Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Handsome celeb ผมหล่อนะครับแล้วคุณจะรักแบบไม่ทันตั้งตัว(จบเเล้วจ้า)
Ma belle
Wedding ( Relly? )
28
18/06/2556 12:42:41
1178
เนื้อเรื่อง
26
Wedding ( Relly? )
ฉันเชื่อสุดชีวิตจริงๆ ว่าคนอย่างซิดนีย์อะไรที่ไม่สวยเริดเธอทำไม่ได้ เพราะชุดที่ให้ฉันมาเนี่ยนอกจากสวยน่ารักมียี่ห้อแล้วยังครบทุกอย่างตั้งแต่ชุดชั้นในสุดเซ็กซี่สีดำลายลูกไม้ ชุดเดรสเกาะอกสีชมพูน่าร๊าก น่ารัก รองเท้าส้นสูงสีขาว เครื่องประดับแสนสวยพร้อมรถลีมูซีนมารับถึงที่ อะไรมันจะเป๊ะขนาดนี้ก็ไม่รู้สมคอนเซปซิดนีย์ไม่สวยไม่เริดทำไม่ได้จริงๆ เลย
ซิดนีย์ยืนสวยเริดมาแต่ไกลคอยรอรับฉันอยู่ที่หน้างาน เธอสวมชุดราตรีสีดำลากหางยาวเป็นเมตรๆ แถมผ่าหน้าขามาจนเกือบถึงเอว (มางานแต่งบ้านไหนเขาใส่สีดำกันวะ) แต่หัวออกจะยุ่งไปนิดหน่อย ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะตบกับยาหยีมาก่อนแน่นอน
“มาช้าจริงๆ เลย มานี่มา”ซิดนีย์จับแขนฉันลากเข้าไปในงานทันที
พอเข้าไปในงานก็เจอพวกเซเลบยืนกันอยู่ครบโดยมียาหยีในชุดเจ้าสาวสีขาวหัวยุ่งๆ ยืนเกาะแขนไรเฟิลเป็นปลิงดูดเลือดพ่วงมาด้วยอีกคน ทุกคนดูจะอึ้งมากที่เห็นฉันมางานนี้ด้วย
ว่าแต่พวกเซเลบวันนี้หล่อเป็นบ้าเลย ใส่สูทดูดีกันทุกคน โดยเฉพาะไรเฟิลในชุดสูทสีขาวทั้งตัว ยิ่งหล่อ เท่ห์ ดูดีมีชาติตระกูลราวกับเทพบุตรหรือไม่ก็เจ้าชายในนิทาน แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะหล่อกว่านี้เพราะไรเฟิลในตอนนี้สภาพดูแย่ไปเยอะ อย่างที่ซิดนีย์พูดไว้จริงๆ
“มาด้วยหรอเนี่ย”<< นิวเคลียร์ >> 
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คิดถึงจังเลย ^^” << ทอลฟา >>
“ดูเป็นคนขึ้นเยอะเลยนี่หว่า”<< อาก้า >>
สองคำทักทายแรกฉันก็ไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่หรอกนะ แต่ที่อาก้าทักมาเนี่ยฟังแล้วอยากกระโดดเตะมากมาย ปกติฉันเป็นจระเข้รึไงวะ เป็นคนมาต้องนานแล้วโว๊ย!>O<
ไรเฟิลไม่พูดทักทายอะไรฉันสักคำ แต่แค่มองด้วยสายตาเย็นชาว่างเปล่าเหมือนไม่ยินดียินร้ายหรือว่ารู้สึกอะไรเลยสักนิดที่เห็นฉัน ถ้าเขาจะมองฉันแบบนี้สู้อย่ามองเลยซะยังดีกว่าเพราะสายตาแบบนี้มันทำให้ฉันปวดแปลบไปทั้งใจ
เขาคงจะโกรธฉันมากข้อนี้ฉันรู้ดี แต่ฉันก็ยังหวังว่าเขาจะยอมให้อภัยฉันสักครั้งและรับฟังว่าฉันรักเขามากแค่ไหน...
“แกมาทำไม อีมอมแมม!”ยาหยีซึ่งเป็นเจ้าสาวย่อมไม่พอใจที่เห็นฉันปรากฎตัวขึ้นในงานรีบโวยวายทันที แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้เพราะฉันมีซิดนีย์คอยช่วยหนุนหลังอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงรีบเถียงแทนฉันทันที
“แล้วทำไมจะมาไม่ได้หละยะ หรือว่าแกฉี่รดแถวนี้ไว้แล้วถึงได้ห้ามเข้า ^^ “
“ฉันไม่ได้ถามเธอ ไม่ต้องมาสาระแน! ”ยาหยีตวาดซิดนีย์แล้วเดินตรงมาหาฉัน แต่เรื่องอะไรจะอยู่เฉยๆ ให้โง่ ฉันกระโดดหนีไปหลบอยู่หลังซิดนีย์เพื่อหาที่กำบังทันที
“นี่! ไม่ต้องเข้ามาใกล้นะเพราะฉันไม่อยากให้นอแกมาแทงถูกตัวฉัน” << ซิดนีย์ >>
“กรี๊ดดดดดดดดดดด! แกว่าใครมีนอ >O< “
“ก็ว่าแกนั้นแหละนังยาหยี อีแรด!กระซู่!กรูปี! “
“กรี๊ดดดดดดดดดด! อีซิดนีย์! “ยาหยีตรงเข้าไปจิกหัวซิดนีย์แล้วเอาไปกระแทกกับโต๊ะลงชื่อแขกเข้างานเสียหลายที
โป๊กๆๆๆๆ!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด! “
แต่ผู้หญิงอย่างซิดนีย์ไม่ใช่คนที่จะยอมโดนอยู่ฝ่ายเดี๋ยว เธอเองก็จิกหัวไปกระแทกกับซุ้มดอกหน้างานไม้ที่เอาไว้ถ่ายรูปจนหัวเธอแทบจะหายเข้าไปอยู่ในซุ้ม
ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากจะจับให้สองคนนี้ไปอยู่มูลนิธิผู้หญิงสู้คนซะจริงๆ เลย ไม่เคยจะยอมใครพอกันทั้งคู่
และหลังจากนี่ไปเราขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่มหกรรมตบแหลก หน้าแหกไปเป็นแถว แต่นแตนแต้น~
“กรี๊ดๆๆๆๆ! “
เพี๊ยะๆๆๆๆ!
“กรี๊ดๆๆๆๆ!”
เพี๊ยะๆๆๆๆ!
แคว๊กกกกกกกกกกก!
สงสัยว่าตบกันอย่างเดียวมันคงจะสะใจซิดนีย์พอเธอเลยกระชากชุดแต่งงานของยาหยีจนกระโปรงขาดไปแถบหนึ่งกลายเป็นข้างขวายาวข้างซายสั้น
 อืม...ก็เก๋ดีนะ
“กรี๊ดดดดดดด! แกกล้าฉีกชุดเจ้าสาวฉันหรอ o(>O<)o “
“ไม่ได้ฉีก นอเธอไปเกี่ยวโดนกระโปรงตัวเองขาดรึป่าวจ๊ะ ^^ “
แคว๊กกกกกกกกกกกก!
คราวนี้เป็นยาหยีบ้างที่กระชากชุดซิดนีย์จนขาด และก็ไม่ได้ขาดแบบธรรมดาด้วยนะแต่ขาดแบบกระโปรงด้านหน้าสั้นด้านหลังยาว แถมสั้นแบบไล่ระดับซะด้วยสิ แหม...อะไรมันจะเป็นศิลปะขนาดนี้ก็ไม่รู้
 
กว่าที่ทั้งสองคนจะเลิกตบกันได้ก็นานอยู่เหมือนกันและก็มีคนโดนลูกหลงหลายคนด้วย แต่ถึงซิดนีย์จะไม่มาตบกับยาหยี ยาหยีก็ต้องไปคอยตบผู้หญิงอื่นที่เคยเป็นแฟนไรเฟิลมาก่อนอยู่ดี ตอนนี้ผูหญิงในงานเลยมีสภาพไม่สมประกอบหัวหูกระเซอะกระเซิงไปหมด โดยเฉพาะเจ้าสาวเนี่ยดูไม่ได้เลยสักนิด เชื่อเลยหละว่าไรเฟิลเสน่ห์แรงจริง
แต่ยาหยีเองก็ไม่น้อยหน้า มีผู้ชายมายืนร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมให้หล่อนแต่งงานกันยกใหญ่ บางคนถึงกับมาท้าต่อยกับไรเฟิลก็มี แต่มีทัพหน้าอย่างอาก้าเป็นคนคอยดูแลงานอยู่คงจะมีใครได้แตะไรเฟิลมั้ง นู๊น! โดนเตะก้านคอนอนสลบไสลอยู่หน้างานกันเป็นเทือก
ฉันเองก็คงหมดหวังแล้วหละเพราะไรเฟิลไม่ยอมคุยกับฉันเลยสักคำทั้งๆ ที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันแท้ๆ มีก็แต่จะมองหน้าฉันด้วยสายตาเย็นชาและไม่มีค่าพอที่จะต้องมอง สรุปไม่มองมันซะดีกว่า
ที่ฉันมารบกวนเขาแค่อยากจะขอเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นบางทีทุกอย่างมันอาจจะยังไม่สายถ้าเขาจะเห็นใจฉันสักนิดช่วยให้เวลามันย้อนกลับไปอีกครั้งแล้วฉันจะไม่มีวันให้มันลงเอยแบบนั้นเลย ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉันยังไม่เคยพูดและอีกหลายอย่างที่ฉันไม่เคยทำให้เขา ช่วยให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะนะ
แม้จะรู้ว่ามันสายไปแต่ฉันก็รับความจริงไม่ได้เพราะทุกสิ่งที่กำลังจะต้องเผชิญในตอนนี้มันเลวร้ายเกินกว่าที่ฉันจะทำใจได้จริงๆ และก็คือความจริงที่ฉันไม่อยากให้มันเป็นจริงเลยสักนิด
ฉันผิดไปแล้ว..ผิดไปแล้วจริงๆ
~ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว แต่ก็ยังยืนยันว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ~ แง้.....TOT
ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อไปเลยนั่งกินเหล้ามันซะเลย
“มอมแมม เธอกินหลายแก้วแล้วนะเดี๋ยวก็เมาหรอก”นิวเคลียร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นฉันกระดกเหล้าไม่หยุดพูดพลางเอามือมาดึงแก้วออกจากมือฉัน แต่ฉันก็ดึงกลับคืนมาอยู่ดี
“ไม่เป็นไรหรอกฉันคอแข็ง”
“จริงป่าว! แล้วก็ไม่บอกฉันแต่แรก ไอ้เคลียร์แกไม่ต้องห้ามให้ยัยมอมแมมมาดวนเหล้ากับฉันหน่อยมา”อาก้าที่ดันได้ยินประโยคที่ฉันพูดกับนิวเคลียร์พอดีก็ชอบใจยกใหญ่เพราะเขาเองก็ชอบกินเหล้าอยู่แล้วย เลยรีบยกแก้วมาชนแก้วฉันทันที
แก๊ง!
>O< เอ๊า! ดื่มกันสักแก้วหนึ่ง จะได้ลืมเธอสักแป๊บหนึ่ง~>///<
ดื่มเพื่อลืมเธอ วะฮ่าฮ่า...
“ไม่ยักรู้นะครับว่าคุณมอมแมมกินเหล้าเป็นด้วย”ทอลฟาถามอย่างแปลกใจเพราะปกติเขาไม่เคยจะเห็นฉันกินเหล้า
“หืม..? ฉันไม่กินเหล้าฉันกินยาดอง ม้ากระทืบเตียง ปลาไหลเดนตายกินกับมะยมนะแจ่มๆ ทั้งนั้น ^^”
-_-“
“ว่าแต่คุณไรเฟิลจะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ เห็นนั่งเงียบมานานแล้วนะครับ”อยู่ๆ ทอลฟาก็หันไปคุยกับไรเฟิลที่นั่งเงียบมานาน
นั่นสิ! ไรเฟิลจะไม่พูดอะไรหน่อยเลยหรอ ไม่คุยกับฉันแต่คุยกับคนอื่นให้ฉันได้ยินเสียงเขาก็ยังดีนะ T^T
“แล้วจะให้พูดอะไรหละ -_-; “
“พูดอะไรก็ได้ที่มันดีกว่ามานั่งบื้อเป็นสากกระเบืออยู่อย่างนี้”<< อาก้า >>    
 “นั่นสิ! แล้วก็ทำหน้าตาให้มันดูมีความสุขหน่อยดิ๊ แกกำลังจะได้เข้าหอกับผู้หญิงสวยดูดีแถมอึ๋มอีกต่างหาก ใครๆ เขาก็อิจฉากันทั้งนั้นแหละ”<< นิวเคลียร์ >>
  ตอนนี้ทุกคนพยายามอย่างมากที่จะให้ไรเฟิลทำอะไรสักอย่างที่ดีกว่าการนั่งทำหน้าเซ็งๆ แต่เขาก็ยังคงทำหน้าเซ็งโคตรเหมือนเทพบุตรเมายาเบื่ออยู่ดี
“แล้วถ้าฉันจะทำหน้าเซ็งแล้วมันผิดด้วยหรอวะ =O=”
“ใช่! “เป็นคำตอบที่ทุกคนตอบได้พร้อมเพรียงมากกกก
ไรเฟิลกรอกตาไปมาก่อนจะหันมาพูดแบบเซ็งๆ ว่า “ได้! ว่ามาเลยจะให้ทำไง”
โอ๊ยยยย! ฉันอยากจะตอบคนแรกเลยว่าช่วยยกโทษให้มอมแมมคนนี้ที แต่...
ก็ได้แค่อยากเพราะฉันไม่กล้าที่จะพูดออกไป แง้....TOT
“งั้นก็ขึ้นไปพูดหรือจะกล่าวอะไรบนเวทีเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่แขกคนอื่นๆ เขาจะเซ็งและหนีกลับไปก่อนเพราะเจ้าสาวของแกคอยแต่จะไประร่านชาวบ้านชาวช่องเขา”อาก้าพูดพลางปลายตาไปมองยาหยีที่กำลังไปหาเรื่องผู้หญิงโต๊ะข้างๆ อยู่
ไรเฟิลเองไม่ได้ตอบอะไรแล้วเดินขึ้นไปบนเวทีตามที่อาก้าบอก แต่แทนที่เขาจะพูดกล่าวเรื่องทั่วไปกลายเป็นว่าเขาร้องเพลงแทน ออกแนวนอกคำสั่งนิดหน่อยนะเนี่ย
 
“ฉันรู้เธอว่าเธอคืออีกครึ่งชีวิตที่หายไป
  รู้ว่าเธอเติมใจของฉันให้เต็มได้
  ฉันรู้เพียงเธอทำให้ฉันสุขใจต้องมากมาย
  รู้รักคืออะไรเพราะเธอคนนี้
          ….....................
  รักเธอ รักเธอ รู้เพียงเท่านี้
  แม้เราบังเอิญได้พบกัน
  หรือฟ้าบันดานให้พบเจอ
  เราโชคดีที่เราต่างคนกันเจอ
  แค่เสี้ยวนาทีที่พบเธอ
  หัวใจก็บอกให้รู้เรารักกัน...”
 
แม้ในใจจะคิดเข้าข้างตัวเองมากแค่ไหนว่าไรเฟิลร้องเพลงนี้ให้ฉัน แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะเข้าคงจะหมดรักฉันแล้ว
ฉันต้องรีบหยุดคิดเพ้อฝันบ้าบอแล้วเลิกสนใจเสียงเพลงเปลี่ยนเป็นดูสไลที่ฉายภาพแต่งงานแทน แต่มองยังไงมันก็ไม่เหมือนภาพแต่งงานเลยสักนิดมีแต่ภาพของยาหยีเต็มไปหมดเลย แน่ใจนะว่าไม่ได้ฉายภาพผิด
พอเพลงจบเขาก็ปรายตามามองที่ฉันนิดหน่อยก่อนจะหันไปมองทางอื่นแล้วพูดต่อ
“เพลงเมื่อครู่ผมขอมอบให้ผู้หญิงคนที่ทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ และแม้ว่าเรื่องของเรามันจะจบไปแล้วแต่ผมก็อยากบอกเธอว่า....
I still be the someone with you in my heart
and I’ll do anything as best I could for you
and want you to be by my side andwalk together hand in hand
I’m whole heartedly sure I’II always love you just the same”
(ฉันยังคงเป็นคนเดิมที่มีเธอในหัวใจ
เป็นคนที่ทำอะไรให้เธอได้เท่าทีจะสามารถ
เป็นคนที่ต้องการมีเธออยู่เคียงข้างและร่วมก้าวไปพร้อมๆ กัน
เป็นคนที่ยืนยันได้เสมอว่ารักเธอไม่เปลี่ยนแปลง)
 
“กรี๊ดดดดดดด! ไรเฟิลก็พูดอะไรไม่รู้น่ารักที่สุดเลยคะเบบี๋ ^O^ “ยาหยีรีบตะโกนจากข้างล่างทันทีที่ไรเฟิลพูดจบด้วยท่าทางดีอกดีใจ
แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอดีใจอะไร ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิดว่าไรเฟิลพูดอะไร เพราะเขาไม่ยอมพูดเป็นภาษาไทยและฉันเองก็ฟังไม่ออกด้วย เลยต้องหันไปถามนิวเคลียร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ แทน
“นิวเคลียร์”
“หือ...มีอะไร”
“เมื่อกี้ไรเฟิลเขาบอกว่าอะไรหรอ”
นิวเคลียร์เงียบไปนิดหนอยก่อนจะกรอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ เหมือนไม่พอใจที่ฉันถาม
“เขาบอกรักผู้หญิงคนหนึ่งอยู่...แล้วก็ไม่ต้องถามนะว่าบอกว่าอะไรเพราะฉันขี้เกียจตอบถ้าเธออยากรู้ก็ไปถามไรเฟิลเอง ^^ ” เขารีบพูดดักคอฉันไว้ก่อนที่จะถามไปมากกว่านี้
อ้าว...แล้วอย่างนี้ฉันจะรู้ได้ไงว่าไรเฟิลพูดว่าอะไรบ้าง แต่ก็ช่างเถอะเพราะถึงยังไงเขาก็คงบอกรักยาหยีไม่ใช่ฉันอยู่ดี ฉันก็เศร้าไปละกัน
อยู่ดีๆ ซิดนีย์ที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็ลุกขึ้นอย่างไม่พอใจแล้วเดินไปที่เวทีแย้งไมโครโฟนมาจากไรเฟิลทันที แล้วเอามาพูดเอง
“ขอโทษนะคะขอเวลาสักครู่ ฉันอยากจะมอบบทเพลงอันแสนไพเราะให้กับอีนังกระซู่! อุ๊ย! ไม่ใช่สิต้องเรียกว่ายาหยีพี่สะใภ้ของฉันค่ะ”ว่าแล้วซิดนีย์ก็เริ่มร้องเพลงที่เธอดัดแปลงเนื้อเพลงเองด้วยความหวังร้ายประสงค์ร้ายให้ยาหยีทันที
“ออกไปเลยไป๊!
  ออกไปไกลๆ!
  นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเธอ...
  ออกไปเลยไป๊!
  ออกไปไกลๆ!
  นี่ไม่ใช่นรกสำหรับเธอ
  Go head! “
 
พอซิดนีย์ร้องเพลงจบบรรดาแขกผู้หญิงในงานต่างพากันตบไม้ตบมือกันเกรียวกราวด้วยความสะใจ ฉันเองยังสะใจเลย ^^
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด! อีซิดนีย์! >O< “
“อุ๊ย! ไม่ต้องเห่าหอนแสดงความขอบคุณขนาดนั้นก็ได้นะคะคุณพี่สะใภ้ เอ่อ...ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วฉันขอพูดแสดงความรู้สึกดีๆ เกี่ยวกับพี่สะใภ้ฉันสักนิดสักหน่อยนะคะ พี่สะใภ้ของฉันคนนี้เธอเป็นคนตอแหล ปลิ้นปล้อน ตลบตะแลงเก่งเป็นที่หนึ่ง เธอสามารถทำทุกอย่างที่จะเขี่ยผู้หญิงคนอื่นให้ออกไปให้พ้นทางเพื่อที่จะได้มาซึ่งการเอานอวิ่งแทงตัวผู้ อุ๊ย! ไม่ใช่สิต้องบอกว่าไรเฟิลต่างหาก มันช่างเป็นความอัปยศของพี่ฉันจริงๆ ที่ได้มาเจอกับเธอ และเพื่อเป็นการสนองความต้องการที่จะมีผัวตามฤดูของเธอ พวกเราจึงได้จัดงานอัปมงคลนี้ขึ้นมา และสุดท้ายนี้ขอให้ทุกคนให้เกียรพี่สะใภ้ฉันโดยการดื่มคะ ^__^ “
ซิดนีย์ยกแก้วไวย์ขึ้นสูงพร้อมกับผู้หญิงคนอื่นๆ ในงานที่ที่ช่วยกันยกแก้วขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องของยาหยี
“แด่งานอัปมงคลสมรส แด่การไว้อาลัยพี่ชายที่หน้าสงสารของฉัน และแด่พี่สะใภ้จอมตลบตะแลงและมีนอแหลมคม เอ๊า! คัมไป!”
ตอนนี้ผู้หญิงทุกคนร่วมกันยกแก้วดื่มด้วยกันหมด แต่...ยกเว้นฉัน ถึงอยากจะทำแค่ไหนก็ต้องอดทน เพราะไรเฟิลกำลังมองอยู่ ถ้าไม่ติดที่เขาป่านนี้ฉันกระดกแก้วไปนานแล้ว (แต่ตามจริงฉันก็นั่งกินเหล้าอยู่นี้หว่า)
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด! อีซิดนีย์วันนี้แกอย่าอยู่เลย”
“ทุกคนคะพี้สะใภ้ฉันเริ่มออกอาการแล้วค่า ^^ “
ยาหยีเดินตรงขึ้นไปบนเวทีแล้วกระชากหัวซิดนีย์มาตบทันที
เพี๊ยๆๆๆๆ !
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! “
คนโดนตบมีหรือจะยอม เธอเองก็กระชากหัวของยาหยีไปกระแทกกับแป้นเปียโนที่อยู่บนเวที ก่อนจะจับลากไปตามรางจนเกิดเสียงโด –ทีทั้งสูงทั้งต่ำ เป็นมหัศจรรย์แห่งเสียงเพลงบรรเลงด้วยใบหน้า
ซิดนีย์ช่างมีศิลปะในการตบดีเสียเหลือเกิน
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! “
แต่พอยาหยีดิ้นหลุดได้ก็จับหัวซิดนีย์ลากไปทิ่มกับเค้กแต่งงานสิบชั้น ก่อนจะเริ่มละเลงหน้ากันอย่างเมามันโดยมีผู้หญิงคนอื่นๆ เข้าร่วมด้วย
ฉันก็อยากไปร่วมด้วยนะ แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามันมึนๆ หัวจังเลย ><
 
[ Past : Rifle ]
ผมหละปวดหัวจริงเลยๆ ตกลงว่านี่มันงานแต่งงานหรืองานตบชิงถ้วยพระราชทานกันแน่ ลองมาดูสภาพเจ้าสาวของผมสิครับดูไม่ได้เลยสักนิด นี่กว่าจะเลิกตบกันได้ก็เละไปทั่วทั้งงาน และงานนี้มันก็ควรจะเลิกได้แล้วด้วย ทำไมจะต้องมาดันทุรังจัดต่อด้วยก็ไม่รู้
แต่ที่พูดมาทั้งหมดอะไรมันก็ไม่ทำให้มันหงุดหงิดเท่ากับการเห็นมอมแมมเข้ามานั่งในงาน ไม่รู้ว่ายัยบ้านี่จะกลับมาทำไม ในเมื่อเธอเกลียดผมนักแล้วจะกลับมาให้เห็นหน้ากันอีกทำไม มาทำท่าเหมือนกับว่ารัก...ในวันที่มันสายไปแล้วเพื่ออะไรกัน ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ผู้หญิงมีเป็นร้อยเป็นพันแล้วทำไมจะต้องไปรักยัยซื่อบื้อนี่ด้วย และยัยซื่อบื้อนี่ก็ดันเกลียดผมทั้งๆ ที่ผู้หญิงอื่นๆ ต่างวิ่งเข้าหาผมกัน
วันที่เธอจะออกไปจากบ้านผมไม่อยากให้เธอไปเลยสักนิดเพราะการที่เธอจากไปไม่ได้หมายความว่าออกไปจากชีวิตเฉยๆ แต่เป็นการไปที่เอาหัวใจของผมไปด้วย เจ็บปวดแทบตายแต่ก็ไม่ได้พูดออกไปให้เธอได้รู้ ทรมานเจียนตายที่เห็นเธอเดินออกไปจากชีวิตแต่ก็ไม่มีสิทธิห้ามได้ในเมื่อไม่ได้รักก็ไม่อยากผูกมัดไว้
ถ้าผมเป็นคนเลือกเดินจากไป แล้วไม่ต้องเผชิญทุกอย่างแบบนี้ ให้ผมเป็นคนที่ไม่สามารถรับรู้อะไรได้อย่างเจ้าชายนิทรา ลืมได้ง่ายๆ เหมือนกับว่าเรื่องที่เกิดมันไม่ใช่เรื่องจริงผมก็คงลืมเธอไปนานแล้ว แต่ที่ลืมไม่ได้สักทีอาจเป็นเพราะผมใช้หัวใจในการจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอ
รักด้วยหัวใจไม่ใช่สมอง...
 
งานยังคงดำเนินต่อไปโดยมีพิธีกรมาถามนู่นถามนี่ ปัญญาอ่อนสิ้นดี -_-;
“ไม่ทราบว่าทั้งสองคนมาพบกันที่ไหนหรอครับ? “  พิธีกรเริ่มถามคำถามงี่เง้าที่รู้ไปแล้วก็ไม่ได้ช่วยพัฒนาไอคิวให้มันดีขึ้นสักเท่าไหร่ แล้วผมก็รำคาญโคตรที่จะต้องมาตอบคำถามพวกนี้ด้วย
“เจอในป่ามั้ง! ก็ต้องเจอกันบนโลกนี้ดิหรือว่าในนรกดีหละ -_- “
“อุ๊ย! ไรเฟิลก็พูดตลกไปได้ ตามจริงเราเจอกันที่สนามแข่งรถคะ”<< ยาหยี >> 
“แล้วพอคุณเห็นคุณไรเฟิลแล้วคุณทำยังไงหรอครับ?”
“อ๋ออออ! ฉันก็เอานอวิ่งไล่แทงไรเฟิลหละสิคะ ^^ “เสียงซิดนีย์ตะโกนตอบแทนยาหยีดังมาจากข้างล่าง
แหม...ตอบได้ถูกใจจริงๆ เลยไอ้น้องรัก
พิธีกรที่เห็นท่าไม่ดีกลัวจะตบกันอีกเลยหันมาถามผมแทน“เอ่อ...งันเราเปลี่ยนไปถามเจ้าบ่าวกันบ้างดีกว่านะครับ คุณไรเฟิลประทับใจคุญยาหยีตรงไหนเอ่ย”
“นม! “
ก็แน่สิ! ทั้งเนื้อทั้งตัวมีดีอย่างเดียว
“อุ๊ย! ที่รักก็ พูดอะไรไม่รู้มันเขิลนะ >< “ยาหยีพูดจบก็รั้งคอผมลงไปจูบปากทันที
=O= อยากทราบว่านี่เขิลแล้วหรอวะเนี่ย
“กรี๊ดดดดดดดดด! อีนังกรูปีอย่ามาจูบพี่ฉันนะ”<< ซิดนีย์ >>
 “อุ๊ย! ขอโทษนะจ๊ะสงสัยจะไม่ได้ทำแค่จูบหรอกเพราะคืนนี้เราจะนอนด้วยกันทั้ง แล้วก็จะ...ทั้งคืนด้วยโฮ๊ะๆๆๆๆ ^O^ “
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด! พูดอย่างนี้ได้ไง o(>O<)o “
O[ ]O!!
ผมจะไม่ตกใจและแปลกใจเลยสักนิดถ้าไอ้คนที่ตะโกนประโยคเมื่อครู่เป็นซิดนีย์ แต่นี่กลับกลายเป็นยัยมอมแมมแทน แถมพูดไม่พูดเปล่ายังเดินเมาแอ๋ถือโรงเท้าส้นสูงขึ้นมาบนเวทีอีกด้วย
“กรี๊ดดดดดดดดด! อีมอมแมมแกขึ้นมาทำไม๊!“<< ยาหยี >>
“เรื่องของช้านนน...อย่ามาสาระแน! “
โอ่ยยยย! พูดแบบนี้แสดงว่าเมาหนัก เพราะปกติคนอย่ามอมแมมไม่กล้าด่าใครแน่นอนยิ่งเป็นยาหยียิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่
“มอมแมมเธอเมาใช่ไหมเนี่ย? ”
“ม่ายมาว...จริงจริ๊งงงง....อ้วก! “มอมแมมพูดแล้วก็อ้วกแตกอ้วกแตนอยู่บนเวที
เอ่อ...นี่คือสภาพของคนที่ไม่เมาหรอเนี่ย
“ไม่เมาบ้า...อุ๊บ!O_o “ยังไม่ทันทีผมจะได้พูดจบประโยคมอมแมมก็กระชากเนคไทดึงผมไปจูบทันที
ทำไม่จูบก่อนแล้วค่อยอ้วกวะ เล่นอ้วกก่อนแล้วมาจูบแบบนี้...ให้ตายเหอะ =O=;
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด! อีมอมแมมแกมาจูบไรเฟิลของฉันทำไม๊…”<< ยาหยี >>
“ทามไม ก็ฉันจะจูบ! “
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด! มอมแมม”
ยาหยีเริ่มจะของขึ้นเตรียมตัวจะไปตบมอมแมมเต็มที่จนผมต้องเข้าไปรั้งไว้ไม่งั้นยัยขี้เมาเละแน่
“ต๊ายตายสะใจจริงจริ๊งงงงง นางเอกสาวนอแหลมโดนแย้งผัวกลางงานแต่งงาน โฮ๊ะๆๆๆ สะใจซะไม่มี ^O^ “เจ้าของประโยคนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากยัยซิดนีย์ น้องสาวตัวแสบของผมเอง นี่คงจะดีใจน่าดูที่เห็นยัยมอมแมมขึ้นมาก่อเรื่องแบบนี้
ซิดนีย์ไม่พูดป่าวแต่กลับเดินมาเยอะเย้ยถากถางและสร้างความรำคาญให้ถึงบนเวที
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! อีมอมแมมฉันจะฆ่าแก”ยาหยีเงื้อมือจะไปตบมอมแมมแต่ถูกซิดนีย์กระชากหัวออกไปซะก่อน
“แกมาตบกับฉันก่อนมา” << ซิดนีย์ >>
ว่าแล้วทั้งสองก็ลากกันออกไปตบที่ไหนกันก็ไม่รู้ รู้แต่ไอ้ตัวต้นเหตุมันมายืนหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ ผมอยู่ ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อเลยได้แต่ยืนมองยัยขี้เมานี่เงียบๆ อย่างเซ็งๆ แต่พอเธอหันมาเห็นผมเข้าก็รีบเดินยิ้มแฉ่งปรี่เข้ามาทันที
“คิดถึงไรเฟิลจังเลย ^___^ “มอมแมมพูดพลางเอาแขนมาโอบรอบคอผมแล้วยิ้มหวานตาเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอร์
ถ้าเป็นปกติเจอผู้หญิงมาทำแบบนี้ผมคงชอบใจตายชัก แต่กับตอนนี้มันไม่ใช่ ผมโกรธจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ไม่รักกันแล้วยังจะมาทำแบบนี้อีกทำไม ไม่ตลกเลยสักนิด
ผมแกะมือมอมแมมออกแล้วผลักเธอออกห่างอย่างแรงก่อนที่จะตะคอกใส่หน้าเธอด้วยอารมณ์โกรธ
“ไปไกลเลยไป๊! ยัยบ้าเอ๊ย เธอทำงานฉันป่วนหมดแล้วรู้ตัวบ้างไหม”
มอมแมมนิ่งไปทันที ก่อนจะก้มหน้านิ่งแล้วร้องไห้ขึ้นมาทันที ทำเอาผมใจหาย คือไม่ได้ตั้งใจนะอารมณ์มันพาไป
“ใช่สิ! ฉัน...มันไม่ดีไม่เคยจะถูกใจนายยยย ฮือ....สู้อะไรยาหยีก็ไม่ได้ ฮืออ...นาย...เกลียดฉันมากใช่ไหม ใช่ซี่~ก็ฉันมันหุ่นไม่ดี ฮึกๆ TOT “
“เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย“
ยัยบ้าเอ๊ย! ถ้าฉันเกลียดเธอได้ก็คงไม่ต้องมาทรมานแบบนี้หรอก
มอมแมมหยุดร้องไห้กระทันหันแล้วหันมาตวาดแว๊ดใส่หน้าผมบ้าง “ใช่!ฉันมันบ้า”ก่อนที่เธอจะเดินโซเซไปที่กลางเวทีต่อ
“ทุกคน...ในที่นี้ช่วยพิจารณาหน่อยสิคะว่าหุ่นฉันมันไม่ดีตรงหนายยยย”มอมแมมพูดพลางถอดชุดตัวเองออกทันที ทำให้เหลือแต่บราเซียกับอันเดอร์แวร์ แถมเซ็กซี่ซะด้วยนะเล่นไอ้พวกผู้ชายข้างล่างเลียปากกันแผลบๆ ผมแทบอยากจะกระโจนลงไปซัดให้ร่วงจริงๆ เลย
ยัยบ้านี่จะทำให้ผมคลั้งไปถึงไหนกานนนน ><
“วู๊ววววววว~“
“หุ่นฉันไม่ดีตรงไหนค๊า...^^ “
“ไม่มี...ดีทุกอย่างเลย”
“หุ่นแจ่มจริงๆ แม่คุณเอ๊ย! “
“แต่ยังเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ถอดอีกสิ”
“ถอดเลย! ถอดเลย! “พวกผู้ชายข้างล่างเริ่มจะส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่
ทั้งๆ ที่เรื่องมันวุ่นวายกันขนาดนี้แต่พวกไอ้อาก้าก็ไม่คิดจะช่วยกันเลยสักนิดกลับนั่งหัวเราะชอบอกชอบใจกันยกใหญ่ ส่วนยัยมอมแมมก็บ้าจี้เขาบอกให้ถอดก็จะถอดจริงๆ ผมต้องรีบเข้าไปห้ามก่อนที่แม่คุณจะปลดตะขอบราเซียตัวเองออกมาซะก่อน
“เฮ่ย! อย่าเชียวนะ อย่าถอดนะ >///< “
“ทำไม?...หุ่นฉันมันไม่ดีใช่ไหม ฮือ..นายเกลียดฉัน ฮึก...เพราะว่าฉันเอวหนา..ฮือ...ขาก็ใหญ่แถมนมยังแบนอีกต่างหาก ฮืออออออออ TOT “
ร้องไห้อีกแล้ว -_-“
“มอมแมมฉันว่าเธอเมามาก...โอ๊ย! “ยังไม่ทันได้พูดจบ มอมแมมก็ผลักผมไปชนกับเปียโนอย่างแรงแล้วกดตัวให้นอนราบไปกับฝาเปียโน ตอนนี้ผมเลยอยู่ในสภาพกึ่งยืนกึ่งนอนบนเปียโน หลังจากนั้นเธอก็ก้มลงมาจูบปากแบบเร้าร้อนซะด้วยเล่นเอาอึ้ง! ทึ่ง! เสียว! ไปเลยทีเดียว
เวลาเมานี่เปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลยวุ๊ย!
“เธอจะบ้าไปใหญ่แล้วน๊า... ^^; “
“ใช่สิ! ฮือ...ฉันมันบ้า ทำอะไรก็ผิด ฮึกๆ TOT “
อยู่ๆ มอมแมมก็หยุดร้องไห้แล้วมาตวาดผมอีกครั้ง “นายต้องเปลี่ยนเจ้าสาวเดี๋ยวนี้เลยนะ! “
O_O! ถ้าฟังไม่ผิดยัยขี้เมาบอกให้ผมเปลี่ยนเจ้าสาวงั้นหรอ? จะให้ผมเปลี่ยนมาแต่งงานกับเธอแทนใช่ไหม?
เย้~มอมแมมอยากแต่งงานกับผม ^^
แต่จะมาดีใจทำซากอะไรวะ ในเมื่อเจ้าสาวของผมตอนนี้เป็นยาหยี และมอมแมมก็กำลังเมาอยู่ด้วย คนเมาก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพอหายเมาก็ลืมแล้ว แล้วจะดีใจไปหาพระแสงอะไร บ้าว่ะ -_-“
“ฉันเปลี่ยนให้เธอไม่ได้หรอก เจ้าสาวนะไม่ใช่รถจะได้เปลี่ยนกันได้ง่ายๆ “
“ฮื่อ...นั้นไง นายเกลียดฉันใช่ไหม ฮือ...นายไม่รักฉันเลย ฮือออออ”
เมื่อครู่ยังตวาดอยู่เลยแล้วไหงมาร้องไห้อีกแล้วหละ เจริญหละแม่คุณ
“ไปกันใหญ่แล้ว...โอ๊ย! มันเจ็บนะโว๊ย!จับหัวกระแทกมาได้” อยู่ๆ เธอก็จับหัวผมกระแทกกับเปียโนซะงั้น
“นายต้องเปลี่ยเจ้าสาวเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เปลี่ยฉันจะข่มขืนนาย”
หูยยยย! ใจเด็ดวุ๊ย! จะข่มขืนผู้ชายเลยหรอ
“อะไร...อุ๊บ! “มอมแมมก้มลงมาจูบผมอีกรอบแล้วกระชากเนกไทจนหลุด นี่ถ้าผมไม่ยอมเปลี่ยนเจ้าสาวเธอจะต้องข่มขืนผมจริงอย่างที่พูดแน่เพราะตอนนี้กำลังจะปลดบราเซียตัวเองแล้วด้วย
สยิวจริงวุ๊ย ขืนปล่อยไว้แบบนี้ต้องทนไม่ไหวแน่เลย><
“เปลี่ยนๆๆๆ เปลี่ยนแล้ว อย่าถอดเด็ดขาดเลยนะ “ผมบอกมอมแมมก่อนจะหันไปตะโกนบอกพ่อต่อว่า “พ่อผมขอเปลี่ยนเจ้าสาวนะ”
“ตามใจเลยไอ้ลูกชาย คุณคือผู้โชคดีได้ร่วมหลับนอนกลับผู้หญิงสาวสวยเมาแอ๋ จัดงานแต่งงานวันนี้เรามอบเครื่องดูดฝุ่นพลังเทอร์โบรุ่นลิมิเต็ดเวอร์ชั่นให้คุณทันที ยัง! ยังไม่หมดแค่นั้น หากคุณจัดหนักคืนนี้เราแถมฟรีบัตรกำนั้นตรวจสุขภาพทางช่องปากห้าร้อยบาททันที สนับสนุนของรางวัลโดยแม็กนั่ม แอชเชอร์นายกรัฐมนตรีมือหนึ่งของประเทศ ฮ่าๆๆๆๆ ^O^” พ่อพูดอย่างอารมณ์ดีโดยไม่สนใจอะไรสักนิดราวกับว่าการเปลี่ยนตัวเจ้าสาวอย่างกระทันหันมันเป็นเรื่องดี แถมยังพูดเรื่อยเปื่ยไปเรื่องไหนๆ ก็ไม่รู้ ให้ตายเหอะพ่อผม 
“ฮืออออออออออ TOT “
“ร้องไห้ทำไมก็ฉันเปลี่ยนให้เธอแล้วไงมอมแมม”
“นายเปลี่ยนเจ้าสาวเพราะ ฮึก...ฮือ เพราะนายกลัวฉันข่มขืน ฮึก...นายไม่ได้รักฉัน ฮือออออ”
ไม่รักบ้าอะไรเล่า ฉันรักเธอจนแทบจะคลั้งตายอยู่แล้วไม่รู้ตัวบ้างเลยรึไง ยัยตัวแสบเอ๊ย!
“อย่าร้องสิ ฉันรักเธอ รักมาก รักสุดๆ โคตรรักเลย พอใจรึยัง”
“ยัง! “
“=O= แล้วจะเอาอะไรอีกหละแม่คูณ....”
“ถ้านายรักฉันจริง งั้นเรามาโชว์บทรักเร่าร้อนให้คนอื่นเห็นกันดีกว่านะ เขาจะได้รู้ว่าเรารักกานนนน”
O[ ]O โอ๊ย! จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว นี่ถึงขนาดจะให้โชว์เลยหรอเรื่องแบบนี้รู้กันแค่สองคนก็พอแล้วมั้ง ถึงขั้นนี้แล้วเป็นหนักนะเนี่ย
และท่าทางหลายๆ คนจะอยากให้โชว์ตามที่มอมแมมพูดจริงๆ ด้วย
“โหยยย! งานนี้มีหนังสดด้วยวุ๊ย ^^ “<< อาก้า >> 
“โชว์เลยครับผมอยากเห็นมานานแล้ว”<< ทอลฟา >>
“เอาให้เต็มเหนี่ยวเลยไอ้ไร”<< นิวเคลียร์ >>
“จัดหนักไปเลยไป”<< ปารีส >>
“โชว์เลย โชว์เลย”
“มาโชว์กันดีกว่านะที่ร๊ากกกกกกกกกก ^O^ “มอมแมมพูดพลางปลดกระดุมเสื้อผมทีละเม็ด
เอาแล้วไง ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างงานนี้ได้มีโชว์แน่เลย
“ไม่เอานะ! มอมแมมอย่าปลดกระดุมฉันสิ”ผมพยายามปัดมือเล็กๆ ของมอมแมมออกก่อนจะหันไปบอกพ่ออีกทีว่า “พ่อ! ผมขอเข้าห้องหอก่อนเวลานะ”
“อ้าวววว แล้วไม่คิดจะโชว์ก่อนหรอ คุณคือผู้โชคดี โชว์เดี๋ยวนี้เราจะจัดชุดถวายสังฆทานให้คุณทันทีหนึ่งชุด ยัง! ยังไม่พอ ลีลาเด็ดเราแจกยาหอมให้ฟรีอีกหนึ่งหลอดแก้วิงเวียนศรีษะหน้ามืดตาลาย แต่ถ้าจะตายไม่ต้องเอาเดี๋ยวเราจะพาส่งโรงพยาบาลให้ทันที คิดค่าบริการเพียงยี่สิบบาทรักษาทุกโรคตั้งแต่เป็นเห็บเป็นเหายันกบาลเจาะหัวแยกก็แค่ยี่สิบบาท สนใจติดต่อแม็กนั่ม แอชเชอร์ นายกรัฐมนตรีมือหนึ่งของประเทศ ฮ่าๆๆๆ ”
-_-; นี่พ่อผมก็เป็นตามไปด้วยอีกคนหรอเนี่ยแล้วรู้สึกว่าจะหนักกว่าใครซะด้วยนะ เห็นทีจะอยู่ต่อไม่ได้แล้วงานนี้
ผมจัดการรวบยัยมอมแมมขึ้นอุ้มแล้วรีบออกจากงานทันที
“อ๊ายยยย! ปล่อยนะฉันจะโชว์ >O< “ 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 139 ท่าน

Line PM