Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Over Love : ทำให้รักต้องชำระ
sweeterwhan
เพื่อน บทลงโทษและความเสียสละ
6
03/01/2556 00:02:10
438
เนื้อเรื่อง

4
เพื่อน บทลงโทษและความเสียสละ

              
               “ ละ...ลินิลลลลลลลล >O<!!”

               เสียงหวานๆใสๆของทับทิมตะโกนขึ้นด้วยความตกใจกับการกระทำของยัยทอมบ้าดังลั่น ทำเอานักเรียนมอหกที่อยู่ชั้นสี่ต้องเสนอหน้าออกมาดู แต่ตอนนี้มีความรู้สึกว่าต่อให้ฉันและทับทิมจะเรียกยัยทอมยังไง ยัยนั่นก็ไม่มีทางฟังพวกเราและหยุดการกระทำนั้นเลยเพราะในเมื่อจิตใจของยัยนั่นคิดอยู่แต่ว่าจะเอาโทรศัพท์ของตัวเองคืนมาให้ได้ ซวยๆๆ พวกเราได้ตายจริงๆเพราะยัยทอมเถื่อนบ้าโรคจิตนี่แน่ๆ TOT ในเมื่อเสียงพวกเราสองคนไม่สามารถใช้ห้ามยัยทอมได้ ฉันและเจ้าหญิงน้อยจึงต้องวิ่งตามยัยทอมจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของมอหกทับหนึ่งห้องแรกของชั้นสี่หรือ ห้องVIP.Room ที่พูดถึงเมื่อตอนที่ขึ้นมาถึงตอนแรก โอ้วไม่นะผู้ชายหน้าหล่อสองคนนั้นอยู่ห้องนี้เหรอเนี่ย กรี๊ด!! หล่อแถมเก่งสามีในอนาคตเจ๊เมย์มี่เลยค้า (นอกประเด็นแล้ว ^_^) ฉันกับเจ้าหญิงน้อยอยู่แค่หน้าห้องก็จริง แต่ยัยทอมบ้าได้เข้าห้องไปเรียบร้อยแล้วจ้า และไปยืนหน้าเหว๋ออยู่หน้าชั้นเรียนของมอหกห้องวีไอพี สีหน้าของยัยทอมตอนนี้คงจะตกใจขนาดหนัก ฉันเห็นยัยทอมบ้าเอามือกุมโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือของคนชื่อตั้ล และนักเรียนทั้งหมดที่อยู่ในห้องเรียนก็มองยัยทอมอย่างอึ้งๆงงๆ คงจะตกใจด้วยว่ายัยเด็กมอสี่ขึ้นมาทำบ้าอะไรชั้นสี่ โซนของพวกมอหก ช่วงเวลานี้ที่ฉันเห็นยัยทอมกำลังทำหน้าเหว๋อแบบประมาณว่าสติหลุดลอยไปไหนต่อไหนแล้วคงกำลังงงกับตัวเองแน่ๆ ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ห้องไหน
               “ ยัยทอมบ้า! ตอนนี้เธออยู่ห้องของมอหกนะ เลิกทำหน้าเหว๋อสักทีสิ่นังบ้า >O<;”  ฉันตะโกนเตือนสติยัยนั่นอย่างไม่นึกถึงความตายของตัวเองที่กำลังจะมาถึง
               แต่พอยัยทอมบ้าได้ยินเสียงของฉันที่ตะโกนลั่นออกไป ยัยนั่นก็รีบเอาโทรศัพท์เฮ็งซวยของตัวเองที่คว้ามาจากมือคนหล่อเก็บใส่กระเป๋าและรีบเผ่นออกมาทันที
               “ นี่เธอหยุดนะ!”  อาจารย์ที่สอนอยู่ในห้องนั้นตะโกนด้วยเสียงแข็งและดังโคตรๆใส่ยัยทอม!
               โป้กก!!!
               “ โอ้ยยยยยยย! TTOTT;” ยัยทอมคงจะตกใจมากถึงขั้นสูงสุดจนลืมดูว่าสิ่งที่เธอกำลังวิ่งเข้าใส่เป็นกำแพง ไม่ใช่ทางออก ยัยนั่นก็เลย... >.O หัวกะโหลกเกิดศึกกับผนังปูนซีเมนต์เต็มที่เลยจ้า
               “ ก๊ากกกๆๆๆ กั๊กๆๆๆๆๆ ว้ากกก ห้าๆๆๆๆๆ ^O^”  บทกระทิงทอมชนกำแพงทำเอาทุกคนในห้องมอหกทับหนึ่งพร้อมใจกันขำอย่างมิได้นัดหมาย! 555+ ฉันก็ขำ ขนาดเจ้าหญิงน้อยผู้แสนเรียบร้อยยังขำเลย !! >_<;;
               “ พวกเธอหยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ =O=;;” อาจารย์ตะโกนขึ้น
               “……..” เสียงเงียบลงอย่างกับมีคนมากดสวิตซ์ปิด O.O
               “ นี่เธอขึ้นมาทำอะไร ไม่รู้กฎของที่นี่เหรอว่าห้ามเด็กมอสี่ขึ้นมาชั้นสี่กับชั้นสาม กลุ่มประธานนักเรียนไม่ได้บอกรึไง หะ?”
               “ อะ...เอ่อ...คะ...คือ...T^T:”  อาจารย์หันมาพูดกับยัยทอมด้วยน้ำเสียงมหาโหดทำเอายัยทอมตอบอะไรไม่ถูกเลย (อาจารย์เขาเลิศจริง) ถึงอาจารย์เขาจะพูดกับยัยทอมบ้าก็จริงแต่ระหว่างที่เขากำลังพูด ยังมีการจิกสายตาร้ายกาจราวกับจระเข้ไม่ได้อาบแดดเหลียวแลมาที่ฉันกับทับทิม อาจารย์คนนี้ถ้ามีคนบอกว่าเป็นนางพญาจระเข้ฉันจะเชื่อแบบไม่ปฏิเศษเลยจริงๆ >O<
               “ นายรันวิสิทธิ์ยืนขึ้น…” ใครคือ ‘รันวิสิทธิ์’ ให้ยืนขึ้นทำไม “ ในฐานะที่เธอเป็นประธานนักเรียนและเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องดูแลเด็กพวกนี้...”
               “ =_=^” รันวิสิทธิ์ก็คือพี่เอ ประธานนักเรียนที่ดูเหมือนจะรู้จักกับยัยทอมนี่เอง นั่นพี่ซีพี่สุดหล่อที่ฉันไปตบหน้าเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ นั่นก็พี่ดีพี่เอฟพี่เอล และนั่น...ไอ้ตี๋เปรต -_- (อยากจับกระชากคอนายนั่นให้หลุดจากบ่าตอนนี้จริงๆ หมันไส้) ประธานนักเรียนหล่อรากพวกนี้อยู่มอหกทับหนึ่งเหรอเนี่ย ไม่น่าละถึงกล้าดูถูกพวกเราสามคน =_=  แต่สีหน้าพี่เอหลังจากที่ถูกเรียกให้ยืนขึ้นไม่ค่อยดีเลย ( ถ้าดีก็แปลกแล้ว) นี่พึ่งเรียนวันแรกที่โรงเรียนในฝันขอให้เรื่องมันผ่านไปได้ด้วยดีที่เถอะ สาธุ! >O<
               “ ว่าไงนายเอ เธอไม่ได้บอกกฎของโรงเรียนให้แม่สามคนนี้ฟังรึไง?”
               “ คะ...คือว่าผม...” พี่เอเหลือบลูกตามองหน้ายัยทอมแบบโคตะระอภิมหาแค้นและก็หันไปมองผู้หญิงโต๊ะตรงข้ามประมาณว่า ‘เอายังไงต่อดี?’ เอ๊ะ!นั่นมันเจ้าหญิงในเทพนิยายสองคนเมื่อเช้านิ่ แจสกับมิน คนที่อธิบายกฎของโรงเรียนไม่ใช่พวกประธานนักเรียนแต่เป็นแม่สองคนนี้ ตายละ! พวกเขาเป็นเพื่อนกันเหรอเนี่ย O_O?
               “ อาจารย์คะมันไม่เกี่ยวกับพวกประธานเส็งเครงหรอก...”
               “ เธอเรียกประธานนักเรียนว่ายังไงนะ???” ยัยทอมยังพูดไม่ทันจบอาจารย์ก็รีบแทรกขึ้นทันที
               “ ประธานเส็งเครงไงละคะ อาจารย์หูหนวกเหรอหนูมีที่ปั่นหูขนาดจัมโบ้ขายให้นะ แค่อันละสิบบาท อาจารย์จะรับสักอันไหมคะนี่ลดจากอันละสิบห้าบาทเลยน้า ^_^;”
               “ -_-+”
               โถ่ยัยทอมบ้าเธอกำลังจะโดนปากกาไวท์บอร์ดยัดปากเธอนะ ยังมีหน้าไปขายที่ปั่นหูอีกนังโรคจิต
               “ ว่ายังไงคะจะรับสักอันสองอันไหมคะ ^_^?”
               “ ฉันจะถีบเธอกลับบ้านเกิดเลยยัยเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
               “ 555+ ขอโทษนะคะ อาจานนนนนนนน” ยัยทอมบ้ากวนคุณบาทาอาจารย์โดยการลากเสียงยาวพร้อมทำหน้าหมันไส้สุดๆ ยัยนี่ทั้งโรคจิตทั้งบ้าคนบ้าข้างถนนยังยอมแพ้ยัยนี่เลย หัวคุณเธอก็ฟูแบบว่า -_- ครบวงจรของคนบ้าเลยแหล่ะคะ ตอนนี้สีหน้าของอาจารย์จากสีแดงกลายเป็นสีม่วงมีควัญออกหู ปาก จมูกและรูขุมขน กรี๊ดดดด! ฉันอยากชิ่งออกไปจากที่นี่จริงๆเลย TTOTT ฮือๆๆ
               “ +_+;”
               “ โถ่...คราวนี้หนูขอโทษจริงๆนะคะอาจารย์ ^_^”
               ไม่มีใครเชื่อเธอหรอกยัยทอมบ้าฉันเองก็ไม่เชื่อและฉันคิดว่าเจ้าหญิงน้อยและเจ้าหญิงในเทพนิยายทั้งสองรวมถึงพวกประธานนักเรียนก็คงไม่เชื่อเหมือนกันยะ - M-;
               “ เงียบไปเลยนะเธอกล้าอวดดีขนาดนี้แสดงว่าเธอไม่รู้กฎจริงๆ ถ้าอย่างนั้นฉันจะลงโทษประธารนักเรียน”
               “ O_O;;” สีหน้าของพวกประธานนักเรียน
               เห้ยๆ ไม่ได้ๆ พวกเรารู้กฎนะอย่าทำร้ายเทพบุตรสุดหล่ออย่าๆ ถ้าจะทำก็ทำไอตี๋เปรตคนเดียวเลย >///< แต่พวกเราผิดจริงๆ  จะให้คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรมารับโทษแทนได้ไงล่ะ >O<
               “ อาจารย์คะ”
               “ เงียบ”   ยัยทอมกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ทันอาจารย์มหาโหดอยู่ดี เลยได้แต่ก้มหน้าส่งพลังจิตไปที่พื้นอยู่นั่น -_-
               “ แต่ที่ผิดน่ะหนูคนเดียวนะอาจารย์ คือหนูรู้กฎดีแต่ก็เสร่อ เข้าใจไหมว่าเสร่ออยากขึ้นมาและบังคับเพื่อนอีกสองคนให้ขึ้นมาด้วย ส่วนพวกประธานก็นั่งเงียบหาหอยทากเข้าปากอยู่นั่น มีความจริงอัดอยู่ในปากทำไมไม่พูด…”
               “ O_O#” หน้าของทุกคนในห้องเรียนรวมถึงอาจารย์เหว๋อไปตามๆ กัน ยัยทอมพูดอะไรผิดตรงไหนล่ะ?
               “ หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ เธอชื่ออะไรไม่ทราบ?”
               “ ลินิภัสน์ถามทำไมคะ จะเอาไปใส่กล่องชิงโชคเหรอ =O=?”
               “ เหอะ..ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ถึงวันศุกร์นี้เธอต้องคอยรับใช้กลุ่มประธานนักเรียนทั้งหกคนโดยทำแค่เธอคนเดียวห้ามมีเพื่อนเธอสองคนเข้ามาช่วยรวมระยะเวลาทั้งหมดสามวัน มีอะไรสงสัยไหม?”
               “อาจารย์คะหนูแหกกฎของโรงเรียนนะคะไม่ได้เอารองเท้าไปยัดปากประธานนักเรียนสักหน่อยถึงต้องลงโทษด้วยวิธีแบบนี้!”
               “ แต่เธอไม่สมควรพูดกับประธานนักเรียนแบบนี้โอเค?”
               นั่นไงยัยทอมบ้าเอ้ยโทรศัพท์เธอพาซวยไม่พอ ปากยังพาซวยอีกสงสารยัยทอมนี่เหมือนกันนะ ไม่เข้าใจว่าจะมาปกป้อมพวกฉันทำไมขึ้นก็ขึ้นมาด้วยกันทำตัวเป็นนางเอกไม่รู้จักเวลาเลยนังนี่! -_- แต่ที่ไม่เข้าใจอีกเรื่องคือทำไมยัยทอมถึงต่อว่าด่าทออะไรประธานนักเรียนไม่ได้เลยพวกเขาเป็นใครกันนะถ้าเป็นเทพบุตรอะเชื่ออยู่หรอกแต่ต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ ฉันกับเจ้าหญิงน้อยพยายามค้านเรื่องความผิดของยัยทอมเพราะยัยนี่ไม่ได้ผิดคนเดียวแต่ไม่ว่าจะทำยังไงอาจารย์ก็ไม่ฟังพวกเราเลย พวกเราทั้งสามคนฉันเจ้าหญิงน้อยและยัยทอมเลยกลับลงมาที่ชั้นสอง หมดชั่วโมงภาษาอังกฤษพอดี ไปถึงก็เลยได้เข้าเรียนชั่วโมงที่สองเป๊ะ! ^_^;
( Stop Special: เมย์)
               ตอนนี้ฉันนึกสภาพสีหน้าของตัวเองออกอย่างเห็นได้ชัด คิดๆ แล้วแค้นสุดขีด ฉันอยากรู้จริงๆว่าไวรัสของฝุ่นชนิดไหนหรือเห็บเป็ดตัวไหนมันมาเข้าจมูกจนพวกเราทั้งสามคนจามจนถูกเนรเทศออกนอกห้องทำให้ฉันคิดฟุ้งซ่านอยากขึ้นไปชั้นสี่และพาเจ้าหญิงกับปลาสลิดไปตกตระกำลำบากด้วย ส่วนไอโทรศัพท์แสนรักของฉันเครื่องที่ฉันรักที่สุดที่พี่วีซื้อให้เป็นเครื่องแรกในชีวิตใช้ตั้งแต่ปอหก (ขนาดคุณพ่อซื้อเครื่องใหม่ให้ตั้งนานฉันยังเก็บใส่หีบไว้ในตู้ที่บ้านอยู่เลย) ก็มันเป็นเครื่องแรกฉันก็ต้องรักเป็นธรรมดาและถ้ามันยังไม่พังฉันก็ไม่อยากเปลี่ยนเครื่องใหม่หรอก เห้อ…ฉันนี่บ้าเนอะ T_T และในวันพรุ่งนี้ฉันต้องเจอนรกทั้งหกขุม ยมบาลหกตนเอ บี ซี ดี เอฟและแอล พวกนายก็แค่ประธานนักเรียนธรรมดามีดีก็แค่หล่อรวยเรียนเก่งอยู่ห้องคิงแล้วไง? ทำไมฉันถึงด่าอะไรพวกนายไม่ได้เลย
               “ ลินิลเมื่อกี้เธอทำบ้าอะไรของเธอมาปกป้องฉันกับเมย์ทำไมพวกฉันจะขัดขวางเธอไม่ต้องขึ้นไปก็ได้แต่แค่ไม่ทำเพราะฉะนั้นพวกเรามีส่วนผิดกันหมดไม่ใช่เธอคนเดียวนะ -///-”
               “ เงียบไปเลยทับทิม =_=” ฉันรำคาญยัยเจ้าหญิงนี่จริงๆ ถามนู่นนี่นั่น ฉันผิดจริงๆจะไปโทษพวกเธอได้ยังไงกันเล่าหัดเข้าใจอะไรง่ายๆ หน่อยสิโว้ย
               “ แต่เราเป็นเพื่อนกันนะลินิล”  
               “ O.O”  เพื่อนเหรอยัยทับทิมบ้าอย่ามาทำอะไรแบบนี้กับฉันนะฉันไม่เชื่อหรอกว่าเพื่อนมีจริง “ อย่ามาเล่นบทน่าสงสารกับฉันนะทะ...ทับทิม”
               “ ยัยทอมบ้าเธอรับปากกับยัยทับทิมแล้วนะว่าเราสามคนจะเป็นเพื่อนกัน เพื่อนต้องช่วยเหลือเพื่อนสิยะนังบ้า มาหาว่ายัยทับทิมเล่นบทน่าสงสารอีกเดี๋ยวตบให้เตี้ยเลยเธอนิ่ -_-”  
               ทำไม...ทำไมยัยปลาสลิดถึงพูดแบบนี้ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเพื่อนในห้องเรียนจะมีอยู่จริง ไม่เคยมีใครอยากเป็นเพื่อนฉันจริงๆ หรอกเพราะตั้งแต่จำความได้ที่เริ่มเข้าเรียนมามีแต่คนไม่อยากเข้าใกล้ฉัน ฉันมันพวกชอบใช้กำลังไม่พอใจอะไรก็ถีบอย่างเดียว นี่แหล่ะลินิลผู้หญิงที่ใช้แต่กำลังมาตั้งแต่เด็กทั้งหมดคือสาเหตุที่ทำให้ฉันรู้ว่าไม่มีใครหน้าไหนอยากมาเป็นเพื่อนกับฉันหรอกเพราะฉะนั้นฉันถึงไม่เชื่อว่าเพื่อนจะมีจริงบนโลกของฉัน แต่ทำไมยัยปลาสลิดกับยัยทับทิมถึงต้องมาพูดคำว่าเพื่อนกับฉันเพราะมันทำให้ฉันเขวงแต่ถ้าเราจะเปิดใจรับมันก็ไม่ผิด ฉันควรจะมีเพื่อนคนเราอยู่คนเดียวข้างนอกที่ไม่ใช้บ้านไม่ได้หรอกจริงมั้ย?
               “ ฉันบอกว่าจะเป็นเพื่อนกับยัยทับทิมนะไม่ได้ตกลงกับเธอสักหน่อยยัยปลาสลิด ^_^” ฉันพูดพลางยิ้มเล็กๆ สื่อให้ยัยปลาสลิดรู้ว่าถึงคำพูดฉันจะดูกวนประสาทแต่ฉันก็พร้อมรับคำว่าเพื่อนจากเธอจริงๆ
               “ เหรอยะ ^_^;”
               พอยัยปลาสลิดพูดจบพร้อมกับมีรอยยิ้มหวานเปรี้ยวๆ มองมาที่ฉันฉันก็ยิ้มเล็กๆ ตอบไป เราสองคนต่างยิ้มให้กันเพื่ออำลาการเป็นศัตรูต้อนรับมิตรภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่กี่วินาที เหตุการณ์นี้ทำให้เจ้าหญิงยิ้มหน้าบานเป็นถาดเหล็กเลย 555+ จากนั้นพวกเราทั้งสามคนก็หันหน้ามาคุยกันดีๆ ( แต่ถ้าให้ฉันเลิกเรียกยัยเมย์ว่าปลาสลิดฉันคงทำไมได้ ^O^) พวกเราสามคนคุยกันเสียงดังจนอาจารย์สอนภาษาไทยหันมาบ่นอยู่หลายครั้ง อันที่จริงฉัน ทับทิมและยัยปลาสลิดไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยนะ ^)o(^ 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 190 ท่าน

Line PM