Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Danger รักร้ายของยัยตัวป่วน
Foreverfriend
บทที่4 ทานข้าวกับเค้า
5
01/01/2533 00:00:00
1404
เนื้อเรื่อง

4

ทานข้าวกับเค้า

        ฉันเดินมาถึงหน้าหอแล้ว ทำไมมีแต่คนคิดว่าฉันเลว ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น หน้าฉันคงอาบไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ ฉันเดินไปที่ลิฟต์พลางปาดน้ำตาแห่งความเสียใจออกไปแต่มันก็ไม่หมดสักที พอลิฟต์เปิดฉันก็เดินเข้าไปกดเลือกขึ้นไปชั้นหก พอลิฟต์เปิดฉันก็เดินออกมา แต่รู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา มันไม่ใช่การที่ฉันคิดไปเองแต่มีคนตามฉันมาจริง เพราะยากูซ่าอย่างฉันมีหูไว้ฟังเสียงศัตรู ฉันเลยรีบวิ่งและหยุดกระทันหัน คนที่ตามฉันมาก็หยุดไม่ทันกระแทกเข้าที่กลางหลังฉันทันที

       “เฮ้ย..แกตามฉันมาทำไม”ฉันลืมบอกไป น้ำตาของฉันมันหายไปแล้ว แต่ตอนนี้เจ็บหลัง
       “เอ่อ...”เฮ้ย..นี่มัน
       “นายม้าลาย”
       “นี่ ช่วยเรียกให้ถูกหน่อยได้ไหม”
       “ก็บอกแล้วไง ชื่อซีโร่มันดีไป เอาม้าลายไปก่อนล่ะกัน”
       “นี่..เธอ”
       “หืม..มีอะไรก็ว่ามา เร็วๆฉันจะรีบไปทำการบ้าน”
       “ไม่มีอะไรหรอก”อ้าว..ไอ้บ้านี่ แล้วจะตามมาทำไม
       “ไม่มีอะไร แล้วเดินตามมาทำไม บ้าปะเนี่ย”
       “บ้า..แต่ก็บ้ารักเธอ”แหวะ
       “แหวะ อี๋..พูดออกมาได้เลี่ยนว่ะ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นฉันไปแล้ว บายไอ้ม้าลาย”พูดออกมาได้ไม่อายปาก รักก็ไม่ได้รัก ชอบก็ไม่ได้ชอบ บ้า ฉันทำท่าจะเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ก็โดนมือปลาหมึกจับไว้ ไอ้บ้าปล่อยมือฉัน
        “อย่าเพิ่งไปสิ”อะไรของมันอีกว่ะเนี่ย เมื่อกี้ก็บอกว่าไม่มีอะไร แล้วจะมาเรียกทำไมวะ
        “ไม่ไปก็ไม่ไป งั้นก็ปล่อยมือปลาหมึกของนายได้แล้ว ปล่อย”
        “เมื่อกี้ก็ม้าลาย คราวนี้ปลาหมึกมั่งหรอไง”
        “มันก็เรื่องของฉัน แล้วมีอะไรก็ว่ามา”
        “ไป..เอ่อ..ไปห้องสมุดกับฉันหน่อยดิ”
        “ห๊า ไอ้บ้าไปเองดิ ฉันต้องไปทำการบ้าน”
        “เอ่อ..”
        “จะชวนฉันไปไหนกันแน่ บอกมา”ฉันรู้แล้วล่ะว่าจะชวนฉันไปไหน แค่อยากได้ยินคนที่ยิ่งผยองพูดเท่านั้นเอง หึๆๆ
        “ฉันจะชวนเธอไป...”
        “ไม่บอกงั้นฉันไปแล้ว เสียเวลา”มัวอิดออดอยู่ได้หน้ารำคาญ
        “ไปกินข้าวกัน”
        “ก็แค่นั้นแหละเรื่องมากอิดออดอยู่ได้”
         “เธอรู้”
         “อืม..ฉันรู้ แต่ไม่ไป เข้าใจ๊ บาย”
         “เดี๋ยว..ทำไมเธอกล้าปฏิเศษฉัน เธอนี่ยิ่งผยองจริงๆ”
         “ฉันจะตอบคำถามแรกก่อน ที่ฉันกล้าปฏิเศษนาย เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่นายจะชวนไปไหนก็ไป ข้อสองใช่ฉันมันยิ่งผยองในศักศรีดิ์ของฉัน เข้าใจแล้วใช่ไหม งั้นฉันไปแล้ว”พอฉันทำท่าจะเดินหนีก่อน ถูกฉุดโดยคนที่ฉุดไม่ไช่ใคร
          “นี่..ปล่อยฉันนะ”ทำไมมือนายนี่มันยิ่งกว่าปลาหมึกอีก ไอ้บ้า ปล่อยนะ 
          “เธอต้องไปกับฉัน”
          “ไปไหน ไม่ไป ปล่อยดิวะ”
          สุดท้ายฉันก็ไม่สามารถหยุดตัวเองได้ เพราะแรงอันมหาศาสของคนบางคนได้ลากฉันมานั่งที่ร้านอาหาร ที่เลยโรงเรียนของฉันไปหน่อย ร้านนี้ตกแต่งหน้ารักมาก แต่ฉันไม่มีอารมณ์มาน่ารักตอนนี้หรอก เพราะฉันกำลังโดนบังคับให้กินผัก อี๋ แหวะ เหม็นเขียวจะตาย บ้าเปล่ามาให้ฉันกิน
            “กินเข้าไป”
            “ไม่ นายไม่ใช่ฮะฮะของฉัน ฉันไม่กิน เอามันออกไป เหม็นเขียว”
            “ฮะฮะคือใคร แฟนเธอหรอ ชื่อตลกว่ะ ฮ่าๆๆๆฮ่าๆๆ”
            “ฮะฮะแฟนป้านายสิ”
            “อ้าว..โอ้โห้เล่นถึงบุพการี”
            “ฮะฮะคือแม่ของตัวเองในภาษาญี่ปุนเฟ้ย ไอ้บ้า นี่ๆ เอามันออกไป”
            “อ้าว..หรอนึกว่าแฟน นี่ๆ กินเข้าไปผักน่ะมีประโยชน์”
            “ม่ายยยยยยย ฉันกินไม่เป็น ถ้านายยังไม่เลิกบังคับฉันล่ะก็ ฉันจะเดินอกจากร้านไปเดี๋ยวนี้”
            “เดี๋ยว ขอถามหน่อยทำไมเธอไม่ชอบกินผัก ถ้าเหตุผลดีฉันจะไม่บังคับ”
            “ฟังนะ เหตุผลของฉันคือ ฉันเกลียดผัก เข้าใจแล้วนะ ฉันไปแล้วนะ บาย”แล้วฉันก็รีบลงจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากร้านไป นายม้าลายรีบจ่ายตังแล้ววิ่งตามออกมา ก็คนกินผักไม่เป็นหนิยังจะบังคับอีก
            “นี่เธอ หยุดเดี๋ยวนี้” จะอะไรนักหนาวะเนี่ย หน้ารำคาญ
            “อะไรอีกเล่า หน้ารำคาญจริงๆ จะเอาเงินค่าอาหารใช่ไหม ได้”ฉันล้วงมือเข้าไปหยิบกระเป๋าตังในกระโปงแล้วเอาเงินให้นายม้าลาย แต่นายนั่นดันสงคืนมา
            “ฉันไม่เอาหรอกเงินเธอน่ะ แค่อยากได้คำขอบคุณจากปากเธอเท่านั้น”
            “ได้ ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวเย็นฉัน งั้นฉันไปและ บาย”ฉันทำท่าจะเดินออกไปก็ถูกเรียกไว้ก่อน โดยการจับมือ ไอ้บ้านี่
             “อะไรอีก ต้องการอะไรอีก”
             “ฉันอยากสอนการบ้านเธอน่ะ”
             “ไม่ต้อง ฉันทำเองได้ และไม่ต้องมาเจอฉันอีกจนกว่าจะถึงวันที่นัดเจอ เข้าใจ๊ ฉันไปแล้ว อ้อ แล้วไม่ต้องเรียก”
              “ฉันเดินไปส่งเธอนะ”
              “ส่งแค่หน้าโรงเรียนพอแล้วแยกกัน”แล้วนายม้าลายก็มาเดินขนาบข้างฉัน 
              ตอนนี้ถึงหน้าโรงเรียนแล้วฉันก็เดินจากไป เฮ้อ~ขึ้นหอฉันจะเจออะไรอีกเนี่ย ฉันเดินมาถึงลิฟต์แล้ว แต่ทำไมมันไม่อยากขึ้นลิฟต์นะ ฉันเลยเดินขึ้นบันไดซะงั้น ตอนนี้เลยมาถึงฉันหกแล้ว ฉันจะเอาไงดีเนี่ย จะถึงห้องแล้วด้วย เป็นไงเป็นกันวะ ฉันเดินเข้าไปในห้อง เพื่อนที่เห็นฉันเดินเข้ามาก็ดีใจวิ่งมาหาฉันทันที
              “ฟี..เธอไปไหนมาฉันเป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าเธอจะคิดอะไรตื้นๆ”
              “ฉันไม่เป็นอะไรแล้วน้ำชา เธอเลิกเขย่าฉันสักที”
              “เอ่อ ขอโทษนะ”
              “ฟี..”
              “มีอะไร เธอจะด่าอะไรฉันอีกมินิ แค่นั้นคงยังไม่สะใจใช่ไหม ฉันคงเลวมากในสายตาเธอสินะ ใช่ฉันมันชั่ว ฉันมันเลว หาอะไรวัดความเลวของฉันไม่ได้หรอก”ฉันเดินหนีมินิไปเพราะฉันไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา ฉันคงเลวมากซินะ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
น่าร๊ากจังทั้งคู่เลย

จากคุณ ดรีม/([email protected][email protected]) อัพเดตเมื่อ 24/05/2553 02:49:14
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 253 ท่าน