถามอะไรฉันล่ะ”
          “ฉันไม่เป็นไรหรอก จิ๊บๆน่ะ”
          ปังงงงงง ปังงงงงง ปังงงงงง
          ฉันหันไปมองคนที่ยิงปืน เมื่อเห็นโอก้าซังหันปืนมาทางฉัน แต่...โอโต้ซังมาบังฉันไว้เลยได้รับกระสุน และกระสุนก็ยิงเข้าที่...หัวใจพอดี ไม่จริงทำไมต้องทำขนาดนี้ ทำไมไม่ให้ฉันตายไป มาบังกระสุนแทนฉันทำไม ทั้งๆที่ไม่ได้รักฉันเลยแม้แต่นิดเดียว มาช่วยฉันทำไม มาช่วยลูกเลวๆอย่างฉันทำไม โอโต้ซังล้มตัวลงมาทับฉัน ฉันเลยล้มตามเพื่อที่จะรับน้ำหนักตัวของโอโต้ซังไว้ 
         “โอโต้ซัง!! ทำไมทำแบบนี้ ทำไมทำแบบนี้ มารับกระสุนแทนฟีทำไม ทำไมไม่ให้ฟีตายไป ทำแบบนี้ทำไมทำทำไม”ฉันพูดไปร้องไห้ไป 
         “เห็นไหมจิจิยังรักฟีเหมือนเดิม จิจิยังเป็นจิจิคนเดิม ยังเป็นคนที่รักฟีเสมอ ที่จิจิทำแบบนี้เพื่อลูกฟีจะเป็นหัวหน้าแก็งgod of darkness(อ่านว่า กอด ออฟ ดาร์ด เนส แปลว่า เทพเจ้าแห่งความมืด)”
         “ฟีไม่ต้องการสมบัติ แต่ฟีต้องการครอบครัวคืน ครอบครัวที่มีเราสามคน ฟีแค่ต้องการความอบอุ่น ฟีแค่ต้องการให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ก่อนที่จะพบนังนั่น”ฉันพูดพร้อมชี้ไปที่โอก้าซัง
         ปังงงงงงงงง
         ฉันชักปืนออกมาแล้วยิงไปที่หัวไหล่ซ้ายโอก้าซังจนได้รับบาดเจ็บแล้ววางปืนลงหันมาดูโอโต้ซัง 
        “หยุดนี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทุกคนจงวางอาวุธลง”ตำรวจมาแต่ฉันไม่สนใจที่จะฟังตำรวจ
         “ฟี ลูกจิจิรักฟีนะ”
         “อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย”
         “ไม่...จิจิ...จะพูด จิจิ...ฟังฟีเรียก...จิจิอีกสักครั้งก่อนตาย”
         “ไม่ อย่าพูดเรื่องตายนะโอโต้ซัง”
         “ฟี จิจิ...จะไม่ไหวแล้วนะ”
         “ไม่โอโต้ซังต้องเข้มแข็งไว้นะ”
         “ฟี...”เสียงโอโต้ซังเบาลง
         “ไม่"
         “ฟี...”
         “ก็ได้ จิจิ จิจิต้องเข้มแข็งนะ”
         “จิจิหรอ หึหึ ฟีเรียกจิจิแล้ว ฟี จิจิ...จะมองดูฟีพร้อมกับฮะฮะนะ จิจิจะมองจากฟ้าลงมา จิจิจะคอยดูแลฟีตลอดไป”แล้วมือที่จิจิยกขึ้นมาจับหน้าฉันก็ร่วงลง ไม่ ไม่จริง
         “จิจิ ไม่นะ ไม่จริง จิจิอย่าทิ้งฟีไป ม่ายยยยยยยยยยยยย ตื่นสิจิจิ ตื่นขึ้นมาด่าลูกเลวคนนี้ ตื่นขึ้นมาตีฟีสิ ฟีบอกให้ตื่นได้ยินไหม ฮือๆๆๆฮือๆๆๆ”
          “ฟี”ฉันเขย่าตัวจิจิ จนนางพยาบาลมา
          “คุณค่ะ เค้าไปดีแล้วล่ะค่ะ”
          “ฟี”ฉันหันหน้าไปซบซีโร่ แล้วเค้าก็ประคองฉันให้ยืนขึ้น พาออกจากโกดัง มาหาน้ำชา
           “น้ำชา จิจิตายแล้ว”
           “ฟี”น้ำชาเดินเข้ามากอดฉันไว้ รวมทั้งเพื่อนๆฉันด้วย
           “น้ำชา ทำไมอ่ะ ทำไมจิจิต้องทำแบบนี้ มารับกระสุนแทนฉันทำไม”
           “ความรักไงฟี ความรักของพ่อแม่ ไม่สามารถมีอะไรมาตัดขาดได้ ที่เค้าดุด่าว่ากล่าว เพราะเค้าหวังดีกับเรา”
            “ฉันเข้าใจแล้ว....”ประสาทฉันไม่สามารถรับรู้อะไรทั้งนั้น ฉันรู้สึกว่าอยากจะหลับตลอดไป ไม่อยากตื่นมารับรู้อะไรทั้งนั้น
             โอ้ย ปวดหัวจริงๆ หิวน้ำด้วย ฉันใช้มือควานหาน้ำแต่มือเผลอไปพลักแก้วน้ำตก
             เพล้งงงงง
            “อ้าวฟี ฟืนแล้วหรอ เธอหิวน้ำใช่ไหม เดี๋ยวฉันรินให้นะ”
            “อืม”ฉันรับแก้วน้ำจากซีโร่มาแล้วดื่ม
            “เธอหลับไปตั้งวันนึง รู้ไหมว่าฉันเหงาแค่ไหน ขนาดพ่อแม่ฉันไม่อยู่ยังไม่เหงาเท่านี้เลย...”คำว่าพ่อแม่ทำให้น้ำตาฉันไหลลงมา ฉันคิดถึงจิจิกับฮะฮะ 
            “ตอนนี้ร่างของจิจิอยู่ที่ไหน”
            “ฟี ฉันขอโทษ”
            “ฉันถามว่าร่างจิจิอยู่ไหน”
            “อยู่ในห้องดับจิต”
            “ฉันจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้”
            “แต่...”
            “ฉันจะออกตอนนี้”ฉันพูดด้วยท่าทางเย็นชามาก
            “ได้ เดี๋ยวฉันมานะ เธอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เสื้อผ้าเธออยู่ในตู้ น้ำชาเอามาให้เมื่อกี้ก่อนเธอตื่นสักพัก”ฉันรับคำสั่งเดินไปเอาเสื้อผ้าในตู้ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
            8.00 น.
            ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่สุสานภูเขาแห่งหนึ่ง ฉันให้ลูกน้องของจิจินำร่างจิจิฝั่งข้างๆฮะฮะ แล้วลูกน้องของจิจิก็จุดธูปให้ฉัน ฉันรับมาแล้วเดินมาไหว้จิจิกับฮะฮะ
           “สบายดีไหมจิจิ รู้สึกไงมั่งที่ได้มาอยู่ข้างๆฮะฮะ รู้สึกดีใช่ไหม ที่นี่อากาศเย็นไปไหม รักษาตัวเองตัวนะ ระวังไม่สบาย ฟีเป็นห่วงนะ ฟีจะมาเยี่ยมบ่อยๆนะ ไม่ต้องห่วงฟีหรอก ฟีมีเพื่อน มีคนรู้ใจ ที่จะอยู่ข้างฟีตลอดไป ฮะฮะคงไม่เหงาแล้วใช่ไหมที่จิจิมาอยู่ใกล้แบบนี้”พูดจบฉันก็เอาธูปไปปักแล้วไหว้ ฉันลุกขึ้นยืนแล้วหันไปทางลูกน้องของ
จิจิเกือบพันคนและทนาย
            “ฉันคึสึมะ ฟีโอนี่ เป็นคุณหนูของพวกนาย ฉันจะมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าแก็งgod of darkness ฉันรู้ว่าพวกนายคงยังไม่รับฉัน เพราะฉันเป็นผู้หญิง”
            “ไม่ใช่ครับ พวกเรายอมรับในฝีมือของคุณหนู ไม่ใช่สิ พวกเรายอมรับในฝีมือของบอสครับ ใช่ไหมพวกเรา”
             “ใช่แล้วครับบอส”ลูกน้องของจิจิ ไม่ใช่สิลูกน้องของฉันตอบรับ
             “ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมเซนกะมือขวาของบอสครับ”
             “ผม ไทโด มือซ้ายของบอสครับ”
             “อืม”
             “บอสจะกลับบ้านหรือ กลับหอพักครับ”ไทโดถามฉัน
             “ฉันจะกลับหอ ส่วนที่บ้านฉันยกให้เซนกะดูแลชั่วคราว”
             “ครับ”
             “ฟีเรากลับกันเถอะ”โมบายบอกฉัน
             “อืม”แล้วเดินไปที่รถ  ฉันให้เซนกะกับไทโดกลับไปเพราะทางไปหอมันคนละทางกัน  จิจิคะ ฟีมีคนที่จะคอยดูแลฟีไปตลอดชั่วชีวิตนี้แล้วนะ จิจิกับฮะฮะไม่ต้องห่วงนะคะ ฟีขอโทษทุกอย่างที่ทำให้จิจกับฮะฮะเสียใจ ขอโทษทุกการกระทำ ฟีรู้ว่ามันไม่พอ แต่ฟีก็รู้แล้วว่าสายใยแห่งความรักที่จิจิกับฮะฮะมีให้ มันจะไม่มีวันขาดเด็ดขาด ฟีขอบคุณที่รักฟี ดูแลฟี และยังปกป้องลูกคนนี้มาตลอด หากชาติหน้ามาจริง ฟีขอเกิดมาเป็นลูกของท่านทั้งสองอีก

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
จากคุณ GIG/(BORED) อัพเดตเมื่อ 04/10/2553 02:28:32
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 255 ท่าน