Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Danger รักร้ายของยัยตัวป่วน
Foreverfriend
บทที่2 การปรากฎตัวของโอโต้ซังและG.Dragon-Five
3
01/01/2533 00:00:00
1550
เนื้อเรื่อง

2

การปรากฏตัวของโอโต้ซังและG. Dragon-Five

         “ฟีตื่นเร็ว...ฟีตื่น!!”
         “อะไรเล่า!!คนจะนอนจะมาปลุกทำลำโพงไง ฮึย...”
         “ยิ่งกว่าทำลำโพงอีก ฟี...นี่ตื่นสิ”
         “อะไรวะ เออๆตื่นแล้ว มีอะไรว่ามาเร็วๆด่วนมินิ คนจะนอน”
         “แกลงไปดูข้างล่างซิเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
         “อะไรวะใครมันก่อกวนวะ จับแม่งถ่วงน้ำเลย”
         “แกไม่กล้าทำหรอกฟี”
         “ทำไมฉันจะไม่กล้า”
         “แกอย่าเพิ่งเถียงเลยลงไปดูเร็วๆ”
         “ขอห้านาที”
         “สามพอ รีบลงมานะ ไม่งั้นพวกเราตายทั้งหอ”
         “หะ ทั้งหอ เออๆเดี๋ยวลงไป”ฉันรีบลุกเข้าห้องน้ำทันทีล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกมาจากห้องน้ำจัดการรวมผมแล้วไปหยิบไม้เบสบอลที่อยู่ตรงหัวเตียงแล้วรี่ไปที่ลิฟต์ทันทีพอลิฟต์เปิดฉันแทบจะกระโดดเข้าไปในลิฟต์ ตอนนี้ฉันมาถึงฉันล่างแล้วฉันรู้สึกคุ้นๆกับรถเบนซ์ยาวสีดำสนิทนั่นพอเลือบไปมองข้างหลังก็เห็นรถบีเอ็มเป็นสิบคัน ทำไมมันคุ้นๆจังพอเดินลงมาถึงพื้นหน้าตึกก็รู้เลยว่าเป็นใคร ตลอดแนวทางเดินมีลูกน้องของโอโต้ซังโค้งให้
          “สวัสดีครับคุณหนูฟีโอนี่ ท่านรออยู่ในรถครับคุณหนู”
          “ขอบใจที่บอก ถ้างั้นแกก็ไปตามมาสิ”
          “ครับ คุณหนู”คนที่พูดกับฉันเมื่อกี้เป็นบอดี้การ์ดมือขวาของโอโต้ซังตอนนี้ฉันเดินมาถึงลานกว้างที่นักเรียนร่วมหอฉันถูกจับมัดมือมัดปาก มันจะมากไปแล้วนะ!!
            “ฟี...”
            “หวัดดีโอโต้ซัง ทำไมโอโต้ซังทำแบบนี้”
            “ทำอะไร จิจิยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
            “หรอค่ะ แล้วนี่คืออะไร”
            “มาคุยเรื่องของเราก่อนดีกว่าฟี”
            “โอโต้ซังมีอะไรก็ว่ามา”
            “จิจิแค่จะมาบอกว่า ปิดเทอมนี้เราจะกลับญี่ปุ่นกัน”
            “เราหรอค่ะ?? คำว่าเรามันจบไปตั้งนานแล้วค่ะ โอโต้ซังจะมาบอกแค่นี้ใช่ไหมคะ ทำไมไม่โทรฯมาบอกล่ะคะ เสียเวลาของโอโต้ซังเปล่าๆ”
            “ก็จิจิอยากเจอฟีนี่ จิจิคิดถึงฟี จิจิจะมาหาลูกไม่ได้หรอ”
            “ลูกหรอค่ะ?? ฟีจำไม่ได้ว่าเคยมีจิจิอยู่ตอนนี้ ฟีรู้แค่ว่าจิจิของฟีได้ตายไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฟีมีแค่โอโต้ซังเท่านั้น โอโต้ซังจะมาบอกฟีแค่นี้ใช่ไหมค่ะ โอโต้ซังกลับไปได้แล้ว อ้อ...ก่อนไปกรุณาแก้เชือกให้เพื่อนๆของฟีด้วย”ทำไมมันเจ็บอย่างนี้มันเหมือนโดนมีดแทงเข้าไปในหัวใจของฉัน
             “ไม่ว่าฟีจะคิดยังไงจิจิก็ยังเป็นจิจิคนเดิม...” 
             “คนเดิมหรอค่ะ โอโต้ซังไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ตั้งแต่ฮะฮะ...”ไม่...ฉันมาอยากพูดถึงมันอีก”แก้เชือกเดี๋ยวนี้!! ฉันบอกให้แก้เชือกไง!!”บอดี้การ์ดหันหน้าไปทางโอโต้ซังเป็นการถามและโอโต้ซังก็พยักหน้าเป็นการบอกว่า’อืม...ทำตามที่คุณหนูบอก’แล้วพวกบอดี้การ์ดก็แก้เชือก ตอนนี้ฉันรีบเดินหนีเพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาและความออ่นแอของฉัน เพื่อนๆของฉันรีบวิ่งตามมาดูกลัวฉันจะทำอะไรบ้าๆ แต่คนอย่างฟีโอนี่ไม่มีทางทำอะไรบ้าๆอีกแล้ว มันจะไม่มีครั้งที่สอง
             “ฟีเป็นอะไรหรือเปล่า”น้ำชาเป็นคนเดียวที่ฉันไม่อยากจะตะคอกเธอเพราะเธอบอบบางเกินไปเธอออ่นหวานจนฉันไม่กล้าทำอะไรเธอ
             “อืม...แค่...เจ็บนิดหน่อยน่ะไม่มีอะไรหรอก ฉันขออยู่คนเดียวนะ”ฉันพูดแค่นั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำไป ฉันไม่รู้ว่าใช้เวลากีนาทีในการอาบน้ำครั้งนี้ ฉันออกมาจากห้องน้ำจัดการแต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนแล้วเดินไปหยิบไม้ เบสบอลที่หัวนอน แต่ทำไมมันไม่มีฉันเอาไปวางไว้ไหน อ้อ...เจอแล้วอยู่ตรงโซฟานี่เอง เห็นดังนั้นฉันก็เดินไปหยิบแล้วลงไปข้างล่าง ไม่รู้ทำไมฉันไม่ลงลิฟต์แต่ฉันเดินลงบันไดสงสัยฉันเพี้ยนไปแล้วจริงๆเฮ้อ~ฉันมานั้งตรงม้าหินหน้าตึก ทำไมฉันต้องเก็บมาคิดมากขนาดนี้ก็แค่...ฮะฮะไม่อยู่ด้วยเท่านั้นเอง ตอนนี้หกโมงเองฉันไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้นะเนี่ย เอ๊ะ...ฉันลืมกระเป๋านี่ต้องขึ้นไปเอาเพื่อยัยพวกเพื่อนฉันมันลืม พอคิดได้ดังนั้นฉันก็เดินไปที่ลิฟต์ พอลิฟต์เปิดก็เดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า ตอนนี้ฉันมาถึงฉันหกแล้วซึ่งเป็นชั้นที่พวกฉันอยู่ ฉันเดินไปที่ห้องแต่รู้สึกแปลกว่าในห้องต้องมีคนมากกว่าสามคนมันเยอะประมาณแปดเก้าคน ฉันกระชับไม้ในมือให้แน่นแล้วทำเป็นไม่รู้ว่าใครมาเลยเดินเข้าไป เฮ้ย!!เพื่อนฉันทำไมมันเป็นแบบนี้ใครวะ มันหยามถึงถิ่นเลยมินิพยายามไม่ให้ฉันเดินเข้าไป แต่สำหรับฉันยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุฉันลองเดินเข้าไป
              วืดดดดดดดดดดดดด
             “เฮ้ย!!...”ฉันอุทานออกมาก็คนมันตกใจหนิ
             “มาแล้วหรอแม่สาวน้อย หลบเก่งหนิ”
             “แกเป็นใครวะ”ทำไมหน้าพวกมันคุ้นๆวะ
             “อะไรมีคนไม่รู้จักหรอเนี่ย อ่ะจะบอกให้ก็ได้พวกเราแก็ง Dragon-Five และเป็นรุ่นพี่ของพวกเธอด้วย”
              “ไม่ใช่ไม่รู้จัก แต่ขี้เกียจจำรกสมอง อ้อ..นี่รุ่นพี่หรอ??”
               “ช่ายยยยยยย”
               “รุ่นพี่เลวน่ะสิ เข้าห้องรุ่นน้องหอหญิงแบบนี้”
               “อีนังนี่หนิปากดี”
               “หุบปากไปไอ้หน้ายาว บอกให้หุบปากไง!! ฉันขอถามอะไรหน่อยใครหัวหน้าแก็ง อ้อแนะนำตัวที่ล่ะคนดีกว่า”
               “ฉันซีโร่หัวหน้าแก็ง”
               “ฉันวายุ”
               “ฉันหน้ากาก”
               “ไอ้หน้ายาวนี่ชื่อหน้ากากหรอเนี่ย”
               “เธอว่าอะไรนะ”
               “เปล่า”
               “เฮ้ย เลิกต่อล้อต่อเถียงเดี๋ยวนี้ไอ้หน้ากาก เอ้า...คนต่อไป”ซีโร่
               “ฉันอัคคี”
               “และฉันจิ๊กซอ”
               “ฉันอยากรู้ใครมันจะเอาไม้ฝาดฉัน ห๊า”
               “ฉันเองทำไมเธอมีอะไรไหม”
               “มี นายมันโง่มากจิ๊กซอที่ไปยืนตรงนั้น”
               “ทำไม”
               “ก็มันเห็นเงาไง ไอ้ฟาย”โง่จริงๆ หึหึ
               “อ้าว...เออไอ้หน้ากากทำไมโง่งี้วะ”
               “อย่าโทษกันดิวะ”
               “พวกนายมีอะไรหะถึงบุกมาห้องพวกฉัน”
               “เธอชื่ออะไร”ไอ้นี่หนิฉันถามมันแทนที่มันจะตอบฉันดันถามกลับอีกไอ้บ้า
               “ฟีโอ่นี่ บอกปัญหานายมาดิกว่า”
               “ฉันจำเธอได้แล้วที่เมื่อตีห้ามีคนมาหาเธอใช่ไหม แล้วจับนักเรียนทั้งหอมัดมือมัดปาก คนที่มาหาเธอใครวะ ดูท่าทางหน้าจะใหญ่โตใช่เล่น”
                “หุบปากไอ้หน้ายาว!!!”
                “อีนังนี่ จับตบแม่งเลย ปากดี”
                “ฉันบอกให้หุบปากเน่าๆของแกไง!!”
                “อีเด็กเวร...ไอ้ซีโร่จะจับทำไมวะ ดูมันหยามดิ๊”
                “เฮ้ย...อัคคีเอามันไปสงบดิ๊”
                “เออ...”
                “นายมีอะไรว่ามานายม้าลาย”
                “ฉันชื่อซีโร่ไม่ใช่ม้าลายเรียกให้ถูกหน่อย”
                “ซีโร่มันดีไปเอาม้าลายไปก่อนละกัน”
                “ขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว เข้าเรื่องเลยดีกว่า เอาหนังสือฉันคืนมา”
                “หนังสือ?? อ้อ..นึกออกแล้ว นายชื่อจริงอากรใช่ไหม”
                “อืม...”
                “ถ้านายอยากได้หนังสือคืนฉันมีข้อแลกเปลี่ยน”
                “อะไร??”
                “ยุบแก็งซะ ถ้าพวกนายทำตามก็มาเอาหนังสือไป ว่าไง”
                “เฮ้ย...ยุบแก็งเลยหรอวะ มันไม่แรงไปหรอสาวน้อย”
                “ไม่แรงไปหรอกรุ่นพี่จิ๊กซอ ก็อยู่ที่ว่ากล้าทำไหมล่ะ”
                “หึหึ กล้ามากที่ท้าแบบนี้ แล้วฉันจะลองไปคิดดู”
                “ฉันให้เวลาถึงวันศุกร์นี้ ตอนห้าโมงมาเจอกันทีดาดฟ้าตึกหก”
                “และถ้าไม่ยุบละ”
                “ก็ไม่ต้องมาเจอจนถึงหกโมง ฉันก็จะเผาหนังสือและ...รูปใบนี้ทิ้งซะ หึ เลือกเอานะ หมดธุระแล้วใช่ไหม แก้เชือกให้เพื่อนฉันเดี๋ยวนี้ เร็ว!!”ฉันยิ้มอย่างเจ้าเลห์ แล้วไอ้รุ่นพี่ที่ชื่อจิ๊กซอก็ไปนั่งแกะเชือกให้เพื่อนๆฉันแล้วเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย
                 “ธะ..เธอบอกให้เค้ายุบแก็งเนี่ยนะ บ้าไปหรือเปล่าพวกเค้าไม่ทำหรอก”
                 “เดี๋ยวก็รู้น่ามินิ”ฉันมีรูปใบนี้อยู่ฉันไม่กลัวหรอก ท่าทางรูปใบนี้จะสำคัญกับนายม้าลายมาก เพราะตอนที่โชว์รูปนายนั้นทำท่าจะเข้ามาเอาให้ได้ แต่โดนเพื่อนที่ชื่อวายุกระตุกแขนเสื้อไว้ก่อน ท่าทางจะสำคัญมากถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวก็คงจะเป็นแฟน หึหึ ท่าทางจะสนุกแล้ว~

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ฟี เธอเจ๋งมว๊ากกกกกกก
จากคุณ meyay/(meyay) อัพเดตเมื่อ 01/02/2555 19:09:54
ความคิดเห็นที่ 2
สุดยอดเลย
จากคุณ ดรีม/([email protected][email protected]) อัพเดตเมื่อ 24/05/2553 02:46:23
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 346 ท่าน