Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Danger รักร้ายของยัยตัวป่วน
Foreverfriend
บทที่10 ง่ายจังแฮะ(แต่สงสัย)
11
01/01/2533 00:00:00
1230
เนื้อเรื่อง

10

ง่ายจังแฮะ(แต่สังสัยจัง)

             09.30น.
         “ฟีจะไปไหนอ่ะ อีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลานัดแล้วนะ”
         “จะไปโทรศัพท์ให้ที่บ้านเอารถมาให้หน่อยน่ะเป็บเดียวรอตรงนี้ก่อนนะ”
          ตรู้ดดดด ตรู้ดดดด
          [ฮัลโหล สวัสดีครับ บ้านคึสึมะครับ ต้องการจะเรียนสายกับใครครับ]
          “ฉันฟีโอนี่”
          [ครับคุณหนู คุณหนูต้องการเรียนสายกับท่านใช่ไหมครับ]
          “เปล่า”
          [แล้วคุณหนูต้องการเรียนสายกับใครครับ]
          “ไม่ต้องการคุยกับใครทั้งนั้นแหละ แค่จะโทร.มาบอกว่าให้ใครก็ได้เอารถจากัวร์มาให้ฉันที่โรงเรียนเดี๋ยวนี้ มาให้ทันภายในสิบนาที”แล้วฉันก็กดวางสายไปในทันที ฉันเดินกลับมารวมตัวกลับเพื่อนๆที่หน้าหอ
          “ฟี แล้วเราจะไปกันยังไงล่ะ เราไม่มีรถอยู่ที่โรงเรียนเลยสักคันนะ นั่งแท็กซี่ไปหรอ”
         “ถามซะยืดยาวเชียวมินิ ไม่ต้องห่วงหรอก อีกห้านาทีจะมีมาเกยเลยล่ะ”
         “หมายความว่าไงอ่ะฟี”คราวนี้อิมเป็นคนถามบ้าง
         “ก็เมื่อกี้ฉันไปโทรศัพท์มาให้ที่บ้านเรารถยนต์ยี่ห้อจากัวร์มาให้ฉันที่โรงเรียน ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เราไปทันอยู่แล้ว ไม่แน่เราอาจจะต้องรอด้วย”ฉันพูดปลอบเพื่อนๆ แต่มันก็จริงอ่ะ ยังไงเราก็ต้องไปถึงก่อนอยู่แล้ว
          เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด
         นั่นไงรถมาแล้ว ไวดีหนิ คนที่ขับรถของฉันมาคือบอดี้การ์ดของโอโต้ซัง แล้วก็มีรถอีกคันขับตามหลังรถฉันมา คงเป็นรถของบอดี้การ์ดนั่นแหละ บอดี้การ์ดคนที่ขับรถของฉันมาเดินมาหาฉันแล้วโค้งคำนับฉันก่อนจะยื่นกุญแจรถให้ฉัน ฉันรับกุญแจรถมาแล้วหันไปบอกบอดี้การ์ดว่า
         “ขอบใจมากที่เอารถมาให้ฉัน นายกลับไปได้แล้ว ไม่ต้องรอเอารถฉันกลับ ขอบใจมาก”
         “ไม่เป็นไรครับ”พูดแค่นี้ บอดี้การ์ดก็โค้งคำนับให้ฉันทั้งสองคนแล้วเดินไปขึ้นรถ
         “ไปขึ้นรถกันเถอะ เรามีเวลาอีกไม่มาก เดี๋ยวฉันจะเหยียบให้มิดเลย”
         “ฟี นี่เธอจะพาพวกเราไปทัวนรกอีกแล้วหรอ ไปช้าก็ได้มั้ง”
         “ฮ่าๆๆอิมคนอย่างเธอกลัวความร็วด้วยหรอ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกวันนี้จะขับแค่150ก.ม.ต่อชั่วโมงเท่านั้นแหละน่า”
          “เฮ้ออย่างน้อยก็ช้ากว่าครั้งที่แล้วนะ เพราะครั้งนั้นเธอเหยียบมิดเลย ไม่มีเบรกเลย”แล้วพวกเราก็ขึ้นมาบนรถฉันเป็นคนขับ เพื่อนฉันตอนนี้ยกมือพนมสวดมนต์ กลัวกันจริงๆเดี๋ยวแม่ก็พาทัวนรกซะหรอก แต่ไม่ทำหรอกอิอิ ก็พวกเธอคือเพื่อนฉันนี่ แล้วฉันก็ออกรถไปยังเป้าหมายที่จะไปทันที
           ตอนนี้ฉันก็มาถึงสยามแล้ว ฉันหันไปดูเพื่อนๆแต่ละคนสภาพไม่ต่างจากคนเห็นผีเลย เพราะหัวฟูตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แต่รถคันที่ฉันขับมาเปิดหลังคาไม่ได้หนิ แอร์ก็ไม่ได้เปิดเย็นซะหน่อย แค่เบอร์สามเอง อย่างนี้ต้องแซวซะหน่อย
           “นี่ๆพวกเธอเจ้าเข้าหรอ ขอหวยหน่อยดิฮ่าๆๆ”
           “จะบ้าหรอฟี เจ้าขงเจ้าเข้าอะไรล่ะ ที่พวกเราเป็นอย่างนี้เพราะเธอ”
           “เพราะฉันหรอ เธอจะบ้าหรือเปล่ามินิ”
           “ไม่บ้าหรอกเพราะเธอนั่นแหละที่ขับรถเร็ว พวกเราจะอ้วกแล้วเนี่ย”โธ้โธ้หน้าสงสารมินิ
            “นี่พวกเธอยังไม่ชินอีกหรอ”
            “ชินบ้าอะไรล่ะ โอเคคราวหน้าฉันจะไม่ขึ้นรถเธออีกแล้ว แต่ถ้าขึ้นฉันจะเป็นคนขับเอง”จ้าแม่อิมแม่คนกลัวความเร็วขึ้นสมอง แล้วฉันก็หาที่จอดรถได้แล้ว ฉันก็ดับเครื่องและพวกฉันก็ลงจากรถมุ่งหน้าไปยังร้าน Milk Drink ฉันเดินมาถึงร้านก็เข้าไป ตอนแรกฉันคิดว่าฉันมาถึงก่อนพวกนายซีโร่ แต่ผิดถนัดพวกนั้นมาก่อนฉันอีก นายหน้ายาวโบกมือเรียกพวกฉัน ไม่ต้องเรียกก็ได้ฉันเห็นแล้วนายหน้ายาว แล้วพวกเราก็เดินเข้าไปหา
            “พวกเธอมาช้าไปสามวินาที”แหมมาถึงก็สวดเชียวนะ
            “ยังดีกว่าความก่อนนายมาช้าไปสิบนาทีเป็นผู้ชายซะเปล่าแต่ให้ผู้หญิงรอนี่ไม่ดี”ฉันสวนกลับบ้างถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยหรอ
            “งั้นถือว่าเจ๊ากัน”นั่นแหละที่ฉันต้องการ
            “อืม”แล้วพวกฉันก็นั่งลงฉันนั่งตรงข้ามกันนายม้าลาย ฉันขี้เกียจรอเลยเปิดประเด็นเลย
            “แล้วพวกนายจะเอาไงเรื่องรูปใบนี้”ฉันพูดพลางหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาโชว์ นั่นไงท่าทีอยากได้กำเริบอีกแล้ว สะใจจริงๆ
            “ก็ได้เราจะเซ็นไอ้ใบบ้าบอนี่ เราจะยุบแก็ง เพื่อแรกกับรูปใบนั้นตามที่เธอต้องการ”
             “ดีมาก แต่นายวายุ นายถามเพื่อนนายแล้วหรอ ว่าจะยอมยุบแก็งที่สร้างมากับมือ และก่อวีรกรรมไว้ตั้งเยอะ นายยอมหรอ”ฉันแหย่เล่น อยากจะรู้ว่าพวกเค้าจะทำหน้ายังไง
             “เธอจะเอายังไงกันแน่ เธอบอกให้พวกเรายุบ พวกเราก็กำลังจะยุบแล้วไง เธอต้องการอะไรกันแน่ฟีโอนี่”
              “ความสะใจ”ฉันตอบโดยไม่ต้องคิดเลยแม้แต่นิดเดียว ก็เค้ามาอย่างนั้นฉันก็ต้องตอบตามตรงสิ จะอ้อมทำไมตอนนี้สีหน้าของนายม้าลายตามที่ฉันรู้สึกนะ คงจะโกรธแค้นมาก ถึงกับจะบีบคอฉันให้ตายเลยนะเนี่ย รู้เปล่าว่าฉันถึงรู้ เพราะนายหน้ายาวจับมือไว้นะสิ ฮึฮึสะใจ๊สะใจ
               “เอ้ามัวรีรออะไรอยู่ล่ะ รีบๆเซ็นสิ พวกฉันจะได้ไปเที่ยว”พูดถูกใจมากเลยมินิ แล้วนั้นก็หยิบเศษกระดาษที่ฉันให้เขาเซ็น ที่ฉันต้องเรียกว่าเศษกระดาษเพราะ มันไม่เหลือสภาพอันสวยงามแล้วนะสิ มันยับซะจนเอาไปทำกระดาษชำระได้เลยนะเนี่ย แล้วพวกนั่นก็เขียนขยุกขยิก แล้วยื่นมาตรงหน้าอิม ยัยอิมก็ทำหน้างงแล้วหันมามองฉัน ฉันก็พยักหน้ากลับไป พออิมจะยืนมือไปรับก็ชักกลับซะก่อน อะไรของเค้าเนี่ย
               “ยื่นหมูยื่นแมวสิ”
               “ฉันไม่ได้เอาหมูมา อ้อแมวด้วยไม่ได้เอามาอ่ะ”
               “อย่ามาลีลา เอารูปใบนั้นมาแรก”
               “ฉันรู้แล้ว ไม่ได้โง่”และก็จะไม่มีวันโง่ให้พวกนายหลอกใช้ฉันด้วย”เอ้ารออะไรอยูล่ะทำไมไม่ยื่นมาล่ะ เสียเวลา” แล้วเราก็แรกสิ่งของกัน ฉันตรวจดูไอ้ใบสัญญาบ้าบออะไรเนี่ย ว่าพวกนายม้าลายกรอกข้อมูลครบหรือเปล่า ผลก็ออกมาว่า พวกนั่นกรอกข้อมูลครบตามที่ใบกำหนดไว้
               “ก็แค่เนี่ยแหละ มัวเรื่องมากอยู่ได้”โมบาย เธอพูดถูกใจฉันมาก
                “งั้นเราก็ไปเที่ยวกันต่อเถอะ ฉันอยากใช้เงินแล้วอ่ะ”แล้วพวกฉันก็ลุกขึ้นเตรียมที่จะเดินออกไป แต่...ฉันโดนมือปลาหมึกนายม้าลายจับไว้ซะก่อน ตกลงนี่นายจะเป็นอะไนเนี่ย ม้าลาย หรือปลาหมึก
                “ปล่อย”ฉันเค้นเสียงให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่...มานไม่ปล่อยฉันอ่ะ”ฉันบอกให้ปล่อยมือฉัน”มันไม่ปล่อยอ่ะ แถมยังดึงฉันให้เข้าไปไกล้อีก แล้วนายม้าลายก็ลุกขึ้นยืนลากฉันออกไปข้างนอกร้าน เพื่อนฉันกำลังจะตามมาช่วยแต่โดนพวกเพื่อนนายม้าลายดักไว้ แล้วพูดอะไรไม่รู้ เพื่อนฉันเลยไม่ขัดขืนอะไร ทำไมพวกเธอทำแบบนี้

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

เอ่อ.. อยากบอกตั้งแต่บทนำ แล้วล่ะค่ะ


ตัวหนังสือเล็กมาก มองไม่เห็นเลย =0=


ปวดตา

จากคุณ มายด์/(mind55za) อัพเดตเมื่อ 29/04/2554 09:45:48
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 535 ท่าน